เมียเจ้าพ่อ의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

บทที่12 น้องชายคนเดียวในโลกท้องฟ้าเหนือกรุงเทพฯ สว่างไสวด้วยแสงแดดจ้าของเช้าวันใหม่สนามบินสุวรรณภูมิคึกคักเต็มไปด้วยผู้คนเดินทาง แต่แล้วทันใดนั้น...เสียงบอดี้การ์ดกว่า 20 คนในชุดสูทดำสนิท ก้าวลงจากรถ SUV สีดำเรียงแถวยาวหลายคัน จอดเป็นแนวยาวหน้าประตูทางเข้าผู้โดยสารขาเข้า ต่างเปิดประตูอย่างพร้อมเพรียงร่างสูงสง่าในสูทตัดพอดีตัวของ "เมฆา บารมีอนันต์" เดินนำลงมาแว่นกันแดดสีเข้มบดบังดวงตาคม แต่รัศมีหัวหน้าแก๊งเมฆาและนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลยังเปล่งประกายอย่างชัดเจนข้างกายเขา มีหญิงสาวหน้าตาหวานละมุน ผิวขาวสะอาด ใส่เสื้อเชิ้ตกับกางเกงยีนส์ขาสั้นอย่างเรียบง่าย — แต่ความงามกลับทำให้ใครต่อใครหันมองลูกพลับ — พิชยา ถาวรเกียรติ์“ตื่นเต้นเหรอคะพี่เมฆ?” เธอหันมาถามเบา ๆ ขณะเดินตามเขาไปเมฆพยักหน้าเล็กน้อย มุมปากยกยิ้ม“ไม่บ่อยหรอกที่จะมีเหตุให้ฉันมาที่สนามบินเอง…แถมยังพาเธอมาด้วยแบบนี้”“แปลว่าพิเศษใช่ไหมคะ?” เธอแกล้งถาม“แน่นอน…น้องชายฉันนะ คนเดียวในโลก”พลับยิ้มขำ ๆ แต่ก็รู้สึกตื่นเต้นไม่น้อยที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของวันสำคัญแบบนี้ลูกน้องในชุดสูทแต่ละคนเดินเรียงแถว ขยับเข้าไปในโถงผู้โดยสา

บทที่14 หมาลอบกัดNC1ปีต่อมา กลางดึกของคืนวันศุกร์...ไฟในผับ “GrooveWiz” สาดแสงสลัวเร้าอารมณ์ เสียงเบสกระหึ่มสะท้อนกำแพงกระจก ลูกค้าเต็มแน่นเหมือนทุกคืน ศูนย์รวมของหนุ่มสาวเมืองกรุงที่มาแสวงหาความสนุกในค่ำคืนแห่งแสงสีซัน หรือ "เฮียรอง" นั่งอยู่ที่ชั้นลอยของผับ สายตาคอยสอดส่องภาพรวมอย่างเงียบขรึม ถึงแม้จะดูนิ่ง แต่ทุกความเคลื่อนไหวเขารับรู้หมดจนกระทั่ง...เสียงกระจกแตก “เพล้ง!”ขวดเหล้าถูกขว้างเข้าใส่บาร์กลางร้าน ตามด้วยเสียงกรีดร้องของลูกค้าหญิงบางคนที่ตกใจกลุ่มชายชุดดำสวมหน้ากากกรูเข้ามาจากด้านหลังร้าน พกไม้เบสบอล เหล็ก และอาวุธครบมือ พวกมันไม่พูดอะไร นอกจากเดินหน้าทำลายข้าวของทันที“เชี่ย...เฮีย! พวกมันบุกเข้ามา!”ลูกน้องวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามารายงานซัน“ไล่คนออกจากร้าน!”ซันพูดเสียงเรียบแต่ทรงอำนาจ สัญญาณมือถูกส่งต่อ ลูกน้องรีบพาลูกค้าออกทันทีขณะนั้น...ภายในห้องนอนสุดหรูของเมฆาเมฆนอนกอดพลับอยู่ใต้ผ้าห่มอย่างอบอุ่นในห้องมืด ๆเสียงโทรศัพท์ดังลั่นบนหัวเตียง“นาย! มีเรื่องใหญ่ ผับโดนบุก!” เสียงพี่คิงส์เร่งร้อนผ่านสาย เมฆสะดุ้งลุกขึ้นทันที แววตาเปลี่ยนเป็นเย็นชาในพริบตา“ใคร?”“ย

บทที่16 สืบภายในห้องรับแขกของบ้านหรู บรรยากาศสงบอย่างผิดปกติ เมฆนั่งเอนตัวพิงโซฟาตัวใหญ่ ข้างกายมีลูกพลับที่เพิ่งตามเขากลับมาหลังจากออกจากคอนโด พลับเงียบ ไม่ได้พูดอะไรมากนัก นอกจากขอตัวไปเก็บของในห้องเสียงเครื่องยนต์ของรถสปอร์ตสีดำคันหนึ่งดังขึ้นที่หน้าบ้าน ทำให้เมฆหรี่ตาลุกขึ้นยืน เดินออกไปเปิดประตูบ้าน“มาเร็วกว่าที่คิดแฮะ” เมฆพูดเมื่อเห็นซัน ก้าวลงจากรถพร้อมเสื้อสูทพาดบ่า“เรื่องที่ให้สืบ...มันไม่ปกติว่ะพี่” ซันเดินเข้ามาพร้อมสีหน้าขึงขัง แล้วหยิบแฟ้มเอกสารหนาแน่นออกมาจากกระเป๋า “ผมเจอต้นทางของเงินที่ใช้จ้างคนบุกผับกรูฟวิซ มันโยงไปถึงบริษัทเปลือกนอก...ซึ่งเจ้าของบริษัทคือคนเดียวกับเจ้าของภูผาคอฟฟี่”เมฆหรี่ตา “ภูผา?”ซันพยักหน้า “ใช่ นายภูผา กิจถาวร...เจ้าของร้านกาแฟใหญ่ใจกลางเมือง เจ้าของบริษัทส่งออกเมล็ดกาแฟยี่ห้อภูผา และ—”“หัวหน้าแก๊งอคนี” ซันพูดขึ้นทันทีด้วยเสียงเย็นชาบรรยากาศในบ้านเปลี่ยนไปทันที ความเงียบคล้ายจะบดขยี้ทุกเสียง ซันมองพี่ชายด้วยสีหน้าเคร่งเครียด“ผมไม่แปลกใจเลยนะ ที่แม่งกล้ามาปั่นเรา เพราะมันไม่ได้แค่ทำธุรกิจ มันมีเครือข่ายใต้ดินซ้อนอยู่… และตอนนี้มันหมายหัวพ

บทที่18 ลูกน้องสิ้นเดือน...ช่วงเวลาที่กลายเป็นธรรมเนียมไปแล้วของแก๊งเมฆาบรรยากาศในคลับหรูใจกลางกรุงเทพฯ ครึกครื้นตั้งแต่ยังไม่ค่ำดี เสียงดนตรีจังหวะเร้าใจบวกกับไฟสีสันสลับวูบวาบ สะท้อนแก้วเครื่องดื่มในมือของลูกน้องแต่ละคนอย่างคึกคัก หนุ่ม ๆ ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเปิดกระดุมสองเม็ดดูเท่แบบบ้าน ๆ นั่งยาวเต็มโซฟายาวในห้องวีไอพีเสียงหัวเราะ เสียงชนแก้ว และเสียงตะโกนสั่งเครื่องดื่มดังไปทั่วห้อง พร้อมด้วยสาว ๆ ในชุดเซ็กซี่ที่เดินเข้ามาทักทายและนั่งร่วมวงอย่างเป็นกันเอง“ขอบคุณพี่เมฆ! ขอบคุณเฮียรองงงงง!” ลูกน้องในแก๊งค์ตะโกนพร้อมกัน เสียงดังลั่นเมฆนั่งอยู่ตรงกลางมุมโซฟายาว สวมสูทสีเข้ม แต่ปลดกระดุมออกสบาย ๆ เขามองลูกน้องด้วยสีหน้านิ่งแต่พอใจที่เห็นทุกคนมีความสุขและปลอดภัยข้าง ๆ เขา ซัน หรือ “เฮียรอง” ในสายตาลูกน้อง ยกแก้วขึ้นมาจิบเหล้าเบา ๆ แล้วหันไปแซวพี่ชายเบา ๆ“คืนนี้พี่ชายเงียบผิดปกตินะครับ สาวก็มี...แต่ไม่เห็นขยับ”เมฆเหลือบตามามองแล้วเอ่ยสั้น ๆ“มึงเงียบไปเลยไอ้ซัน”ซันหัวเราะร่วน ลูบคางอย่างเจ้าเล่ห์ “โอ้โห...พูดแค่นี้ก็โดนด่า เดี๋ยวนี้พี่เมฆกลัวเมียว่ะพวกมึง ฮ่าๆๆๆ”ลูกน้องรอบข้า

บทที่20 เปิดตัวบอสใหญ่NCบรรยากาศเริ่มผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อยหลังบอสใหญ่อย่าง ภูผา มานั่งร่วมโต๊ะ ทุกคนพูดคุยเฮฮา เบียร์เย็นถูกเทลงแก้ว ซาชิมิรอบสองเพิ่งวางลงบนโต๊ะยาว พร้อมเสียงชื่นชมผลงานของทีมครีเอทีฟที่เพิ่งปิดจ๊อบโฆษณาลูกพลับ ยังคงนั่งอย่างสงบในตำแหน่งเดิมใกล้โบตั๋น แต่ครั้งนี้บอสใหญ่นั่งข้าง ๆ โดยตรง และไม่มีใครคาดคิดว่า ภูผา จะเทใจสนใจเธอชัดเจนขนาดนี้ภูผา (หยิบตะเกียบ ตักซาชิมิใส่จานพลับ)“ลองอันนี้ดูครับ น้องพลับชอบแซลมอนรึเปล่า?”พลับ (ตกใจนิด ๆ แต่ยิ้มสุภาพ)“เอ่อ…ชอบค่ะ ขอบคุณนะคะบอส”ทีมงานบางคนหันมามองตาโต บางคนถึงกับกระซิบกันเบา ๆ ส่วน โบตั๋น ก็แอบยิ้มกรุบภูผา (หยิบเบียร์มาเทใส่แก้วให้พลับ)“ทำงานเก่งแบบนี้… สมควรได้ฉลองเต็มที่ คืนนี้ไม่ต้องคิดมากนะครับ ถือว่าเป็นดาวเด่นของทีมเลย”พลับ ยิ้มเขินเล็กน้อย ยกแก้วขึ้นชนกับบอสอย่างเกรงใจทันใดนั้น ภูผาก็หันไปบอกกับทุกคนในโต๊ะด้วยน้ำเสียงมั่นใจแต่ผ่อนคลายภูผา“จริง ๆ นะครับ… หน้าตาแบบน้องพลับ ผมว่าเป็นดาราได้สบาย ๆ เลย สนใจเข้าสังกัดบริษัทพี่ไหมล่ะ?”โต๊ะเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมีเสียง ‘ว้าว’ ดังขึ้นจากอีกฝั่งทุกคนพากันอึ้ง แต