All Chapters of เมียเจ้าพ่อ: Chapter 31 - Chapter 40

บทที่32 ชีวิตใหม่ของพลอยเวลาพักกลางวันของพลอยมาถึง เธอเพิ่งทำงานที่นี่ได้หกเดือนแต่กลับรู้สึกเหมือนทำงานที่นี่มานานกว่านั้น บางทีก็เพราะบรรยากาศร้านที่สบาย ๆ หรือไม่ก็เพราะกำลังใจบางอย่างที่แวะเวียนมาในแต่ละวันวันนี้ก็เช่นกัน…เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในกระเป๋ากางเกงขณะที่เธอกำลังจัดชั้นวางลิปสติก“พี่ภู” โทรมาพลอยกดรับด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่แฝงรอยยิ้มไว้ในแววตา“ฮัลโหลคะพี่ภู?”“พลอยทำอะไรอยู่ครับ?”“ทำงานอยู่ค่ะ กำลังจะพักเที่ยงพอดีเลย”“ร้านไหนนะที่บอกว่าอยู่ห้างแถวสุขุมวิท?”“ชั้นสองค่ะ ร้านสีชมพูตรงข้าม Starbucks พี่ภูจะมาเหรอ?”“อยู่แถวนี้พอดี ขอแวะไปหาหน่อยนะ อยากเห็นพลอยในมุมสาวทำงานบ้าง”คำพูดของเขาฟังดูขี้เล่นแต่แฝงความตั้งใจจริงจนหัวใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะไม่ถึงสิบนาทีต่อมา ภูผาก็เดินเข้ามาที่หน้าร้านในชุดเชิ้ตสีเข้มเรียบแต่ดูดีจนใคร ๆ ต้องหันมอง หน้าตาเรียบนิ่งแต่แววตานั้นมีบางอย่างอ่อนลงเมื่อได้เห็นพลอย“พี่ภู มาจริง ๆ ด้วย” เธอยิ้มรับ“สัญญาแล้วนี่” เขาตอบก่อนจะเหลือบมองรอบร้าน “พลอยดูเหมาะกับที่นี่นะ”เธอหัวเราะเบา ๆ“พักได้ยังครับ?”“ได้แล้วค่ะ ไปกินข้าวกันมั้ย?”ทั้งสองเดิ

บทที่34 สงบศึกสามเดือนผ่านไป...เวลาล่วงเลยมาเกือบหนึ่งฤดู พายุของเรื่องราวมากมายค่อยๆ สงบลงธุรกิจของ "เมฆา กรุ๊ป" กับ "บารมีออยล์" กลับมาเข้ารูปเข้ารอยเมฆกลับไปบริหารงานได้เต็มที่อีกครั้ง ข้างกายมีพลับคอยเป็นแรงใจทุกเช้าเย็นและในวันที่ฟ้าสดใสวันหนึ่ง — พลอยก็เปิดใจที่บ้านเมฆบ่ายวันอาทิตย์ แสงแดดอ่อนๆ ส่องลอดผ้าม่านในห้องรับแขก พลอยมาหาแต่เช้าเมฆกับซันนั่งอยู่โซฟาอีกฝั่ง มือทั้งสองถือกาแฟถ้วยโปรด ส่วนพลับนั่งข้างพี่สาวก่อนที่พลอยจะหันไปมองทุกคน แล้วสูดลมหายใจลึกหนึ่งเฮือก“มีเรื่องอยากบอกค่ะ...”เมฆกับซันเงยหน้าขึ้นพร้อมกันส่วนพลับก็จับมือพี่สาวแน่นเป็นสัญญาณว่า—เธอพร้อมรับฟัง“พลอย...คบกับพี่ภูผาได้สักพักแล้วค่ะ... ตอนนี้ก็หลายเดือนแล้ว”ซันชะงักวางแก้วกาแฟแทบไม่ลง เมฆขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ยังเงียบส่วนพลับเบิกตากว้าง ไม่ใช่เพราะตกใจ แต่เพราะ...พลอยพูดมันออกมาแบบเปิดเผย ไม่มีอะไรต้องซ่อนอีกแล้ว“วันที่เราเจอกันในร้านอาหารวันนั้น...ที่พลอยเข้าไปห้ามเขากับพี่เมฆ”“มันน่าจะเริ่มจากวันนั้นค่ะ”เสียงของพลอยนุ่มแน่น แต่ไม่สั่นเธอพูดด้วยความเชื่อมั่นว่าเธอไม่ได้ทำอะไรผิด เธอรักใคร ร

บทที่36 เกาะมังกรซันยืนอยู่หน้าจอแผนที่ดิจิทัลที่แสดงภูมิประเทศโดยรอบของ เกาะมังกร ช่องน้ำตื้น จุดอับสัญญาณ คลื่นทะเล และตำแหน่งที่คาดว่าเป็นค่ายพักของศัตรู เขาวางแผนอย่างแม่นยำทุกเส้นทางเข้า-ออก และจัดทีม60คน แบ่งเป็นสามกลุ่มเพื่อบุกและรอคำสั่งตามที่ได้วางแผนไว้“เรือเล็กจะนำทีมหลักเข้าเกาะทางช่องน้ำตื้นตรงนี้ตอนตีห้า” ซันเอ่ยเสียงเข้ม พลางชี้จุดบนแผนที่ “เรือขนาดกลางอีกสองลำจะวนอ้อมไปฝั่งตะวันตก ดักพวกมันไว้ ถ้ามีใครคิดจะหนี จะเจอกับทีมที่วางไว้”“ดี” เมฆตอบเสียงต่ำ ใบหน้าครึ้มเครียด เขาสวมเสื้อเกราะทับเสื้อดำสนิท ดวงตาดุดันดั่งพญาเสือ“ซุ่มตรงนี้ไว้ก่อน อย่าเปิดฉากยิงจนกว่าผมให้สัญญาณ” ซันหันไปมองพี่ชาย “แต่ถ้ามีเสียงปืนจากฝั่งค่ายเมื่อไหร่…ลุยเต็มที่ได้เลยครับพี่เมฆ”ภูผาซึ่งนั่งไขว้ขาอยู่ พยักหน้าเบาๆ "ถ้าพลอยกับพลับเป็นอะไรไป...เกาะมังกรจะกลายเป็นเถ้าถ่านแน่นอน"“ไม่ต้องห่วง” ซันพูดต่อด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “ผมติดเครื่องส่งสัญญาณจีพีเอสไว้ที่รถพวกมัน และตามไอพีโทรศัพท์เครื่องที่เฮียซ้งใช้ติดต่อ จับสัญญาณได้แล้วว่าตัวประกันอยู่ตรงโกดังไม้ด้านในของเกาะ”รุ่งเช้าก่อนฟ้าสางเรือทุกลำท

บทที่38 ขอเจรจาณ ห้องประชุมส่วนตัว โรงแรมหรูใจกลางเมืองโต๊ะไม้สักยาวกลางห้อง แสงไฟอ่อนกระทบลงบนสีหน้าของผู้ชายสูงวัยในชุดสูทเนื้อดี—เฮียเหวิน เจ้าพ่อที่ครั้งหนึ่งเคยยิ่งใหญ่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แต่วันนี้กลับนั่งนิ่ง เงียบงัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความเครียดจนเหงื่อผุดขึ้นตามขมับเขากำลังรอ…เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังใกล้เข้ามา ประตูถูกผลักออกช้า ๆเมฆา บารมีอนันต์ ก้าวเข้ามาในชุดสูทดำ เรียบหรูแต่แฝงไว้ด้วยพลังเงียบอันน่าเกรงขามภูผา กิจถาวร ตามเข้ามาเงียบ ๆ สีหน้าเย็นชา แววตาไร้ความปรานี ทั้งสองยืนมองเฮียเหวินที่ลุกขึ้นโค้งเล็กน้อย“ขอบคุณที่ให้โอกาสมาเจอ” เสียงของเฮียเหวินสั่นเล็กน้อย “ผมขอโทษแทนลูกชาย มัน…มันทำเกินไป ผมไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหนจริง ๆ”เมฆไม่ตอบ สีหน้าราบเรียบ แต่มองอีกฝ่ายอย่างจับผิดภูผาเอ่ยขึ้นเรียบๆ “ไม่รู้? แล้วตอนมันสั่งคนจับเมียกูไปละเมียเพื่อนกู มึงอยู่ไหน?”เฮียเหวินถอนหายใจเฮือก “ผมไม่รู้ว่ามันลงมือเอง…จนข่าวออก ผมก็รีบสั่งคนตามหาแล้ว…มันยังไม่ตาย ร่างมันยังหายใจอยู่ตอนเจอ”เมฆปรายตามอง ก่อนพูดนิ่งๆ “แล้วมึงจะเอายังไง?”เฮียเหวินหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมา ยื่นให้ต

บทที่40 คลอดแล้วจ้าผ่านไปหลายเดือน—ฤดูฝนมาเยือนพร้อมเสียงฟ้าร้องเบา ๆ ตอนกลางคืน...ในบ้านหลังใหญ่ของ “เมฆา บารมีอนันต์” แห่งตระกูลมาเฟียที่ใครก็ไม่กล้ายุ่ง เวลานั้นทุกอย่างเงียบสงบ… ยกเว้นห้องนอนใหญ่ที่เปิดไฟสลัว เสียงหอบหายใจของหญิงสาวคนหนึ่งกำลังดังขึ้นเรื่อย ๆ“อื้อ… เมฆ… เมฆ… พี่เมฆ!”ลูกพลับร้องเสียงหลง มือข้างหนึ่งกุมท้องแน่น ขาเกร็งจนเธอลุกจากเตียงไม่ขึ้นเมฆที่กำลังนั่งทำงานอยู่หน้าโน้ตบุ๊กไม่ไกล รีบเผ่นพรวดมาหาทันที สีหน้าตกใจสุดขีด“เป็นอะไร! เจ็บเหรอ!”“เจ็บท้อง… มันจุกไปหมดเลย เหมือนจะคลอด… พี่เมฆ… ฮึก…”“เวรเอ๊ย!” เมฆสบถลั่น รีบประคองเธอขึ้นอย่างทุลักทุเล แผ่นหลังกว้างของเขาเปียกเหงื่อ มือสั่นจนน่าแปลกใจ เพราะไม่เคยเห็นเมฆเป็นแบบนี้“เดี๋ยวพี่พาไปโรงพยาบาล! อดทนนะพลับ! เดี๋ยวพี่จัดการเอง!”เขารีบโทรหาพี่คิงส์ให้เตรียมรถ สั่งให้ป้าติ๋มหยิบกระเป๋าเตรียมคลอดที่จัดไว้มาวางท้ายรถ แล้วตัวเองก็อุ้มพลับขึ้นรถไปเองเลยไม่ให้ใครจับ“อย่าเจ็บมากนะคนเก่งของพี่… เดี๋ยวก็ได้เจอลูกเราแล้วนะ…”ในรถ พี่คิงส์ขับพุ่งฝ่าฝนกลางคืนไปด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่เขาเคยขับ มือจับพวงมาลัยแน่น หน้าตา