Semua Bab เมียเจ้าพ่อ: Bab 1 - Bab 10

บทที่1 พวกคนบ้าเสียงกรีดร้องจากฝูงชนดังลั่นกลางถนนสุขุมวิทในค่ำคืนที่ควรจะสงบสุข กลับกลายเป็นสนามประลองของกลุ่มชายฉกรรจ์สองฝั่งที่จ้องฟาดฟันกันด้วยไม้เบสบอล มีด และสายตาอาฆาตที่บ่งบอกถึงความแค้นฝังลึกรถยนต์คันหรูสีดำสนิทจอดสนิทอยู่ริมถนน ประตูหลังเปิดออกอย่างสง่างามก่อนที่เท้าข้างหนึ่งจะก้าวลงจากรถตามมาด้วยร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มผู้มีอำนาจที่แม้จะยังไม่พูดสักคำ คนทั้งฝั่งก็หยุดนิ่งราวกับถูกบีบคอด้วยอำนาจล่องหน“ไอ้พวกเศษสวะ กล้ามาดักหน้าถิ่นกูเหรอ?”เสียงทุ้มต่ำเย็นยะเยือกของ เมฆ หัวหน้าแก๊งเมฆา ดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มเหยียดเบาๆ ที่มุมปาก เขาแต่งตัวเรียบหรูในสูทสีดำสนิท ผูกเนกไทแบบหลวมๆ ผมดำขลับถูกเซ็ตอย่างเนี้ยบ คิ้วเข้มกับสายตาคมเฉียบจนแทบเชือดได้เขาเหมือนพายุเงียบที่พร้อมพัดทุกอย่างให้พังพินาศในพริบตา“เมฆา! มึงคิดว่าจะรอดอีกนานเหรอวะ!” เสียงจากฝ่ายตรงข้ามตะโกนก้อง นำโดยแก๊ง อัคนี คู่แข่งที่ร้อนแรงเหมือนชื่อไฟแค้นในดวงตาพวกนั้นแทบจะลุกท่วมทั้งถนนทันใดนั้น เสียงฝีเท้ากลุ่มใหญ่เร่งเข้ามา พร้อมเสียงคำรามของเครื่องยนต์จากมอเตอร์ไซค์หลายคัน มันคือคนของเมฆาที่ตามมาสมทบ กลุ่มชายในชุดดำที

บทที่3 กลับ“ครับพี่เมฆ!?”เสียงเข้มดังลอดจากปลายสาย พร้อมกับความตื่นตัวเต็มร้อย“มารับกูที่คอนโดซอย 27 หลังตลาด เอารถมืด ๆ ไม่ต้องให้ใครเห็นทะเบียน”“ครับ! อีกสิบห้านาทีถึง!”เขากดวางสายทันที ก่อนจะหันมามองพลับที่กำลังเก็บถ้วยชามเข้าถุง“เดี๋ยวฉันลงพร้อมเธอ” เมฆพูด “พอดีเลย”“อ้อ ฉันก็จะไปเรียนพอดีค่ะ” พลับพูดขณะหยิบกระเป๋าหนังสือขึ้นพาดบ่าทั้งสองคนเดินลงจากคอนโดพร้อมกัน เมฆใส่เสื้อเชิ้ตสีดำแขนยาวซึ่งเธอให้ยืมแทนสูทที่เปื้อนเลือด เขาดูต่างไปจากเมื่อวานโดยสิ้นเชิง — ไม่ใช่นายใหญ่จอมโหด แต่เป็นชายหนุ่มนิ่งขรึมที่เดินข้างหญิงสาวธรรมดา ๆพอลงมาถึงหน้าตึก รถเอสยูวีสีดำเงาก็แล่นเข้ามาจอดอย่างแม่นยำที่หน้าคอนโด ประตูฝั่งคนขับเปิดออก ก่อนที่ชายร่างใหญ่ในชุดดำจะก้าวลงมาลูกน้องของเมฆ — พี่คิง ชายคนสนิทที่เป็นทั้งองครักษ์และมือขวา รีบเดินเข้ามา แต่แล้วกะพริบตารัวเมื่อเห็นหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างเจ้านาย“เอ่อ... พี่เมฆครับ...”เมฆหรี่ตานิด ๆ “อะไร?”คิงกระซิบเบา ๆ ด้วยสีหน้าแปลกใจสุดขีด“เมื่อคืนพี่ไปนอนห้องผู้หญิงเหรอครับ!?”เมฆปรายตามองนิด ๆ ไม่ตอบลูกพลับได้ยินนิดหน่อยถึงกับหน้าแดงก่ำ เธอกำกระ

บทที่5 ปาดน้ำตาเช้าวันถัดมาแสงแดดอ่อน ๆ สาดผ่านหน้าต่างบานเก่า ร้อยผ่านผ้าม่านบางจนลายดอกไม้ซีดจางบนผนังแต่ในห้องเล็กนั้นกลับไม่มีความอบอุ่นใดเลย...ลูกพลับนอนตะแคงข้างบนเตียงดวงตาบวมแดง มือข้างหนึ่งกอดหมอนผืนเก่าจนแน่นน้ำตาไหลซึมออกมาโดยไม่รู้ตัวทุกอย่างเหมือนกดเธอจมลงเรื่อย ๆ — ทั้งเจ็บ ทั้งหนาว ทั้งว่างเปล่า“ถ้าไม่มีเงินจ่ายค่าเทอมเทอมหน้า”“ถ้าไม่มีงานอีกล่ะ?”“ที่เดิมเขาก็ให้ออกแล้วจะทำไงดี”“จะเอาอะไรกิน จะเอาอะไรรักษาพี่พลอย?”เธอคิดวนซ้ำไปซ้ำมาภาพเมื่อคืนผุดขึ้นในหัวไม่หยุด ทั้งมือหยาบ ๆ ที่ตบหน้าเธอสายตาคนในร้านที่จ้องเหมือนเธอเป็นตัวปัญหาและเขา... เมฆ — ผู้ชายที่ช่วยเธอ แต่ก็หายไปอีกครั้งเธอหลับตาแน่น พยายามหยุดน้ำตาแต่เสียงสะอื้นก็เล็ดลอดจากอกเบา ๆมือของเธอแตะไปที่รอยฟกช้ำตรงแก้ม...มันบวมและเจ็บแสบขึ้นกว่าเมื่อคืนเธอปล่อยให้น้ำตาไหลอีกเพียงพักเดียวก่อนจะลุกขึ้นนั่งอย่างเชื่องช้า มือปาดน้ำตาลวก ๆ“พอแล้ว... ร้องไปก็ไม่ได้อะไร”เธอสูดลมหายใจลึกบอกตัวเองเหมือนต้องสะกดจิตจากนั้นก็ลุกขึ้นไปที่ห้องน้ำเล็ก ๆ ของห้องเธอเปิดน้ำเย็นลูบหน้า ใช้ผ้าขนหนูเย็นประคบแก้มท

บทที่7 เรียนจบแล้วแสงแดดยามเช้าตกกระทบลงบนกระจกหน้าต่างของห้องเรียนตึกนิเทศศาสตร์ ลูกพลับ ก้าวเข้าห้องเรียนอย่างเงียบ ๆเธอสวมชุดนักศึกษารัดรูปที่เรียบร้อยกระโปรงทรงสอบสีดำเข้ารูปกับเสื้อเชิ้ตขาวสะอาดเรือนผมยาวตรงถูกรวบไว้หลวม ๆ ทำให้ใบหน้าหวานนั้นดูน่ามองยิ่งขึ้นแค่เธอเดินเข้าห้อง...ก็มีหลายสายตามองตามไม่ว่าจะเป็นเพื่อนผู้หญิงด้วยกัน หรือหนุ่ม ๆ หลายคนในคณะอื่นที่บังเอิญผ่านมาเธอสวย...แต่ไม่เย่อหยิ่งสง่างาม...แต่ก็ไม่เคยแสดงออกว่าเหนือใคร“มานั่งนี่เร็วพลับ!”เสียง แก้ว เพื่อนสนิทตัวเล็ก หน้าตาน่ารัก ท่าทางกระฉับกระเฉง โบกมือเรียกอย่างคุ้นเคยข้าง ๆ กันคือ โบตั๋น สาวสวยอีกคน ผิวขาวจัด ทรงผมดัดลอนดูทันสมัยและมั่นใจเธอยิ้มบาง ๆ ขณะเลื่อนเก้าอี้ให้พลับนั่ง“วันนี้อาจารย์เช็คชื่อด้วยนะ ยิ้ม ๆ ไว้ เดี๋ยวได้คะแนนบวก”พลับยิ้มรับ เธอเหนื่อย...แต่ก็ไม่เคยบ่นเพราะเธอรู้ว่า นี่คือก้าวสุดท้ายก่อนจะได้ “ชีวิตใหม่”การเรียนคณะนิเทศศาสตร์ปี 4 ไม่ได้ง่ายมีทั้งการทำรายงาน โปรเจกต์จบ งานกลุ่ม และฝึกงานรออยู่เบื้องหน้าบางคืนพลับทำงานพิเศษจนเกือบเที่ยงคืนแล้วก็ตื่นมาตั้งแต่หกโมงเช้าเพื่อมา

บทที่9 จัดการหลังจากพาพลับกลับถึงคอนโดเมฆให้เธอขึ้นไปพัก ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกหาคิง…ลูกน้องคนสนิทที่เขาไว้ใจที่สุดเสียงปลายสายรับสายด้วยความเคารพ“ครับนาย”“เตรียมทีม”เสียงเมฆนิ่ง เย็น“คืนนี้เราจะปิดบ่อนของเฮียซ้ง”คิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบรับทันที“ครับ…จะให้วางแผนบุกเลยไหมครับ?”“ไม่ใช่แค่บุก” เมฆเน้น“ฉันจะล้างมันให้สิ้นซาก — เอกสารบัญชี ทรัพย์สิน เงินผิดกฎหมาย รูปภาพทุกอย่างที่เกี่ยวกับการค้าผู้หญิง เอามาหมด”เมฆหรี่ตามองไปที่ตึกไกลลิบนอกหน้าต่างน้ำเสียงเย็นจัด“แล้วให้คนปลอมตัวเข้าไป…อัดคลิปหลักฐานตอนมันบีบบังคับเด็กกับผู้หญิง”“หลังจากนั้น ส่งให้ตำรวจ สน.ทุกเขต และสื่อท้องถิ่นพร้อมกัน”คิงเงียบไปอึดใจ ก่อนจะถามเสียงต่ำ“จะเล่นถึงตำรวจเลยเหรอครับ?”“ใช่” เมฆตอบทันควัน“คราวนี้ฉันจะไม่แค่ขู่ ฉันจะทำให้มัน หาย ไปจากวงการ…”เวลาสี่ทุ่มที่หน้าบ่อนเถื่อนของเฮียซ้ง ย่านซอยลึกกลางเมืองชายชุดดำหลายคน เดินลงจากรถตู้โดยไม่มีเสียงพร้อมกล้องบอดี้แคมและสายตาเย็นเฉียบคิงยืนอยู่ตรงกลาง พร้อมแผนรัดกุม“ไม่ต้องใช้กำลังเกินเหตุ พอได้หลักฐานปุ๊บ รีบส่งแล้วเผ่น”ขณะเดียวกันภ