جميع فصول : الفصل -الفصل 160

บทที่ 151 เดินเข้ากองไฟ หลังจากที่สั่งสอนคนเหล่านั้นเสร็จซินหยานก็กลับไปพักผ่อนที่เรือนของนาง งานเลี้ยงจบลงไปนานแล้วนางจึงไม่ได้ออกไปไหนอีก “คุณหนูท่านมาเสียที เกิดเรื่องใหญ่แล้วเจ้าค่ะ” ซือเจียรีบปรี่เข้ามาหาซินหยานด้วยใบหน้าตื่นตกใจและยังหอบจนแทบหายใจไม่ทัน “เกิดอะไรขึ้นซือเจีย” ซินหยานถามเสียงเข้มสีหน้าจริงจัง ใบหน้าที่เคยแสดงความอ่อนโยนเคร่งขรึมขึ้นมาทันที “คุณหนูห้าเจ้าค่ะ คุณหนูห้าตกน้ำ มีคนช่วยไว้แต่ว่าอาจจะทำให้เรื่องแย่กว่าเดิมเจ้าค่ะคุณหนู” ซือเจียหน้าถอดสียากจะเอ่ยปาก “อย่าบอกนะว่าเป็นแผนของป้าสะใภ้” ซินหยานกำมือแน่นด้วยความกรุ่นโกรธและความกังวลที่ปะปนกันในใจจนแทบควบคุมไม่อยู่ “บ่าวไม่ทราบเจ้าค่ะ แต่คนที่ลงไปช่วยคือคุณชายใหญ่ตระกูลเมิ่ง คนในงานก็เห็นกันเต็มไปหมดพวกเราจะทำอย่างไรดีเจ้าคะคุณหนู” สาวใช้คนสนิทร้อนรนเก็บความตื่นตระหนกไม่อยู่ เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่มากหากแก้ปัญหาไม่ทันแล้วเฉินจือจื้อก็จะต้องตกหลุมพรางของฮูหยินใหญ่แน่ “เพราะแบบนี้สินะถึงได้แยกข้าออกไป”ดวงตาคมกริบเป็นประกายวาววับ

บทที่ 153 เต็มใจเดินเข้ากองไฟ หากให้เปรียบเทียบบรรยากาศในห้องหนังสือของท่านปู่ตอนนี้ ซินหยานว่ามันเหมือนกับท้องฟ้ามืดครึ้มก่อนที่พายุจะพัดกระหน่ำทำลายทุกสิ่งรอบตัว ทั้งเงียบงันทั้งตึงเครียดและเต็มไปด้วยความรู้สึกหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก ท่านปู่ของนางเหมือนเป็นศูนย์กลางของแรงกดดันที่เขาแผ่ออกมา “ท่านปู่อย่าพึ่งโมโหไปเลยเจ้าค่ะ เด็กกลัวหมดแล้ว” ซินหยานบอกเสียงหวานใสและลูบแขนท่านปู่ซ้ำๆเพื่อให้เขาใจเย็นลง “ข้าได้ยินมาว่าสกุลเมิ่งกำลังเจรจาหมั้นหมายกับสกุลเฉิน ข้าจึงไม่อาจปล่อยให้พวกท่านโดนคนพวกนั้นหลอกหลวงได้” โจวหานเฟิงเริ่มอธิบาย แค่บรรยากาศกดดันแค่นี้ไม่ได้ทำให้ร่างสูงสะทกสะท้านแม้แต่น้อย ในสนามรบน่ากลัวกว่านี้มากมันทำให้จิตใจของเขาเข้มแข็งและด้านชาต่อแรงกดดันมหาศาลได้อย่างเป็นธรรมชาติ “หลอกหลวงหรือ ท่านหมายความว่าอย่างไร” ซินหยานสะบัดหน้ามองสองแม่ลูกคู่นั้นด้วยดวงตาคู่งามที่เต็มไปด้วยเปลวไฟแห่งความเดือดดาล คราวนี้เป็นซินหยานเสียเองที่เริ่มที่จะโมโหจนควบคุมโทสะของตัวเองไม่ได้ แววตาและสีหน้าของนางเปลี่ย

บทที่ 155 สายลมที่พัดผ่านแก้ม แค่เห็นสตรีที่เขาพึงใจมีใบหน้าเศร้าหมองโจวหานเฟิงก็พลอยทุกข์ใจไปด้วย นางที่เคยเป็นแสงสว่างเดียวของเขาในตอนนี้กำลังหม่นแสงจนแทบไม่มีประกายอีกแล้ว เขาจะต้องทำอย่างไรให้ดาวดวงนี้กลับมาเปล่งประกายอีกครั้ง “มัวแต่คิดมากไปก็ไม่ได้ช่วยอะไร” เขาระบายยิ้มบางเบาจนแทบมองไม่เห็นหากไม่สังเกตให้ดี ซินหยานเงยหน้ามองร่างสูงที่สูงกว่านางพอสมควร ความสูงของนางอยู่แค่ปลายคางของเขา เวลาจะมองหน้าก็ต้องเงยจนปวดคออยู่บ่อยครั้ง ถึงจะเมื่อยคอไปบ้างแต่เวลาได้มองหนุ่มรูปงามก็พอจะทำให้หัวใจกระชุ่มกระชวยขึ้นมาบ้าง ยิ่งคิดก็ยิ่งอายตัวเองที่มีความคิดไม่เหมาะสมเช่นนี้ “นอกจากคิดเรื่องพี่หญิงแล้วข้าก็ไม่มีใจจะไปทำสิ่งใดอีก” ซินหยานทำหน้างอ ริมฝีปากบางยื่นออกมาเล็กน้อยและทำปากคว่ำ “ข้าจะพาเจ้าไปเอง” เขาคว้าข้อมือของนางให้เดินตามกัน ขาของเขายาวกว่านางนั้นเป็นเรื่องปกติตามสรีระร่างกาย แต่เมื่อโดนเขาลากให้เดินตามซินหยานก็ต้องจ้ำอ้าวเดินขาแทนจะพันกัน “นี่ เดินช้าหน่อย” เสียงบ่นกระปอดกระแปดดังมาจากด้

บทที่ 157 ส่งตัวเจ้าสาวขึ้นเกี้ยว ใต้ร่มไม้ใหญ่มีแสงแดดเล็ดลอดเข้ามาเพียงแค่เล็กน้อย คนสองคนนั่งด้วยกันด้วยความสบายใจ ลืมเรื่องทุกข์ใจไปได้หมดสิ้น ซินหยานโยกตัวไปมาและฮัมเพลงเบาๆ ขนมอร่อยอากาศก็ร่มรื่นช่างทำให้เบิกบานใจ ความรู้สึกผ่อนคลายเช่นนี้ไม่ได้มีบ่อยนักนางจึงซึมซับมันให้ได้มากที่สุดในช่วงเวลานี้ “ถ้ารู้ว่าขนมทำให้เจ้ามีความสุขขนาดนี้คงซื้อให้กินนานแล้ว” เขาว่าพลางหัวเราะในลำคอ การกระทำของนางทำให้เขาคิดได้ว่านางลดกำแพงลงแล้ว ร่างบางไม่ได้วางท่าสง่างามสูงส่งเมื่ออยู่กับเขา กลับกันนางยังแสดงความเป็นเด็กออกมาด้วย “ถ้าซื้อมาเยอะๆจะขอบคุณมาก” ซินหยานว่าพลางฉีกยิ้มกว้าง เงินนางมีเยอะก็จริงแต่ไม่จำเป็นต้องปฏิเสธน้ำใจของเขานี่ คนเขามีน้ำใจจะซื้อให้นางก็มีมารยาทรับไว้ด้วยรอยยิ้ม มีความสุขทั้งสองฝ่ายไม่มีสิ่งใดจะลงตัวไปกว่านี้อีกแล้ว “ซินหยาน อยู่เฉยๆนะ” เขาเรียกนางเสียงทุ้มทำเอาร่างบางสะดุ้งตัวเกร็ง ฝ่ามือแกร่งยื่นออกไปจะจับบางอย่างบนศีรษะของนาง ซินหยานที่ระแวงก็ตัวสั่นเทาและเริ่มร้องโวยวาย

บทที่ 159 ใครให้เจ้าสอด แม้ว่าพี่สาวจะบอกให้ซินหยานออกไปก่อนแต่นางก็ไม่ฟังและประคองพี่สาวให้ลุกขึ้น ผู้คุ้มกันของนางครึ่งหนึ่งรออยู่ที่ทางเข้าของศาลาแห่งนี้หากมีอะไรเกิดขึ้นพวกเขาก็จะรีบเข้ามาปกป้องนางทันที เมื่อได้เข้ามาใกล้ๆซินหยานถึงได้เห็นว่าบนตัวพี่สาวมีรอยแผลเต็มไปหมด คนพวกนั้นโหดร้ายเหลือเกิน พี่สาวนางที่อ่อนโยนและบอบบางขนาดนี้ก็ยังลงมือได้ไม่ไยดี จิตใจทำด้วยอะไรกันถึงได้โหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ “ลุกขึ้น ท่านเป็นฮูหยินของจวนเป็นภรรยาเอก ไม่รู้ฐานะของตัวเองหรือ” ร่างบางบอกเสียงแข็งแบบที่ไม่เคยพูดกับพี่สาวมาก่อน ในเมื่อไม้อ่อนใช้ไม่ได้ผลนางก็จะพูดตรงๆให้ได้สติเสียที “พี่ก็แค่ช่วยพวกนาง อนุซ่งบอกว่าพี่ล้างเท้าเก่งมือเบา” จือจื้อพูดเสียงอ้อมแอ้มแก้ตัวน้ำขุ่น นางก็แค่ไม่อยากให้น้องสาวทำให้เป็นเรื่องใหญ่ ซินหยานตวัดสายตามองอนุซ่งที่พี่สาวพูดถึง นางก็คือคนที่พี่สาวกำลังล้างเท้าให้ ไม่ต้องพูดให้มากความซินหยานเดินเข้าไปหาอนุคนนั้นทันที เพี๊ยะ ! ร่างบางฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าที่ได้รับการแต