Semua Bab ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูสุดร่ำรวย: Bab 171 - Bab 179

บทที่ 170 เป็นบุญเก่า ภาพที่ชายหนุ่มร่างสูงอุ้มคุณหนูคนเล็กของจวนตรงดิ่งเข้าไปแบบไม่สนใจใครสร้างความแตกตื่นและการนำไปเล่าขานมากมาย หานเฟิงมีแต่ความเป็นห่วงจนไม่ได้สนใจว่าคนอื่นจะมองเช่นไร หากใครกล้านำนางไปพูดในทางที่ทำให้ร่างบางเสียหายเขาจะปิดปากพวกมันออกด้วยตัวของเขาเอง นางขวัญเสียจนสลบไปใจเขาก็กังวลและเป็นห่วง “ท่านแม่ทัพนี่มันเกิดเรื่องอันใดขึ้น ทำไมซินซินถึงได้มีสภาพเช่นนี้” จงอิ้นพี่ชายแท้ๆของนางรีบปรี่เข้ามาหาทั้งคู่และถามคำถามมากมาย “พาข้าไปที่เรือนของนาง” ร่างสูงไม่ตอบคำถามแต่ออกคำสั่งแทน เพื่อขจัดปัญหาที่จะมีใครมาขวางทางอีกเขาจึงให้พี่ชายของนางช่วยอำนวยความสะดวกไปจนถึงเตียงนอนไม้หลังใหญ่ สถานที่ที่เขาเคยมาแล้วครั้งหนึ่ง ชายหนุ่มหมุนตัวไปหายามาต้มให้นางอย่างกับคนที่คุ้นเคยกับที่แห่งนี้เป็นอย่างดี ในขณะที่หานเฟิงกำลังต้มยาสงบใจให้นางอยู่นั้น จงอิ้นก็มองตามพร้อมกับขมวดคิ้วจนแทบชนกัน ทำไมเขาทำเหมือนเคยมาที่ห้องนอนของนางมาก่อน ไม่ว่าสิ่งใดอยู่ตรงไหนเขาหยิบจับได้อย่างคล่องแคล่ว “นางโดนลอบทำร้าย” ร่า

บทที่ 172 คนที่ข้าชอบคือเจ้า อ้อมกอดที่เคยรัดแน่นเริ่มคลายลงเรื่อยๆจนในที่สุดแขนเรียวทั้งสองข้างก็ร่วงหล่นแนบชิดลำตัว เสียงลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะทำให้ร่างสูงรับรู้ได้ว่านางหลับไปแล้ว หลับไปทั้งๆที่ยังกอดกันอยู่ ดวงหน้างามเอนซบหัวไหล่ของเขา ร่างสูงอุ้มนางไปนอนบนเตียงและจัดท่าทางการนอนให้เรียบร้อย ห่มผ้าห่มจนถึงช่วงคอ ชายหนุ่มตัดสินใจหยิบไหสุราที่นางแอบซ่อนเอาไว้ออกมารินดื่ม ฤทธิ์ของน้ำเมาทำให้หัวสมองตื้อและมึนงง เขาแค่ต้องการที่จะลืมเรื่องมากมายเหล่านั้นไปชั่วคราว เพียงแค่ไม่กี่ชั่วยามก็ยังดีเพราะคืนนี้เขาคงหลับไม่ลง “อื้อ น้ำ หิวน้ำ” เสียงละเมอของคนบนเตียงทำให้เขาต้องเดินไปดู ตึก ! ไหสุราถูกวางไว้ที่โต๊ะข้างเตียง เขาเดินไปหาน้ำให้นางดื่มแต่เมื่อหันไปก็ต้องรีบเดินไปดึงของสิ่งนั้นจากในมือของนางทันที “อึก อื้อออ ขม” ร่างบางเสียงงัวเงียดวงตาก็พร่าเลือนจากความง่วงงุน นางลืมตาได้เพียงครึ่งเดียวเห็นมีขวดตั้งอยู่บนโต๊ะก็คว้ามาดื่มไม่ได้คิดว่ามันจะเป็นอย่างอื่นนอกจากน้ำดื่ม

บทที่ 174 เบื้องหลังฝันร้าย ท่ามกลางความมืดมิดที่ปกคลุมไปทั่วบริเวณ เฉินซินหยานยืนอยู่ท่ามกลางห้วงแห่งภวังค์ที่ดูเหมือนจะเป็นสถานที่ที่คุ้นเคย เสียงกระซิบคลอดังระงมรอบตัว นางหันมองไปรอบๆ แต่เห็นเพียงหมอกหนาและแสงสีจางๆ ที่ลอยล่องอย่างไม่มีทิศทาง ภาพด้านซ้ายคือข้างในของจวนสกุลเฉิน และด้านอื่นๆมีทั้งในวังและในห้องมืดๆอับชื้น เสียงกระซิบดังระงมจนซินหยานปวดหัวต้องยกมือขึ้นมาปิดหูทั้งสองข้าง เมื่อเสียงนั้นดังขึ้นเรื่อยๆ ร่างบางจึงเริ่มก้าวเท้าเดินหนีไปยังสถานที่ที่นางรู้สึกว่าปลอดภัยที่สุดนั่นก็คือจวนสกุลเฉิน แม้จะรู้ตัวว่าเป็นความฝันแต่ก็มิอาจปลุกตัวเองให้ตื่นได้ ทำได้เพียงหาทางออกจากห้วงแห่งนี้ให้เร็วที่สุด ด้านในจวนมีสภาพคล้ายกับในชีวิตจริง เว้นแต่ในความฝันมันดูทรุดโทรมกว่ามากหากจะให้เปรียบเทียบมันเหมือนกับจวนสกุลเฉินในตอนที่ท่านปู่เริ่มล้มป่วยในกาลก่อน “เจ้าจงนำพิษนี้ไปให้ตาแก่นั่นกินแล้วข้าจะยกหนี้พนันให้เจ้าทั้งหมด” เสียงเย็นเยียบชวนขนลุกทำให้ซินหยานเดินเข้าไปใกล้ทางนั้นมากขึ้น คนสองคนยืนพ

บทที่ 176 ไม่มีทางเอาชนะได้ “พาเสด็จพ่อของเจ้าไปที่ห้องทรงพระอักษร” ท่านน้าขององค์ชายรองกล่าวและเดินไปรอที่ห้องนั้นตามคำของตน สารสละราชสมบัติถูกวางเอาไว้พร้อมกับแต่งตั้งองค์ชายรองขึ้นแทนฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน พระองค์มองสิ่งเหล่านั้นด้วยความทอดถอนใจมิได้เกรงกลัวต่อการข่มขู่ของคนทั้งสอง คนที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากมายจะมาหวาดกลัวกับเรื่องแค่นี้ได้อย่างไร และทุกอย่างก็ถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะต้องมีจุดจบเช่นไร เขาไม่ใช่กษัตริย์ที่หลงมัวเมาในอำนาจห่วงก็แต่เพียงคนที่ขึ้นมาแทนที่คนต่อไปจะรักแคว้นและทำเพื่อแคว้นได้ไม่เท่าที่เขาทำ พระองค์ทรงประทับตามที่พระโอรสบอก มือก็คว้าตราประทับมาจับเอาไว้มั่น ในพระทัยก็ได้แต่ภาวนาว่าโอรสจะเปลี่ยนใจ “เจ้ามั่นใจแล้วนะว่าต้องการเช่นนี้” พระองค์ทรงใช้วาจาธรรมดากับโอรสองค์รอง ในที่นี้มีเพียงแค่พ่อกับลูกมิใช่กษัตริย์และพระโอรสผู้ยิ่งใหญ่ “ลูก...กระหม่อม” องค์ชายรองตัวสั่นและไม่กล้ากล่าวสิ่งใด “เจ้าอย่ามาพูดให้มากความ หน้าที่ของเจ้าตอนนี้คือต้องประทับสารสละราชสมบัติ

บทส่งท้าย เป็นระยะเวลากว่าสี่ปีที่ซินหยานแต่งงานกับสามีอันเป็นที่รัก เขายังคงดีต่อนางสม่ำเสมอไม่เปลี่ยนแปร ยิ่งทวีความรักมากขึ้นเมื่อนางได้ให้กำเนิดเจ้าตัวน้อยทั้งสองคน “เจ้าก็รักแต่เจ้าใหญ่ยัยหนูรองน้อยใจแย่” คนเป็นพ่ออุ้มลูกสาวคนเล็กเอาไว้ในอ้อมอกและตระกองกอดไว้ด้วยความรักแสนทะนุถนอม “แอ้” เจ้าตัวน้อยที่อายุได้เพียงหกเดือนร้องอ้อแอ้และแย้มยิ้มให้พ่อจนเห็นเหงือกสีชมพู ดวงตากลมโตราวกับถอดแบบมารดาออกมาจ้องมองใบหน้าคมของบิดาด้วยความสงสัยใคร่รู้ “ท่านก็เอาแต่เล่นกับยัยหนูรองจนลืมเจ้าใหญ่เหมือนกันนั่นแหละ” ซินหยานหันไปมองค้อนสามีที่ชอบเข้มงวดกับบุตรชาย แต่กับบุตรสาวเขาทะนุถนอมและตามใจยิ่งกว่าพวกองค์หญิงในวังหลวงเสียอีก พอได้มาเป็นแม่คนครั้งแรกซินหยานก็คิดอะไรได้หลายๆอย่าง โดยเฉพาะเรื่องของท่านแม่ นางเคยคิดว่าที่ท่านแม่ทำไปเพราะรักแต่นั่นเป็นความคิดเพ้อฝันเข้าข้างตัวเองของนาง ความรักที่ซินหยานมีให้ลูกนั้นแตกต่างจากที่เคยได้รับจากมารดาโดยสิ้นเชิง ตอ