All Chapters of ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูสุดร่ำรวย: Chapter 141 - Chapter 150

บทที่ 140 เปิดเผยเล็กน้อย ช่วงหลังมานี้ซินหยานเริ่มร่วมงานทางสังคมบ่อยขึ้น ล้วนเป็นไปตามคำสั่งของท่านปู่เพื่อให้นางได้ออกไปเปิดหูเปิดตา และด้วยการแต่งตัวที่เป็นเอกลักษณ์และดูโดดเด่นทำให้นางกลางเป็นที่สนใจของสตรีมากมาย เวลาออกงานก็มักจะมีพวกจิตรกรที่คอยวาดรูปเลียนแบบการแต่งตัวของนางอยู่บ่อยๆ อาจจะเรียกได้ว่าซินหยานกลายเป็นผู้นำทางด้านความงามไปแล้ว ไม่ว่านางจะหยิบจับสิ่งใดมาสวมใส่หลังจากนั้นแค่ไม่กี่วันสตรีชนชั้นสูงก็จะทำตามตลอด ซึ่งซินหยานก็ไม่ได้รู้สึกแย่อะไรออกจะชอบเพราะนางจะได้เพิ่มยอดขายให้กับร้านของตัวเองด้วย อย่างครั้งนี้ที่ซินหยานวางแผนที่จะสวมอาภรณ์ที่นางร่วมกับแม่นางเหอในการออกแบบ เสื้อผ้าชุดนี้มีรายละเอียดที่น่าสนใจตรงที่แผ่นหลังช่วงลาดไหล่จะใช้ผ้าที่มีความบางกว่าปกติ ผ้าชนิดนี้ความบางของมันจะทำให้หญิงสาวได้เปิดเผยช่วงไหล่เล็กน้อยแต่ไม่ได้ดูน่าเกลียด การเปลี่ยนแปลงนี้แม้จะเล็กน้อยแต่มันถือเป็นก้าวใหญ่สำหรับซินหยาน สตรีเป็นเพศที่ถูกกดขี่ให้อยู่ในกรอบที่ถูกวาดไว้เสมอ นางอยากให้สตรีเหล่านั้นได้ออกจากกรอบบ้าง

บทที่ 142 คนช่วยทำแผล ป้าสะใภ้ไม่สามารถเอาเรื่องซินหยานได้เพราะนั่นจะเป็นการเปิดโปงเจตนาของคุณหนูชิวด้วย ชิวฮูหยินก็เหมือนจะดูไม่ออกว่านี่เป็นลูกไม้ของทั้งสองฝั่ง แต่นั่นก็ถือเป็นเรื่องดีเพราะซินหยานขี้เกียจจะมาเสียเวลากับเรื่องนี้อีก “พี่หญิง ท่านเป็นอย่างไรบ้างเจ็บมากหรือไม่” ซินหยานทำหน้าเศร้าหมองสอบถามคนเจ็บราวกับเป็นห่วงเป็นใย คุณหนูชิวที่อยู่ในอาการตกใจก็ทำท่าผวาดึงแขนตัวเองห่างจากร่างบาง เป็นกลไกที่ร่างกายของนางกำลังปกป้องตัวเอง ซินหยานกระตุกยิ้มด้วยความนึกเอ็นดู แค่นี้ก็กลัวจนตัวสั่นแล้วก็ไม่น่ามาหาเรื่องนางตั้งแต่แรกสิ ซินหยานอยากจะลูบหัวด้วยความเอ็นดูจริงๆ “อึก ถอยไป อย่าเข้ามาใกล้ข้า” คุณหนูชิวยังไม่ได้สติจึงเผลอพูดไล่นางไป ซินหยานไม่ได้ถือความเพราะเห็นว่าอีกฝ่ายเจ็บตัวมากแล้วจึงปล่อยให้คนอื่นดูแลนางต่อไป เห็นแล้วก็เวทนาอยู่ในใจลึกๆ แต่มันคงจะลึกเกินไปนิด “ข้าขอตัวก่อนดีกว่าเจ้าค่ะ คุณหนูชิวจะได้พักผ่อน” ซินหยานซึมอมทุกข์และขอตัวลา

บทที่ 144 พี่น้องทะเลาะกัน การแข่งม้าจบลงอย่างสวยงามพร้อมกับเงินเป็นกอบเป็นกำที่ซินหยานกวาดเข้าคลังของนาง ร่างบางยิ้มร่าไม่หยุดตั้งแต่รู้ผลการแข่งขัน ม้าตัวโปรดของนางชนะม้าขององค์ชายสามเชียวนะ มีสิ่งใดให้ต้องไม่ดีใจอีกเล่า จบงานยังจะกล้ามาขอม้าตัวนั้นจากนางอีกฝันไปเถอะ เป็นถึงองค์ชายผู้สูงศักดิ์ดูสิกลับมาดูการแข่งม้าและเล่นพนันใช้ได้ที่ไหน ถึงนางจะเป็นคนชวนเขามาทำทั้งหมดนั้นก็เถอะ และเงินนั่นก็เป็นเงินที่ได้จากสนามแข่งม้านั่นแหละ ในการจัดการแข่งขันครั้งแรกไม่ใช่เพียงแค่รายได้มหาศาลที่หลั่งไหลเข้ามา ข่าวสารมากมายก็ถูกบันทึกไว้จำนวนมาก และนางก็ยังโชคดีที่ได้ยินข่าวสำคัญจากผู้เข้าชมที่นั่งในที่นั่งระดับสามอีกด้วย หลังจากจบการแข่งขันซินหยานก็ไปตรวจสอบยอดกับคนดูแลและเดินทางกลับจวน แม้จะช้ากว่าเวลาที่คิดเอาไว้สักหน่อยแต่ก็ไม่มีใครมาต่อว่านาง ท่านปู่ยังไม่ตำหนิคนอื่นก็ไม่กล้าเช่นกัน ร่างบางเดินเข้าไปในจวนผ่านประตูหน้าของจวน เดินไปเรื่อยๆจนถึงเรือนของตัวเอง ระยะทางถือว่าไกลพอสมควรด้วยความที่จวนสกุลเฉินมีขนาดใ

บทที่ 146 ไม่ชอบมาพากล ตลอดหลายวันที่ผ่านมาซินหยานใช้ชีวิตอย่างปกติสุข ไม่มีใครมาหาเรื่องและไม่มีเรื่องวุ่นวายมาให้รำคาญใจ ช่วงหัวค่ำของวันซินหยานก็ออกมารับลมกับพวกพี่ๆและก่อกองไฟเพื่อเผามันกินกัน “อันนี้ของน้องหก พี่จะปอกให้เจ้าก่อนจะได้ไม่ร้อนมือ” พี่สามบอกและใช้มือแกะเปลือกมันให้ซินหยาน น้องเล็กที่กำลังจะไม่ใช่น้องเล็กในอีกไม่กี่เดือนก็แทบจะน้ำตาซึม พี่สามใจดีกับนางเสมอ “พี่สามใจดีที่สุดเลยเจ้าค่ะ” ซินหยานในตอนนี้ไม่ใช่สตรีสูงศักดิ์กิริยามารยาทสง่างาม นางเป็นเพียงแค่ซินซินเด็กหญิงตัวน้อยของพี่ๆที่ต้องให้พวกเขาช่วยดูแลเอาใจใส่ ท่านอาสะใภ้สี่ก็อยู่ที่นี่ด้วยเช่นกันแต่นางนั่งอยู่บนเก้าอี้เพื่อให้คนท้องได้นั่งสะดวก คืนนี้อาสี่ต้องไปทำหน้าที่ของเขาจึงไม่ได้มาร่วมสนุกด้วยกัน “คุณหนู ! แย่แล้วเจ้าค่ะ” ซือเจียวิ่งหน้าตาแตกตื่นเข้ามา สีหน้าของนางซีดขาวไม่สู้ดีนัก “มีอะไรซือเจีย” บนใบหน้าซินหยานยังมีรอยยิ้มประดับ “ฮูหยินสี่เจ้าค่ะ นางเกิดเรื่องแล้วเจ้าค่ะที่หน้าจวนมีคนมาแจ้งข่าว”

บทที่ 148 อันตรายต่อหัวใจ เวลารุ่งสางซินหยานนอนหลับไปได้สักพักแล้ว ทั้งซือเจียและคนสนิทของโจวหานเฟิงก็อยู่ที่นี่ด้วยเช่นกัน ชายผู้นั้นเขานั่งเฝ้าเจ้านายของตนทั้งคืนจนนางต้องบอกให้เขาไปนอนพักที่ด้านนอก ชายหญิงไม่ควรอยู่ในห้องเดียวกันก็จริงแต่ครั้งนี้ถือเป็นกรณีฉุกเฉิน นางมิอาจใจร้ายไล่เขาให้กลับไปทั้งที่ยังไม่ได้สติเช่นนี้จึงให้พักอยู่ที่นี่และออกไปตอนเช้าก่อนที่ทุกคนจะตื่นกัน เฮือก ! เสียงคนสะดุ้งและหายใจแรงทำให้ซินหยานที่หลับไม่ลึกลืมตาตื่นขึ้น ต้นเสียงมาจากทางด้านเตียงไม้ขนาดเล็กที่ร่างสูงนอนอยู่ “ท่านแม่ ! ” เสียงของเขาดังขึ้นอีกซินหยานจึงตัดสินใจลงจากเตียงไปดู ร่างสูงนอนกระสับกระส่ายไปมา บนใบหน้าคมมีเหงื่อเกาะพราวอยู่ทั่ว เขายื่นมือมาด้านหน้าเหมือนต้องการจะไขว่คว้าบางสิ่ง ร่างบางยื่นมือไปจับมือของอีกฝ่ายเอาไว้เพื่อให้เขาใช้เป็นที่ยึดเหนี่ยว แม้กระทั่งตอนที่ฝันคนผู้นี้ก็ยังดูโดดเดี่ยวยิ่งนัก ภายใต้บุคลิกที่แสนจะเงียบขรึมและเย็นชาเขาต้องเก็