All Chapters of ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูสุดร่ำรวย: Chapter 121 - Chapter 130

บทที่ 120 คำขอที่หนักใจ ทารกน้อยตัวขาวราวกับหิมะในเหมันตฤดูได้ลืมตาดูโลกอย่างราบรื่น สุขภาพแข็งแรงเนื้อตัวอวบแน่นน่าหยิก เจียงอวี้หลางเป็นลมไปตั้งแต่ตอนที่รู้ว่าลูกสะใภ้จะคลอดพึ่งฟื้นได้ไม่นานก็รีบวิ่งมาดูหน้าหลานสาวโดยไม่คำนึงถึงสภาพของตัวเอง “โอ๋ๆ หลานตาไม่ร้องนะลูก ไม่ร้อง” เจียงอวี้หลางอุ้มหลานสาวไม่ยอมแบ่งให้คนอื่นได้จับเลยตั้งแต่เขามาถึง มือที่เริ่มมีรอยเหี่ยวย่นตระกองกอดเด็กน้อยอย่างทะนุถนอมราวกับของล้ำค่า ซินหยานมองภาพนั้นด้วยความตื้นตัน ในจวนไม่มีเด็กๆมานานแล้ว พอมีเด็กน้อยคนนี้เข้ามาทุกคนก็พากันตื่นเต้นเอานู่นเอานี่มาให้เต็มไปหมด ซินหยานมองแล้วก็คิดว่าเฉินหนานจะต้องขนกลับจวนเขากี่รอบถึงจะหมด “อวี้หลาง ตั้งชื่อให้นางหรือยัง” ซินหยานถามพร้อมรอยยิ้ม “ให้มารดาของนางตั้งเถิด อุตส่าห์คลอดออกมาอย่างยากลำบาก” ซินหยานดีใจที่อวี้หลางที่นางเชื่อใจและเคารพเป็นคนที่น่านับถือขนาดนี้ เขารู้จักการให้เกียรติสตรีที่อุ้มท้องและคลอดบุตรอย่างยากลำบาก ไม่เหมือนกับพวกผู้ชายคนอื่นที่มีแต่ความเห็นแก่ตัว

บทที่ 122 แผนการผ้าผืนเดียว แสงแดดยามสายสาดส่องเข้ามาในโถงศึกษาให้ความอบอุ่นแต่ก็เจือไปด้วยความง่วงงุน ร่างบางอรชรนั่งอยู่ที่โต๊ะหนังสือตัวเดิม ตรงกลางของแถวที่สอง พู่กันในมือหยุดนิ่งบนกระดาษ น้ำเสียงราบเรียบของท่านอาจารย์ที่นั่งอยู่ด้านหน้ายิ่งทำให้บรรยากาศน่านอนเข้าไปใหญ่ สายตาของเหล่าพี่น้องสกุลเฉินจ้องมองไปที่ตำราในมือท่านอาจารย์ อีกแค่สองหน้าก็จะจบบทเรียนในวันนี้แล้ว ท่ามกลางความเงียบสงบในโถงศึกษาซินหยานเห็นพี่ๆบางคนลูบหน้าลูบตาเพื่อประคองร่างกายไม่ให้หลับใหลไปกลางคัน บ้างก็เริ่มเก็บของใส่กล่องสัมภาระอย่างเบามือ ช่วงเวลาที่กำลังจะใกล้เลิกเรียนช่างยาวนานเสียเหลือเกิน ช่วงบ่ายซินหยานยังต้องไปตรวจสอบบัญชีร้านผ้าซิ่นเมิ่งอีก ในตอนเช้าจึงต้องทำหัวให้ว่างสักหน่อย เรียนเสร็จอาจจะต้องไปนอนสักงีบจะได้ฟื้นพลังให้พร้อมทำงานอีกครั้ง “วันนี้ก็พอเท่านี้ก่อนแล้วกัน” เสียงของท่านอาจารย์ดังขึ้น ราวกับได้ยินเสียงจากสวรรค์แต่ละคนเก็บสีหน้ากันไม่อยู่เลย ซินหยานนั่งอมยิ้มให้กับความดื้อรั้นของพี่ๆแต่ละคน อายุก็ไ

บทที่ 124 ความพอใจต่างกัน ภายในห้องหนังสือของซินหยานถูกจัดพื้นที่แต่ละส่วนไว้อย่างเป็นระเบียบ ตรงกลางจะเป็นพื้นที่ที่โล่งและกว้างที่สุด มีเพียงโต๊ะไม้สูงแค่ประมาณเข่าหนึ่งตัวที่ถูกตั้งเอาไว้ ใช้เป็นที่นั่งประชุมหารือเรื่องต่างๆ “เรื่องคนที่อยู่เบื้องหลังการก่อกวนทั้งสองครั้งข้าคิดว่าเขาน่าจะเป็นคนเดียวกัน” ซินหยานกล่าวสีหน้าและน้ำเสียงจริงจัง เมื่อเรื่องนี้ถูกหยิบยกขึ้นมาพูดบรรยากาศก็เริ่มตึงเครียดขึ้นมาทันที หากมีคนพุ่งเป้ามาที่กิจการของนางจริงก็ต้องเตรียมรับมือ แต่ปัญหาคือคนที่อยู่เบื้องหลังนั้นเป็นใครนางก็ยังไม่รู้แล้วจะต่อกรกับเขาได้อย่างไร มัวแต่เล่นงานนางอยู่ในเงามืด แต่ดูจากวิธีลงมือแล้วเกรงว่าเขาอาจจะยังไม่ได้เอาจริงเอาจัง เพียงแค่รบกวนการค้าขายของนางเล็กๆน้อยๆ หากคนผู้นั้นมีความสามารถจริงถ้าลงมือหนักนางอาจจะตั้งรับไม่ทัน “ข้าลองให้คนสืบมาแล้วแต่ก็ไม่ได้ความอะไรมากนัก เขาปกปิดตัวตนได้ดีมากจริงๆ” ซูเจินเองก็อยู่ที่นี่ด้วย นางช่วยออกความคิดเห็น สายข่าวของซูเจินขยายเป็นวงกว้างจนแทบจะไม

บทที่ 126 ผลการสอบ “ท่านป้าสะใภ้คิดว่าข้าหมายความว่าอย่างไรก็เป็นอย่างนั้นแหละเจ้าค่ะ จะให้ข้าพูดตรงนี้เลยหรือไม่ว่าท่านทำอะไรลงไปบ้าง” ซินหยานพูดด้วยท่าทีสบายๆแต่กลับทำให้อีกฝ่ายร้อนรนแทบนั่งไม่ติดที่ นางให้ซูเจินไปสืบมาแล้วก็พบว่าป้าสะใภ้คนดีแอบติดสินบนเจ้าหน้าที่ที่ควบคุมการสอบไปมากมาย จนนางอดที่จะแปลกใจไม่ได้ว่าไปเอาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากที่ใด ที่ซินหยานให้ซูเจินไปสืบไม่ใช่เพราะว่าต้องการที่จะทำร้ายพี่ชายคนโตของบ้าน แต่นางจะต้องหยุดยั้งเรื่องนี้เอาไว้ก่อนที่มันจะทำให้เกิดปัญหาครั้งใหญ่ หากปล่อยให้ใครรู้เข้าเกรงว่าชื่อเสียงอันดีงามที่ท่านปู่สะสมมาอย่างยาวนานคงหมดพังทลายในวันนี้แล้ว “เฉินซินหยาน” หลานชายคนโตของบ้านที่นั่งเงียบมานานอยู่ดีๆก็ตะคอกเสียงกร้าว แม้แต่มารดาของเขาก็ยังสะดุ้งโหยง ซินหยานหันไปสบตากับเขาพร้อมรอยยิ้มร้ายกาจ คนเรานี่มองไม่เห็นความผิดของตัวเองเลยจริงๆ เห็นแต่เรื่องแย่ๆของคนอื่นๆอย่างเดียวราวกับคนตาบอด “ว่าอย่างไรเฉินเจียเผิง” น้ำเสี

บทที่ 128 สั่งสอนเล็กน้อย หวังฮูหยินทำท่าหมดอาลัยตายอยากคร่ำครวญกับชีวิตแสนอาภัพ เพียงแค่เพราะบุตรชายของนางสอบไม่ผ่าน ได้ฟังแล้วซินหยานก็อยากจะหัวเราะออกมาดังๆ สมแล้วที่สนิทสนมกับท่านป้าสะใภ้ของนาง ดูแล้วก็คงเป็นคนประเภทเดียวกัน ชอบแสดงละครตลอดเวลาคิดว่าอยู่โรงละครกันหรือไง ซินหยานอยากจะเบะปากแต่ก็ต้องเก็บอาการ นางฉีกยิ้มและเอ่ยถ้อยคำที่ทำให้คนฟังหน้าถอดสี “หวังฮูหยินมิต้องน้อยใจไปหรอกเจ้าค่ะ ไม่ใช่ว่าทุกคนจะมีพรสวรรค์เหมือนกับพี่รองของข้า พี่ชายของข้ามีความรู้ความสามารถเป็นทุนเดิมอยู่แล้วแค่ขัดเกลาสักนิดก็สามารถแสดงความสามารถออกมาได้อย่างเต็มที่” ซินหยานป้องปากทำท่าเอียงอายเสแสร้งเหมือนกับที่อีกฝ่ายทำแต่การแสดงของนางนั้นเรียกว่าเหนือชั้น การกระทำของนางสวนทางกับสิ่งที่นางพูดแทบจะทุกอย่าง คำพูดค่อนแคะว่าพี่ชายของนางนั้นมีความเก่งกาจเป็นทุนเดิมอยู่แล้วจึงพัฒนาได้ไม่ยาก แต่กับบางคนอย่างเช่นคุณชายหวังที่ยืนอยู่ตรงนั้นไหนเลยจะง่ายดายเหมือนกับพี่ชายของนาง “อะแฮ่ม ซินเอ๋อร์ที่เจ้าพูดก