All Chapters of เมื่อฉันต้องกลายเป็นสาวชาวนายุค 2499: Chapter 61 - Chapter 70

“ชะอม!” เด็กสาวรูปร่างสมส่วนใบหน้าหวานผมยาวผูกรวบเป็นหางม้าหันหน้ามาทางต้นเสียง            “ช่อแก้ว เรียกฉันเสียงดังเชียวมีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ”            “เธอให้คำตอบกับครูเขมไปหรือยัง” ผู้มาใหม่ถามขึ้นกับเพื่อนสาวที่ร่ำเรียนมาด้วยกันตั้งแต่สมัยม.ศ4”            ชะอมทำหน้ามึนงงเนื่องจากเจ้าตัวจำไม่ได้ว่าเรื่องไหน “ยังจะมาทำหน้าแบบนี้อีกแสดงว่าลืมสินะ”            “เรื่องอะไรอย่างนั้นเหรอ ฉันคุยกับครูหลายเรื่องทีเดียว”            “เฮ้อ! ก็เรื่องที่ครูเขมต้องการให้เธอลงประกวดธิดานพมาศเป็นตัวแทนของวิทยาลัยนะสิจ๊ะ” ผู้พูดเฉลยในขณะที่ทั้งสองเดินเท้าไปด้านหน้า            “อ๋อ! นึกว่าเรื่องอะไรหากเป็นเรื่องนี้ฉันปฏิเสธไปแล

ในระหว่างที่สองพี่น้องกำลังปรึกษากัน ผู้ตกอยู่ในหัวข้อสนทนาก็เดินมาหาเพื่อนของตนโดยชำเลืองมองหญิงสาวเป็นระยะอยู่ห่าง ๆ เพื่อไม่ให้เป็นที่สังเกตของใคร            “เห็นไหมล่ะ พี่บอกแล้วว่าคุณดินคงไม่ได้คิดอะไรกับชะอมหรอก” โมกกระซิบกับน้องชายเสียงเบา            “ถ้าจะจริงอย่างที่พี่ว่า” มะขามพยักหน้าอย่างเห็นพ้อง            ส่วนสามสาวผู้เดินอยู่ด้วยกันก็ชี้ชวนกันดูนู้นดูนี่ไปตลอดทางหากเห็นว่าสิ่งใดน่าสนใจพวกเธอก็จะพากันหยุดเดิน            “ชะอม สวยไหม” ช่อแก้วถามเพื่อนสาวเมื่อเห็นสร้อยข้อมือที่ถักด้วยเชือกโดยมีลูกปัดร้อยประดับ            “น่ารักดี เธอชอบเหรอ” ชะอมถามหลังจากหยิบอีกเส้นขึ้นมาดูเนื่องจากสร้อยพวกนี้ถักขึ้นมาไม่ได้ยากแต่ที่แม่ค้าคนนี้ทำก็ดูน่ารักดีไม่หยอกอีกทั้งราค

ความสัมพันธ์ของชายหนุ่มกับเด็กสาวเป็นอย่างนี้มาตลอดหนึ่งปีซึ่งทางบ้านของชะอมก็ค่อนข้างไว้ใจในตัวของดินพอสมควรเนื่องจากเขาไม่เคยแสดงออกว่าจะคิดเกินเลยกับลูกสาวของครอบครัวเลยสักครั้ง            เพราะเวลาที่ดินมาหาชะอมก็มักจะมีเรื่องงานมาปรึกษาอยู่เสมอ อีกทั้งเขากับทองคำยังต้องทำงานร่วมกันอีกในบางเรื่องดังนั้นชายหนุ่มจึงมักเข้านอกออกในบ้านหลังนี้ราวกับเป็นญาติสนิทคนหนึ่ง            ตกเย็นวันหนึ่งดินได้เอ่ยปากบอกกับครอบครัวของชะอมถึงเรื่องที่เขาจะต้องเดินทางไปช่วยงานราชการที่จังหวัดอื่นซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายร้อยกิโล            “ที่นั่นกำลังเป็นที่โจษจันกันเรื่องปล้นจี้ไม่ใช่เหรอ” ทองคำถามขึ้นอย่างตกใจเช่นเดียวกับคนในครอบครัวหลังได้รับรู้จากปากของดิน            “ใช่ครับ ทางนั้นเรียกให้ผมกับเทียนไปช่วย ซึ่งวันนี้ที่เจ้าตัวไม่ได้มาด้วยก็เพราะเ

“พี่จ๋า ฟื้นแล้วหรือจ๊ะ” มะขามบ่ายหน้าไปมองพลางถามพี่สาวออกมาด้วยความดีใจ            “พี่ไม่เป็นอะไรแล้ว ว่าแต่พี่ดินฟื้นหรือยัง” ชะอมตอบน้องชายก่อนหันไปมองคนป่วยบนเตียงที่บัดนี้ยังนอนหลับตานิ่งเหมือนไม่รู้สึกตัว            “อีกไม่นานเดี๋ยวก็ฟื้น น้องไม่ต้องเป็นห่วงหรอกคุณดินพ้นขีดอันตรายแล้ว” โมกเป็นคนตอบแทนทั้งสองคนที่เฝ้าอยู่ในห้อง            ชะอมไม่ได้ตอบโต้อะไรหล่อนทำเพียงเดินไปก่อนที่จะนั่งลงอยู่ข้างเตียงของเขา            ‘พี่ดิน พี่ยังติดคำพูดที่จะบอกกับฉันอยู่นะคะดังนั้นรีบลืมตาตื่นขึ้นมาเถอะนะ’ หญิงสาวมองใบหน้าซูบของเขาพูดขึ้นในใจอย่างสงสาร            เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกคำรบจากนั้นคนในครอบครัวของชายหนุ่มก็ปรากฏตัวออกมา มีทั้งพ่อ แม่ และพี่ชาย &nbs

เจ็ดวันต่อมาท่านชายวิสุทธิ์จึงได้เดินทางมาเป็นเถ้าแก่ฝ่ายของดิน เรื่องสินสอดทองหมั้นนั้นทางครอบครัวของชะอมไม่ได้เรียกร้องมากมายบุญมีทำเพียงเรียกตามประเพณีเท่านั้น            ถึงจะเป็นอย่างนี้ทางฝ่ายเจ้าบ่าวก็ไม่ได้ทำให้ฝ่ายหญิงขายหน้าเพราะทางนั้นได้ยกที่ดินและบ้านรวมถึงเงินทองหากนับรวมกันก็หลายสิบหมื่นไม่แน่ว่าอาจจะถึงหลักล้าน            เพราะคุณหญิงพิไลได้มอบรถยนต์คันใหม่เอี่ยมให้ว่าที่ลูกสะใภ้คนเล็กอีกหนึ่งคัน            ดังนั้นงานแต่งของชะอมที่จะมาถึงในอีกสามเดือนข้างหน้าจึงเป็นที่โจษจันไปทั่วแทบจะทั้งจังหวัดเพราะนาน ๆ ครั้งถึงจะมีงานใหญ่แบบนี้สักครั้งซึ่งผิดกับตอนงานบวชของสองพี่น้อง            ทั้งนี้เป็นเพราะคนในครอบครัวลงความเห็นว่างานบวชควรจะเป็นอะไรที่เรียบง่ายขอแค่คนบวชมีความตั้งใจจริงก็พอ