Semua Bab สุดท้ายไม่เคยรัก: Bab 61 - Bab 70

ตอนสุดท้าย....บ้านริมทะเลที่เคยเงียบสงบ กลายเป็นสถานที่ที่มีชีวิตชีวามากขึ้นกว่าเดิม รินรดาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ โดยที่มีอัคนีและลูกอยู่ข้างๆ ทุกวันและเวลาผ่านไปมันไม่เคยสูญเปล่าเลย เพราะทุกวินาทีมีค่า และมันก็ทำให้หัวใจของเธอเริ่มกลับมาเต้นแรงอีกครั้ง การตั้งครรภ์ครั้งนี้ไม่ได้เหมือนครั้งก่อน รินรดาไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไป ไม่ต้องรู้สึกโดดเดี่ยวที่ต้องอุ้มท้องคนเดียวเหมือนกับครั้งนั้นทุกเช้าเธอจะตื่นมาพร้อมกับเสียงของผู้ชายที่เคยหายไปจากชีวิต คอยถามว่าเธออยากกินอะไรเป็นยังไงบ้าง ลูกดิ้นหรือเปล่า ปวดขาปวดหลังบ้างไหม อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม แม้บางครั้งสิ่งที่เธออยากกินจะเปลี่ยนไปแทบทุกชั่วโมง อัคนีก็ไม่เคยบ่น เขาเพียงแค่ขับรถแล้วออกไปจัดการซื้อทุกอย่างให้ตามที่เธอพูดอย่างเงียบๆ บางวันก็กลับมาพร้อมกับของกินเต็มไม้เต็มมือ บางวันก็กลับมาพร้อมกับสีหน้าที่ซีดเซียวจากอาการแพ้ท้องแทนเธอที่ยังไม่หายดี แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังคงทำหน้าที่ของตัวเองโดยไม่ขาดตกบกพร่องนาวิกเองก็เติบโตขึ้นอย่างเห็นได้ชัด กลายเป็นหนุ่มหล่อที่ถอดแบบพ่อของเขาออกมาไม่มีผิด เด็กน้อยที่เคยเรียก “คุณลุง” อย่างเก้ๆ กังๆ ก

‘เอกสารสัญญา’อ้อมขวัญเบิกตาโพลงเมื่อเห็นตัวหนังสือหน้าซองเอกสารสีน้ำตาลที่จอมทัพยื่นให้กับเธอ มันคือเอกสารสัญญาอะไรสักอย่าง ซึ่งน่าจะเป็นเรื่องที่เขาเคยคุยกับเธอก่อนหน้านี้ “สัญญา?” เธอเงยหน้าขึ้นและถามกลับ “ใช่ สัญญาระหว่างเรา ผมลองร่างคร่าวๆ มา ให้พี่ลองอ่านดูก่อน ไม่โอเคตรงไหนก็บอกผมได้” “......” อ้อมขวัญแอบกลืนน้ำลายดังเอื้อก ไม่โอเคตรงไหนงั้นเหรอ ถ้าให้พูดตรงๆ ก็คงจะไม่โอเคตั้งแต่แรก ไม่น่าปากพล่อยเลย ฮือ ~ “พี่ทำให้ทุกคนเข้าใจผิด ว่าเราสองคนมีอะไรกันแล้ว เพราะฉะนั้นผมปล่อยผ่านไม่ได้” “จริงๆ มันมีอีกตั้งหลายวิธีนะ ไม่เห็นจะต้องทำอย่างที่ฉันพูดให้มันเป็นความจริงเลย” “อยากอายคนเหรอครับ?” เพล้ง !! ไม่คิดเลยว่าจะถูกถามแบบนี้ อายอะไรกัน บอกกับคนอื่นไปซะก็จบแล้วว่า เธอแค่โกหกและพูดอะไรไปมั่วซั่ว เพราะกลัวว่าพ่อแม่จะพาตัวกลับไปที่ต่างประเทศ ก็เลยต้องทำอย่างนั้น เชื่อเถอะยังไงก็มีคนเข้าใจอยู่แล้ว “ฉันบอกแล้วไง ฉันจะคุยให้”“แต่ผมเสียหายไปแล้ว พี่ต้องรับผิดชอบ” “แต่ว่า..” เธอกำลังจะเถียง แต่แล้วสายตาที่จ้องมองมามันทำให้เธอต้องรีบเงียบปากลง ไม่กล้าที่จะส่งเสียงอะไรอีกเลย “อ่าน

เสียงประตูห้องน้ำเปิดออกมาเบาๆ ตามด้วยร่างบางที่เดินออกมาพร้อมกับชุดนอนเสื้อแขนยาวกางเกงขายาว เธอเดินออกมาพร้อมกับเช็ดผมไปด้วย “ฉันเสร็จแล้ว คุณไปอาบต่อสิ” “ครับ” ชายหนุ่มลุกขึ้นจากเตียงแล้วไปอาบน้ำต่อจากเธอ ไม่นานนักเขาก็กลับออกมา และเตรียมตัวที่จะหาที่นอนให้กับตัวเอง ขณะที่อีกฝ่ายนั้นกำลังนั่งเช็ดผมอยู่ตรงหน้ากระจก “ทำอะไรน่ะ?” เธอถามพร้อมกับมองผ่านกระจกตรงหน้า “หาที่นอนครับ”“นอนข้างบนก็ได้ เอาหมอนข้างมาคั่นกลางเอาก็พอ”“จะดีเหรอครับ?”“ก็ไม่เห็นเป็นอะไรเลย ฉันไม่ถือสาหรอกน่า หรือคุณกลัว?”“เปล่าครับ ผมไม่ได้กลัวสักหน่อย”พูดจบจอมทัพก็เอาหมอนวางกลับไว้ที่เดิม แล้วเดินมาหาอ้อมขวัญที่กำลังนั่งเช็ดผมของตัวเองอยู่ “ทำไมถึงสระผมตอนกลางคืนล่ะครับ”“ก็ฉันคันหัวนี่”“ต่อไปต้องทำตอนกลางวันนะครับ” “เพราะ?” “นอนตอนที่ผมยังเปียกอยู่ไม่ดีนะครับ เดี๋ยวจะไม่สบายเอา หัวก็จะเป็นรังแคด้วย” “เหรอ รู้ดีจัง”“มันส่งผลเสียกับสุขภาพของเราด้วยครับ ผมเตือนด้วยความหวังดี” “......” อ้อมขวัญนั่งนิ่งมองดูชายหนุ่มที่กำลังเช็ดผมให้กับเธอ ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้หรอกนะว่าทำแบบนี้มันไม่ดีกับสุขภาพของตัวเอง แต่

ตกกลางคืนบนภูเขาเงียบกว่าที่อ้อมขวัญคิดเอาไว้มาก แถมอากาศก็เย็นมากกว่าที่คิดเอาไว้ด้วย หญิงสาวนั่งอยู่ที่ระเบียงด้านนอกพร้อมกับผ้าห่มผืนบางๆ ที่ถือออกมาห่มคลุมร่างกายของตนเองขณะที่กำลังนั่งมองทิวเขาไกลๆ ท่ามกลางความมืด จอมทัพเพิ่งอาบน้ำเสร็จ เขาเดินออกมาจากห้องด้านในพร้อมกับผ้าคลุมบางๆ เพราะต่อให้ตัวเองจะแข็งแรง แต่ก็ไม่ได้ทนทานต่ออากาศเย็นสักเท่าไหร่นัก เบาะยวบลงเล็กน้อยตามน้ำหนักตัวของเขา เมื่ออีกฝ่ายค่อยๆ ทิ้งตัวนั่งลง อ้อมขวัญรู้ตัวว่ามีคนมานั่งข้างๆ แต่ก็ยังไม่พูดอะไร มือเล็กกำชายผ้าห่มแน่นเหมือนกำลังใช้ความคิดหนัก “คิดอะไรอยู่ครับ” “ก็เรื่องที่ฉันโกหกคนอื่นไง” เธอตอบกลับ “พี่คิดมากอีกแล้ว” เสียงทุ้มเรียบๆ ทำให้อ้อมขวัญถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะซบคางลงบนเข่าตัวเองด้วยท่าทางหนักใจเหมือนเดิม “ถ้าฉันไม่รีบจัดการตอนนี้ ฉันว่ามันต้องโป๊ะแน่เลยคุณ…” “เรื่องอะไรครับ?” เธอเงียบไปพักหนึ่งเหมือนกำลังชั่งใจว่าจะพูดดีไหม แต่สุดท้ายก็ยอมพูดออกมาอยู่ดี “ก็เรื่องเด็กไง” อ้อมขวัญตอบ ปลายนิ้วของเธอเริ่มจิกผ้าห่มเล่นโดยไม่รู้ตัว สีหน้าดูเคร่งเครียดจนเห็นได้ชัด “ตอนนั้นฉันดันพูดออกไปแล้

หลังกลับจากฮันนีมูน อ้อมขวัญและจอมทัพก็กลับมาอยู่ที่บ้านที่ถูกยกให้เป็นเรือนหอ พร้อมกับใช้ชีวิตกันตามปกติเหมือนที่ผ่านมา บ้านหลังใหญ่สองชั้นอยู่ค่อนข้างห่างจากบ้านของพ่อแม่เขาพอสมควร บรรยากาศเงียบ สงบ แล้วก็เป็นส่วนตัวมากพอสำหรับคนที่ไม่ชอบความวุ่นวายแบบเธอในบ้านมีเพียงแม่บ้าน คนสวน และคนขับรถที่คอยดูแลเรื่องทั่วไปจอมทัพก็ยังใช้ชีวิตเหมือนเดิม ออกไปทำงานตอนเช้า กลับเข้าบ้านช่วงเย็น บางวันก็พาเธอออกไปกินข้าวข้างนอกหรือแวะซื้อของเข้าบ้านด้วยกันเงียบๆทุกอย่างดูปกติดีถ้าไม่นับว่าตอนนี้ทุกคนกำลังคิดว่าเธอท้องอยู่ ตั้งแต่ข่าวเรื่องลูกหลุดออกไป แม่เลี้ยงของจอมทัพก็ดูจะตื่นเต้นมากเป็นพิเศษ ก็ตามประสาแหละคนอยากมีหลานก็ต้องตื่นเต้นเป็นธรรมดา แต่มันไม่ใช่ความจริงเนี่ยสิ ถึงตอนนี้เธอยังคิดทางออกอย่างอื่นนอกจากสร้างเรื่องว่าแท้งลูกไม่ออกเลย บางวันก็ส่งผลไม้มา บางวันก็ส่งยาบำรุง แต่ละวันอาหารและยาบำรุงถูกส่งเข้ามาในบ้านไม่ขาดสายเลย จนอ้อมขวัญเริ่มรู้สึกผิดหนักขึ้นเรื่อยๆ.........เช้าวันนี้ที่แสนจะสดใส อ้อมขวัญนั่งมองถ้วยยาจีนสีเข้มตรงหน้าอย่างหมดแรง กลิ่นสมุนไพรลอยขึ้นมาจนอยากเป็นลม เธอ