All Chapters of สุดท้ายไม่เคยรัก: Chapter 71 - Chapter 76

หลังจากที่ถูกจอมทัพอุ้มออกมาจากผับ เธอก็เอาแต่ซบหน้ากับอกเขาเงียบๆ เหมือนคนหมดแรง ฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้ร่างทั้งร่างอ่อนยวบจนแทบไม่มีแรงขัดขืนคนขับรถรีบลงมาเปิดประตูให้ทันทีที่เห็นสภาพของทั้งคู่ จอมทัพพาเธอขึ้นไปนั่งด้านหลัง ก่อนจะตามขึ้นไปนั่งข้างๆทันทีที่รถเริ่มเคลื่อนตัว อ้อมขวัญก็เอนหัวมาพิงไหล่เขาเองโดยอัตโนมัติ เธอเมามาก เมาจนลืมไปหมดว่าก่อนหน้านี้ตัวเองตั้งใจจะหนีเขาออกมาดื่มเหล้าเพราะอะไรจอมทัพก้มลงมองคนที่นั่งหลับตาพึมพำอะไรไม่รู้เบาๆ อยู่ข้างๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมา“พี่นี่จริงๆ เลย...” เจ้าตัวถอนหายใจเบาๆ เพราะเธอหายไปเนี่ยแหละ จึงทำให้ทั้งบ้านวุ่นวาย เกือบจะรู้ถึงหูของแม่เลี้ยงเขาแล้วด้วยซ้ำ แต่ดีที่เขาทัดทานเอาไว้ แม่บ้านก็เลยไม่ได้โทรบอก “คุณ...” เสียงเรียกงัวเงียดังขึ้นเบาๆ“ครับพี่”“.....” อ้อมขวัญค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาฉ่ำเยิ้มเพราะฤทธิ์เหล้า ใบหน้าแดงไปหมดจนดูต่างจากปกติอย่างเห็นได้ชัดเธอนิ่งมองเขาอยู่พักหนึ่ง เหมือนกำลังใช้เวลาประมวลผลรวบรวมสิ่งต่างๆ ให้เป็นหนึ่งเดียวกัน ก่อนจะขมวดคิ้วใส่เขา“คนเจ้าชู้!”“ผมเหรอครับ?” จอมทัพขมวดคิ้วด้วยความงง เมื่อจู่ๆ เธอก็โพ

หลังจากคืนเมาเละวันนั้น อ้อมขวัญก็เริ่มหลบหน้าจอมทัพอย่างเห็นได้ชัด จริงๆ จะเรียกว่าหลบหน้าก็ไม่ถูกเสียทีเดียว เพราะเธอยังอยู่บ้านเดียวกับเขา กินข้าวโต๊ะเดียวกัน นอนห้องเดียวกันแต่ถ้าจะให้พูดตรงๆ ก็คือ เธอไม่กล้าสบตาเขาเลยมากกว่า ทุกครั้งที่เผลอนึกถึงสิ่งที่ตัวเองพูดตอนเมา หน้าเธอก็ร้อนขึ้นมาทันทีอย่างห้ามไม่ได้ทั้งเรื่องหึง ทั้งเรื่องห้ามเขามีคนอื่น ทั้งการซบหน้าใส่อกเขาตอนเมา แค่คิดก็อยากมุดพื้นหนีแล้วอ้อมขวัญไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าเมื่อคืนทำไมถึงพูดอะไรออกไปเยอะขนาดนั้น ทั้งที่ปกติเธอเป็นคนเก็บอาการเก่งมาก ต่อให้คิดอะไรอยู่ในใจก็ไม่ค่อยแสดงออกแต่แอลกอฮอล์คงทำให้สมองพังไปหมดในเวลานั้น หลังจากวันนั้น เธอเลยเริ่มหาวิธีเลี่ยงจอมทัพแบบเงียบๆ ตอนเช้า ถ้าได้ยินเสียงเขาลงมาชั้นล่างเมื่อไหร่ เธอก็จะรีบกินข้าวให้เสร็จก่อนแล้วหนีขึ้นห้อง ตอนเย็น ถ้ารู้ว่าเขาใกล้กลับบ้าน เธอก็จะออกไปนั่งเล่นในสวน หรือไม่ก็แกล้งหลับอยู่บนห้องแม้แต่ตอนดูทีวีด้วยกัน เธอยังพยายามนั่งห่างจากเขาเกือบสุดโซฟา จนคนดูยังดูออกว่าเธอผิดปกติจอมทัพเองก็เหมือนจะรู้ทันทุกอย่าง แต่เขาไม่พูดอะไร ไม่แซว ไม่ถามจี้ ไม่ถ

เวลาผ่านไปอีกเนิ่นนาน ~ ตึก ตึก ตึก ~ เสียงฝีเท้าของอ้อมขวัญดังมาจากด้านในบ้าน เธอเดินไปหาแม่บ้านที่กำลังเตรียมจัดโต๊ะอาหารช่วงเย็นกันอยู่ ก่อนจะถามขึ้น “จอมทัพยังไม่กลับเหรอ?” “ยังเลยค่ะคุณอ้อม” แม่บ้านคนนึงหันกลับมาตอบเธอ “......” คนตัวเล็กขมวดคิ้วย่นจนเป็นปม เพราะนี่มันเกินเวลาที่เขาจะต้องกลับบ้านแล้ว ถึงจะแต่งงานกันหลอกๆ แต่ก็เป็นไปไม่ได้เลยที่จะเห็นการใช้ชีวิตของกันและกัน และการที่จอมทัพกลับผิดเวลาแบบนี้ ก็ไม่แปลกที่เธอจะสงสัย “ขอโทษนะคะ ยังไม่ต้องจัดโต๊ะอาหารก็ได้ค่ะ รอจอมทัพกลับมาก่อนก็ได้ค่ะ ฉันเองก็ยังไม่ค่อยหิว” “ค่ะคุณอ้อม” หลังจากที่สั่งงานแม่บ้านเรียบร้อยแล้ว เธอก็กลับขึ้นไปด้านบน จัดการเรื่องส่วนตัวต่างๆ ของตัวเองจนกระทั่งฟ้ามืด แต่ก็ยังไม่มีท่าทีว่าจอมทัพจะกลับมาเลย เขาหายไปไหน อ้อมขวัญมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือของตัวเองอยู่ซ้ำๆ หวังจะได้รับข้อความหรือสายโทรเข้าจากเขาบ้าง เธอจะได้หายห่วง เรื่องผู้หญิงน่ะเธอไม่ได้กลัวหรอก กลัวแต่จะเกิดเรื่องไม่ดีกับเขาเนี่ยสิ “หายไปไหนของเขา” อ้อมขวัญพึมพำออกมาเบาๆ ก่อนที่จะเดินไปทำอะไรต่อมิอะไรต่อ กระทั่งเวลาผ