Alle Kapitel von สุดท้ายไม่เคยรัก: Kapitel 71 – Kapitel 80

หลังจากที่ถูกจอมทัพอุ้มออกมาจากผับ เธอก็เอาแต่ซบหน้ากับอกเขาเงียบๆ เหมือนคนหมดแรง ฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้ร่างทั้งร่างอ่อนยวบจนแทบไม่มีแรงขัดขืนคนขับรถรีบลงมาเปิดประตูให้ทันทีที่เห็นสภาพของทั้งคู่ จอมทัพพาเธอขึ้นไปนั่งด้านหลัง ก่อนจะตามขึ้นไปนั่งข้างๆทันทีที่รถเริ่มเคลื่อนตัว อ้อมขวัญก็เอนหัวมาพิงไหล่เขาเองโดยอัตโนมัติ เธอเมามาก เมาจนลืมไปหมดว่าก่อนหน้านี้ตัวเองตั้งใจจะหนีเขาออกมาดื่มเหล้าเพราะอะไรจอมทัพก้มลงมองคนที่นั่งหลับตาพึมพำอะไรไม่รู้เบาๆ อยู่ข้างๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมา“พี่นี่จริงๆ เลย...” เจ้าตัวถอนหายใจเบาๆ เพราะเธอหายไปเนี่ยแหละ จึงทำให้ทั้งบ้านวุ่นวาย เกือบจะรู้ถึงหูของแม่เลี้ยงเขาแล้วด้วยซ้ำ แต่ดีที่เขาทัดทานเอาไว้ แม่บ้านก็เลยไม่ได้โทรบอก “คุณ...” เสียงเรียกงัวเงียดังขึ้นเบาๆ“ครับพี่”“.....” อ้อมขวัญค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาฉ่ำเยิ้มเพราะฤทธิ์เหล้า ใบหน้าแดงไปหมดจนดูต่างจากปกติอย่างเห็นได้ชัดเธอนิ่งมองเขาอยู่พักหนึ่ง เหมือนกำลังใช้เวลาประมวลผลรวบรวมสิ่งต่างๆ ให้เป็นหนึ่งเดียวกัน ก่อนจะขมวดคิ้วใส่เขา“คนเจ้าชู้!”“ผมเหรอครับ?” จอมทัพขมวดคิ้วด้วยความงง เมื่อจู่ๆ เธอก็โพ

หลังจากคืนเมาเละวันนั้น อ้อมขวัญก็เริ่มหลบหน้าจอมทัพอย่างเห็นได้ชัด จริงๆ จะเรียกว่าหลบหน้าก็ไม่ถูกเสียทีเดียว เพราะเธอยังอยู่บ้านเดียวกับเขา กินข้าวโต๊ะเดียวกัน นอนห้องเดียวกันแต่ถ้าจะให้พูดตรงๆ ก็คือ เธอไม่กล้าสบตาเขาเลยมากกว่า ทุกครั้งที่เผลอนึกถึงสิ่งที่ตัวเองพูดตอนเมา หน้าเธอก็ร้อนขึ้นมาทันทีอย่างห้ามไม่ได้ทั้งเรื่องหึง ทั้งเรื่องห้ามเขามีคนอื่น ทั้งการซบหน้าใส่อกเขาตอนเมา แค่คิดก็อยากมุดพื้นหนีแล้วอ้อมขวัญไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าเมื่อคืนทำไมถึงพูดอะไรออกไปเยอะขนาดนั้น ทั้งที่ปกติเธอเป็นคนเก็บอาการเก่งมาก ต่อให้คิดอะไรอยู่ในใจก็ไม่ค่อยแสดงออกแต่แอลกอฮอล์คงทำให้สมองพังไปหมดในเวลานั้น หลังจากวันนั้น เธอเลยเริ่มหาวิธีเลี่ยงจอมทัพแบบเงียบๆ ตอนเช้า ถ้าได้ยินเสียงเขาลงมาชั้นล่างเมื่อไหร่ เธอก็จะรีบกินข้าวให้เสร็จก่อนแล้วหนีขึ้นห้อง ตอนเย็น ถ้ารู้ว่าเขาใกล้กลับบ้าน เธอก็จะออกไปนั่งเล่นในสวน หรือไม่ก็แกล้งหลับอยู่บนห้องแม้แต่ตอนดูทีวีด้วยกัน เธอยังพยายามนั่งห่างจากเขาเกือบสุดโซฟา จนคนดูยังดูออกว่าเธอผิดปกติจอมทัพเองก็เหมือนจะรู้ทันทุกอย่าง แต่เขาไม่พูดอะไร ไม่แซว ไม่ถามจี้ ไม่ถ

เวลาผ่านไปอีกเนิ่นนาน ~ ตึก ตึก ตึก ~ เสียงฝีเท้าของอ้อมขวัญดังมาจากด้านในบ้าน เธอเดินไปหาแม่บ้านที่กำลังเตรียมจัดโต๊ะอาหารช่วงเย็นกันอยู่ ก่อนจะถามขึ้น “จอมทัพยังไม่กลับเหรอ?” “ยังเลยค่ะคุณอ้อม” แม่บ้านคนนึงหันกลับมาตอบเธอ “......” คนตัวเล็กขมวดคิ้วย่นจนเป็นปม เพราะนี่มันเกินเวลาที่เขาจะต้องกลับบ้านแล้ว ถึงจะแต่งงานกันหลอกๆ แต่ก็เป็นไปไม่ได้เลยที่จะเห็นการใช้ชีวิตของกันและกัน และการที่จอมทัพกลับผิดเวลาแบบนี้ ก็ไม่แปลกที่เธอจะสงสัย “ขอโทษนะคะ ยังไม่ต้องจัดโต๊ะอาหารก็ได้ค่ะ รอจอมทัพกลับมาก่อนก็ได้ค่ะ ฉันเองก็ยังไม่ค่อยหิว” “ค่ะคุณอ้อม” หลังจากที่สั่งงานแม่บ้านเรียบร้อยแล้ว เธอก็กลับขึ้นไปด้านบน จัดการเรื่องส่วนตัวต่างๆ ของตัวเองจนกระทั่งฟ้ามืด แต่ก็ยังไม่มีท่าทีว่าจอมทัพจะกลับมาเลย เขาหายไปไหน อ้อมขวัญมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือของตัวเองอยู่ซ้ำๆ หวังจะได้รับข้อความหรือสายโทรเข้าจากเขาบ้าง เธอจะได้หายห่วง เรื่องผู้หญิงน่ะเธอไม่ได้กลัวหรอก กลัวแต่จะเกิดเรื่องไม่ดีกับเขาเนี่ยสิ “หายไปไหนของเขา” อ้อมขวัญพึมพำออกมาเบาๆ ก่อนที่จะเดินไปทำอะไรต่อมิอะไรต่อ กระทั่งเวลาผ

เวลาต่อมา ณ บ้านเรือนหอของจอมทัพและอ้อมขวัญ “นะครับพี่ นะครับ น้าๆๆๆ” เสียงของจอมทัพกำลังออดอ้อนภรรยาสาวของตัวเองอยู่ อยากให้เธอไปเป็นเพื่อนเขาในคืนนี้ นัดกินเลี้ยงวันเกิดเพื่อนที่เคยเรียนด้วยกันสมัยมหาวิทยาลัย ก็เลยอยากถือโอกาสนี้พาเธอไปเปิดตัวด้วยเลย ตอนที่เขาแต่งงานก็แทบจะไม่มีใครรู้ข่าวด้วยซ้ำไป “ไม่เอา งานเลี้ยงเพื่อนของคุณ ไม่ใช่เพื่อนของฉันสักหน่อย” อ้อมขวัญปฏิเสธเสียงหนักแน่น เพราะเธอไม่ค่อยชอบงานเลี้ยงสังสรรค์สักเท่าไหร่ “แต่ผมไม่มีเพื่อนไปนะครับพี่” อ้อมขวัญหันกลับไปมอง พร้อมกับขมวดคิ้วเข้าหากัน ก่อนที่เธอจะยิ้มออกมา “พูดแปลก ก็คุณกำลังจะไปหาเพื่อน งงอะไรเนี่ย” คำพูดของเขามันทำเอาเธองงไปด้วย กำลังจะไปงานเลี้ยงกับเพื่อนแท้ๆ แต่กลับบอกว่าไม่มีเพื่อนไป แล้วจะลากเธอไปเนี่ยนะ หนำซ้ำเธอก็แก่เกินกว่าจะเป็นเพื่อนด้วย จะลากไปทำไมก็ไม่รู้ “ผมหมายถึงเพื่อนข้างกายน่ะครับ” จอมทัพพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งและหนักแน่น จนอ้อมขวัญหันมองเขาอีกครั้ง “คะ?” “ไปเป็นเพื่อนผมหน่อยนะครับ ผมไม่มีเพื่อนแล้วจริงๆ ไม่ใช่เพื่อนที่ไปเจอกันที่งานเลี้ยง” “......” อ้อมขวัญถอนหายใ

“อะ อ๊ะ พี่ครับ ตรงนั้นมันแปลกจังครับ” จอมทัพร้องครางเสียงกระเส่า เมื่อปลายลิ้นร้อนตวัดรัวที่ปลายหัวบานจนฉ่ำวาวไปด้วยน้ำลาย “อำไออะ?(ทำไมล่ะ)” “โถ่พี่ครับ อ๊าา” ร่างกำยำสั่นสะท้านไปทั้งตัว เมื่อเธอพูดตอบกลับเขาทั้งๆ ที่ในปากยังไม่ยอมปล่อยลูกชายของเขาออกมา “เสียวเหรอ?” “พะ พอแล้วครับพี่” “อืม... อีกอิดอะ(อีกนิดนะ)” ริมฝีปากฉ่ำกำลังดูดดุนเจ้าโลกอันใหญ่โตของเขาอย่างเอร็ดอร่อย ในขณะที่เขาทำได้แค่ส่งเสียงครางกระเส่าออกมา มือเรียวเล็กรูดแก่นกายใหญ่ตามไปด้วย จนมันกระตุกหงึกๆ เหมือนพร้อมจะปล่อยของเหลวให้ออกมา “ซี๊ดพี่ ~ ผมจะแตกครับ อ่าาส์” “แตกสิ แตกใส่นมเลย” คนตัวเล็กแอ่นหน้าอกรับน้ำกามที่พุ่งปรี๊ดออกมาจากปลายหัวสีเข้ม ก่อนจะจับท่อนเอ็นใหญ่ละเลงคราบน้ำที่เขาปล่อยออกมาจนมันเหนียวเหนอะอยู่เต็มตัวของเธอ อ้อมขวัญเงยหน้ามองจอมทัพ ก่อนจะเอานิ้วปาดคราบน้ำกามบางส่วนจากหน้าอกของตัวเองแล้วเอาใส่ปากทั้งๆ ที่ยังมองหน้าเขาอยู่ “พะ พี่ครับ!” จอมทัพตกใจจนตาโต “อร่อยนะ หวานดีจัง” “อย่าพูดแบบนั้นสิครับพี่” เคยเข้าหาเธอก่อนก็จริงนะ แต่พอมาเจออะไรแบบนี้แล้วมันทำตัวไม่ถูกเลยจริงๆ ไ