Semua Bab ฟ้าของน่านน้ำ: Bab 31 - Bab 40

บทที่ 30 ใจฉันตามเธอไป หลังวันแห่งความยุ่งเหยิงที่เขาตัดสินใจผลักไสความบริสุทธิ์ออกจากชีวิตไปอย่างเลือดเย็น น่านน้ำก็กลับมาใช้ชีวิตในวงโคจรเดิมของเขาอย่างสงบ... ไปบิน กลับบ้าน เที่ยวผับ เหมือนกับที่เคยเป็นมาทุกประการ แต่สิ่งที่ไม่ปกติและแตกต่างไปจากทุกทีและกำลังค่อยๆกัดกินความเป็นเขาอย่างเงียบๆนั้น อย่างแรกคือเรื่องราวบนฟ้าที่เคยเร่าร้อน สัญชาตญาณนักล่าของนักบินหนุ่มผู้มั่งคั่งไปด้วยเสน่ห์ กลับหายไปอย่างสิ้นเชิง ลูกเรือสาวๆที่เคยตามมาเสนอตัวให้เขาถึงหน้าห้องพักตามโรงแรมต่างๆกลายเป็นอากาศธาตุ เขาไม่ได้ยุ่งกับใครอีกเลย น่านน้ำให้เหตุผลกับตัวเองว่าเพราะมันเป็นที่ทำงาน เขาไม่อยากมีปัญหาอิรุงตุงนัง หรือไม่เขาก็กำลังอยู่ในช่วงถือศีลชดใช้กรรมที่ผ่านมา แต่ความจริงที่โหดร้ายกว่านั้นคือ.....เขาไม่มีอารมณ์จะทำมันกับใครหน้าไหนเลยทั้งนั้น ถ้าจะทำแล้วให้เขาต้องจินตนาการไปถึงหน้าของน้อง....เอาตรงๆเขาก็รู้สึกผิดเกินไปที่จะทำแบบนั้นอีก อย่างที่สองคืออาการประหลาดที่มักเกิดขึ้นตอนเขาไปเลย์โอเวอร์ที่ต่างประเทศ ทุกครั้งที่เดินเตร็ดเตร่ตามท้องถนน เขาจะพบว่าตัวเองเดินเข้าไปในร้านเสื้อผ้าผู้หญิงอย่างไร้เห

บทที่ 32 หรือ ข่าวร้าย เวลาในตอนนั้นประมาณห้าโมงครึ่ง เป็นเวลาที่แสงอาทิตย์กำลังจะลาลับขอบฟ้า มะลิเรียกวินมอเตอร์ไซค์รับจ้างที่หน้าหมู่บ้านแบบที่เคยทำเป็นประจำเพื่อให้ไปส่งที่บ้านของน่านน้ำ แต่การเดินทางในครั้งนี้กลับไม่เหมือนครั้งไหนๆ วินมอไซด์คนนี้ขับรถแปลกๆ คอยแต่จะเร่งแล้วเบรก เร่งแล้วเบรกอยู่หลายครั้งอย่างไม่มีเหตุผล จนร่างอวบอิ่มของมะลิที่นั่งพาดอยู่ท้ายรถต้องไหลมากระทบกับแผ่นหลังของคนขับอยู่หลายรอบ ผ่านไปสักพักเส้นทางที่ควรจะเป็นทางไปบ้านน่านน้ำกลับไม่ใช่ ทางเริ่มเปลี่ยวขึ้นเรื่อยๆสองข้างทางเริ่มเป็นป่าหญ้าและต้นไม้ ไม่ใช่ถนนไปหมู่บ้านจัดสรรที่คุ้นเคย “พี่! ไม่ใช่ทางนี่นะคะ” มะลิเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติจึงส่งเสียงประท้วงออกมา “ทางลัดน้อง” วินมอเตอร์ไซค์ตอบกลับมาเสียงห้วน “ไม่ไปทางลัดค่ะ! ปกติแค่สิบนาทีก็ถึงแล้ว” มะลิแย้งด้วยน้ำเสียงที่เริ่มตื่นตระหนก “เชื่อสิ! พี่ขับแถวนี้มานานแล้ว” วินมอเตอร์ไซค์ตอบกลับมาพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูน่ากลัวผ่านกระจกมองข้าง “พี่จอดๆ! หนูจะลงตรงนี้!” มะลิตีไหล่เขาอย่างแรง แต่วินคนนั้นกลับเร่งเครื่องไปเรื่อยๆไม่สนใจเสียงทักท้วงของเธอแม้แต่นิด ดวง

บทที่ 34 กวางน้อยของนายพราน  เขาพาตัวเองและมะลิออกจากโรงพักทันที โดยที่มือยังกอดประคองเอวบางไว้ไม่ห่าง ก้าวยาวๆของเขาปรับลดระดับลงให้เข้ากับความอ่อนล้าของเธอ  มือหนาเปิดประตูรถยุโรปสีดำคันใหญ่ออกอย่างระมัดระวัง โดยใช้ตัวบังร่างบางไว้จากสายตาของผู้คนที่อาจมองมา เขาประคองร่างเล็กๆนั้นเข้าไปนั่งประจำที่อย่างนุ่มนวลที่สุดเท่าที่คนหยาบกระด้างอย่างเขาจะทำได้ ความระวังในทุกการเคลื่อนไหวแสดงออกถึงความห่วงใยที่ไม่สามารถซ่อนไว้ได้อีกแล้ว &

บทที่ 36 สัตว์ประหลาดในเงามึด  สองทางเลือกที่เขาเตรียมไว้ให้วินมอไซเดนนรกนั้น....... ทางที่หนึ่งปล่อยให้มันเข้าไปนอนคุกยาวๆ เขามีเบอร์ของรอง ผบ.ตร.อยู่ในเครื่อง เรื่องเท่านี้แค่ยกหูโทรก็มีหมายจับตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้นด้วยซ้ำ ส่วนอีกทาง… น่านน้ำลืมตาขึ้นช้าๆดวงตาคมนิ่งกว่าตอนดุมะลิสะอีก มันดูสงบเกินไปจนบรรยากาศในห้องเหมือนจะหนักตาม

บทที่ 38 ความใสที่เคลือบยาพิษ  “หนูไม่มีชุดเปลี่ยนหรอกค่ะ เสื้อผ้าเพิ่งซักไป” มะลิตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เหมือนไม่เห็นอะไรผิดปกติแม้แต่น้อย และไม่เข้าใจเลยว่าทำไมกุนถึงได้มีท่าทางแปลกๆไป “แต่ไม่เป็นไรนะคะ หนูเคยตากฝน เปียกกว่านี้อีก” เธอยืนยันเพื่อไม่ให้เขาต้องเป็นกังวลกับเรื่องเล็กๆน้อยๆแบบนี้ “และนี่น้ำสะอาดขนาดนี้ หนูอยู่ได้ กุนไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ” เธอพูดพร้อมยิ้มบางๆเหมือนมันเป็นเรื่องเล็กมากเหมือนความเปียกปอนของเธอตอนนี้ไม่ใช่เรื่องน่าลำบากใจเลยสักนิด น่านน้ำกลืนน้ำลายเงียบๆ ร่างทั้งร่างเหมือนกำลังสั่นอยู่ภายใน ความพยายามที่จะไม่มองยังได้ผลแต่ความพยายามที่จะไม่รู้สึกอะไร มันแม่งล้มเหลวโดยสิ้นเชิง โถ่ มะลิ... เขาหันหน้าออกไปทางหน้าต่าง มือยกขึ้นขยี้ท้