Semua Bab ฟ้าของน่านน้ำ: Bab 11 - Bab 20

บทที่ 11 กุนของมะลิทันทีที่พ่อหมอเอ่ยปากขอความช่วยเหลือ ทุกสายตาตรงนั้นหันมามองเขาเป็นตาเดียว ทั้งชาวบ้านที่มุงดูและคณะหมอที่ก้มหน้าหนีความจริง เอาแล้วไง!น่านน้ำพึ่งรู้สึกตัวว่าเขาเล่นใหญ่เกินไปแล้วกูเสือกปากมากเล่นใหญ่ไปแล้วด้วยไง! ถ้ากูยังเงียบ กูก็หมาตัวนึงดีๆ นี้เอง!ความหยิ่งยโสและความต้องการที่จะอยู่เหนือคนอื่นของน่านน้ำถูกกระตุ้นอย่างแรง เขาไม่สามารถทนให้ภาพลักษณ์ของตัวเองถูกลดระดับลงไปเท่ากับพวกคนใจบุญมือเปล่าเหล่านี้ได้ร่างสูงหันไปเผชิญหน้ากับคำปัณทันที การเจรจาต่อรองคือสิ่งที่เขาถนัดที่สุด แม้ว่ามันจะไม่เกี่ยวข้องกับอาชีพที่เขาทำเลย แต่มันกลับเป็นสิ่งที่อยู่ในดีเอ็นเอของเขาจะว่าแบบนั้นก็ได้“สี่แสน แล้วจบเลยป่ะป้า?” น่านน้ำถามคำปัณเสียงดังอย่างชัดเจนและเด็ดขาด ราวกับกำลังยืนยันราคาอะไหล่เครื่องยนต์“ฉันตกลงกับไอ้อ่องตอไปแล้ว! ยังไงก็ต้องให้มะลิไปอยู่กับมัน” คำปัณสะบัดหน้าหนี แม้จะตะลึงกับความกล้าของไตคำหน้าหล่อ แต่การตกลงกับไอ้อ่องตอไปแล้วทำให้เธอไม่กล้าบิดพลิ้วพ่อหมอบีบมือลุ้นอย่างแรง หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความหวังที่ริบหรี่ หากน่านน้ำล้มเลิกมะลิก็จบสิ้นมะลิเงยหน้ามองน

บทที่ 13 เดินทางกลับสู่โลกของเขาน่านน้ำ ภัทร และมะลิเดินเข้าสู่ห้องโดยสารบนเครื่องบิน สาวน้อยมีท่าทีตื่นเต้นระคนหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด เธอจับชายเสื้อของตัวเองแน่นขณะก้าวเท้าเข้าไปในพื้นที่ปิดและแคบที่เต็มไปด้วยผู้คน“ไม่เคยขึ้นเครื่องบินหรอ?” น่านน้ำถามอย่างโง่เขลา ทั้งที่สภาพของมะลิก็บ่งบอกทุกอย่างชัดเจนภัทรมองบนใส่ไอ้เพื่อนโง่ มึงต้องถามด้วยหรอว่ะเรื่องนี้!“ไม่เคยจ่ะ” มะลิตอบเสียงเบา“งั้นไปนั่งริมหน้าต่างป่ะ! จะได้มองวิว” น่านน้ำเสนออย่างใจกว้างที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ ยังไงล่ะ! เขาจิตใจดีแค่ไหน! เห็นน้องไม่เคยขึ้นเครื่องเลยยอมสละที่นั่งประจำให้เลยนะ!มะลิเบิกตากว้างด้วยความดีใจและความประหลาดใจปนๆ กัน เธอไม่คิดว่ากุนจะใจดีถึงขนาดนี้! การได้นั่งริมหน้าต่างคือความฝันเล็กๆ ที่เธอเคยจินตนาการเวลาฟังพ่อหมอเล่าเรื่องโลกกว้างให้ฟัง“ขอบคุณจ่ะ” มะลิตอบรับด้วยรอยยิ้มหวานที่ทำให้ใบหน้าของเธอดูผุดผ่อง แม้จะมีร่องรอยน้ำตาจางๆ เป็นคราบอยู่น่านน้ำยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะเดินตามไปนั่งตรงกลางข้างหญิงสาวและต่อด้วยภัทรที่นั่งริมทางเดินสาวน้อยพลิดเพลินกับการสำรวจทุกอย่างผ่านกระจกใสบานเล็กข้าง

บทที่ 15 อาณาเขตของน่านน้ำหลังจากขับรถออกจากสนามบินได้ประมาณครึ่งชั่วโมง รถของน่านน้ำก็เลี้ยวเข้ามาในหมู่บ้านจัดสรรขนาดใหญ่ ที่เต็มไปด้วยบ้านหลังโตและกำแพงสูง มะลิได้แต่ก้มหน้าก้มตาตลอดทาง ไม่ได้แสดงท่าทีตื่นเต้นเหมือนบนเครื่องบินอีกแล้ว เธอรู้สึกกังวลอีกครั้งว่ากุนกำลังจะพาตัวเองไปที่ไหนไปเจอใครถึงแม้จะเพิ่งเจอเขาไม่นาน... แต่มะลิกลับรู้สึกไว้ใจแค่เขาคนเดียวเท่านั้นในเมืองใหญ่ที่น่ากลัวนี้! ความรู้สึกผูกพันและเชื่อมั่นในตัวน่านน้ำเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว เพราะอย่างน้อยเขาก็คือคนที่ควักเงินช่วยชีวิตเธอไว้ แต่ถ้าเขาพาเธอไปทิ้งไว้ให้พี่สาวตั้งแต่วันนี้ เธอก็กังวลว่าพี่สาวของกุนจะทำกับเธอยังไง... คนในเมือง... จะใจดีเหมือนกุนที่ซื้อเธอมาด้วยเงินห้าแสนบาทจริงหรือเปล่า? ความไม่รู้ทำให้อาการเกร็งของหญิงสาวกลับมาอีกครั้งรถคันสวยสีดำแล่นเข้าไปจอดในโรงรถของบ้านหลังใหญ่หลังหนึ่ง น่านน้ำปลดเข็มขัดนิรภัยของตัวเองด้วยท่าทางเนือยๆ พลางกดรีโมตปิดประตูรั้วบ้าน“นี่บ้านฉัน” น่านน้ำพูดออกมาง่ายๆ “วันนี้นอนที่นี่ ให้ฉันโทรคุยกับพี่สาวฉันก่อนค่อยว่ากันอีกทีพรุ่งนี้”แล้วเขาก็ลงจากรถเดินเข้าบ้านไปหลังพูดจบ

บทที่ 17 แมวน้อยหลงทางเขาถอนหายใจยาวอย่างหมดความอดทน นี่กูต้องจัดการเรื่องที่นอนให้หนูมะลินี่อีกเหรอเนี่ย! น่านน้ำพยายามข่มความอ่อนโยนที่กำลังก่อตัว แล้วเดินไปที่ห้องนอนแขกอย่างรำคาญใจเพื่อหาผ้าห่มมาคลุมให้เธอพอได้ผ้าห่มผืนหนามาแล้ว เขาเดินกลับมายืนอยู่ข้างร่างเล็กที่นอนขดอยู่บนพื้นกระเบื้องเย็นๆ ก่อนจะบรรจงคลุมผ้าห่มลงบนร่างนั้นอย่างเบามือ ชายหนุ่มยืนมองอยู่พักหนึ่ง ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีทำให้เขาไม่อาจจะตัดใจจากภาพตรงหน้าแล้วเดินหนีไปได้โอยยย จะทิ้งให้นอนบนพื้นแบบนี้ทั้งคืนได้ไงกัน! แล้วกูเป็นเหี้ยอะไรเนี่ย! อยู่ดี ๆ ก็ใจอ่อน! น่านน้ำด่าตัวเองอย่างรุนแรง ความรู้สึกที่ต้องรับผิดชอบเด็กสาวคนนี้ทำให้เขาจำเป็นต้องสวมบทบาทเป็นคนใจดีมีเมตตาต่อไป“หนู...” น่านน้ำเรียกเบาๆ พลางแตะมือหนาที่ต้นแขนของมะลิ“...” มะลิหลับสนิท ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ“หนู... ไปนอนในห้อง” น่านน้ำลองเรียกซ้ำอีกครั้ง พลางเอื้อมมือไปเขย่าไหล่บางเบาๆ เพื่อปลุกให้คนขี้เซาตื่นขึ้นจากพื้นกระเบื้อง“อืออ...” มะลิครางประท้วงในลำคอแผ่วเบา แทนที่จะตื่น เธอกลับขยับกายหนีการรบกวนแล้วซุกหน้าเข้าหาความอบอุ่นของผ้าห่มอย่างงอแง

บทที่ 19 น่านฟ้า พี่สาวฝาแฝดตลอดทั้งวันหลังจากนั้น น่านน้ำไม่ได้เข้ามาวุ่นวายกับเธออีกเลย เขาใช้เวลาของตัวเองอย่างเป็นระบบ จัดการกระเป๋าเดินทางสำหรับการบินและเตรียมความพร้อมสำหรับเที่ยวบินในช่วงค่ำของวันนี้ เสียงฝีเท้าหนักๆ จากชั้นบนเป็นสิ่งที่บอกให้มะลิรู้ว่าเขายังอยู่ภายในบ้านส่วนมะลิ... เธอใช้เวลาพักร่างกายอยู่ในห้องนอนแขกตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด เพราะไม่กล้าแม้แต่จะขยับกายออกไปเดินเพ่นพ่านให้เขาขุ่นเคืองใจอีก หญิงสาวใช้เวลาที่เหลือจัดการพับผ้าห่มจนเรียบกริบ เช็ดทำความสะอาดห้องน้ำจนแห้งสนิท และเก็บกวาดทุกตารางนิ้วจนห้องพักหลังนี้ดูราวกับไม่เคยมีร่องรอยว่ามีเธอมาอาศัยอยู่ ความตั้งใจเดียวของมะลิคือการเป็นผู้มาเยือนที่ไร้ร่องรอยและสร้างภาระให้เขาน้อยที่สุดจนกระทั่งเวลาสี่โมงตรงเป๊ะ...ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูที่คุ้นเคยดังขึ้นอีกครั้ง“ออกมาได้แล้ว!” เสียงที่ลอดผ่านบานประตูเข้ามานั้นทั้งห้วน สั้น และชัดเจนตามนิสัยส่วนตัวมะลิทำตามทันที เธอคว้าห่อผ้าเล็กๆ ที่เป็นสมบัติทั้งหมดของเธอ แล้วเดินออกจากห้องพักแขกไปเผชิญหน้ากับผู้มีพระคุณภาพที่เห็นตรงหน้าทำเอาสาวน้อยถึงกับชะงักไปชั่วครู่... น่า