All Chapters of ฟ้าของน่านน้ำ NC24++: Chapter 141 - Chapter 145

บทที่ 140 ว่าที่คุณพ่อ วินาทีถัดมาภายในรถยุโรปคันหรู เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ของน่านน้ำก็ดังขึ้น หน้าจอสมาร์ทโฟนกะพริบถี่รัวไปด้วยการแจ้งเตือนจากกลุ่มไลน์ที่ไอ้พวกเพื่อนที่พึ่งไม่ได้กำลังรัวข้อความเข้ามาถามไถ่กันอย่างบ้าคลั่ง ทั้งด่า ทั้งอึ้ง ทั้งอยากรู้ความจริงแต่ที่หนักกว่านั้นคือรายชื่อเบอร์โทรเข้าที่โชว์เด่นอยู่บนหน้าจอ...น่านฟ้า ที่เห็นข่าวไวที่สุดสลับกับสายของ คุณหญิงยี่หวา และตามมาติดๆด้วยสายของ เจ้าสัววิกรม โทรศัพท์ของน่านน้ำสั่นสะเทือนค้างระงมจนคนตัวเล็กข้างๆหันไปมองด้วยความกังวล“ไม่รับเลยเหรอคะกุน...” มะลิถามเสียงแผ่ว พลางมองหน้าจอที่ชื่อของน่านฟ้ายังคงโชว์ค้างอยู่แบบนั้น“ไม่รับ”น่านน้ำตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่าเจือไปด้วยความสะใจ เขาคลี่ยิ้มกว้างอย่างคนอารมณ์ดีที่สุดในรอบเดือน ก่อนจะตัดสินใจกดปุ่มปิดเครื่องตัดการติดต่อจากโลกภายนอกไปทันที แสงไฟจากหน้าจอดับลงพร้อมกับความวุ่นวายที่ถูกตัดทิ้งไว้เบื้องหลัง“ปล่อยไปเถอะ... พวก

บทที่ 142 ประคบประงมสุดใจ ถ้าจะบอกว่าการตั้งครรภ์ไม่สร้างปัญหาอะไรให้เลยก็คงไม่จริงทั้งหมด เพราะแม้หน้าท้องของมะลิจะยังไม่โตจนเดินเหินลำบาก แต่ร่างกายส่วนที่เปลี่ยนแปลงชัดเจนที่สุดในช่วงอายุครรภ์ 5-6 เดือนนี้ คือหน้าอกหน้าใจที่ขยายขนาดขึ้นจนผิดหูผิดตาของเดิมที่มะลิมีมามันก็ใหญ่โตเกินตัวอยู่แล้ว แต่พอมีเจ้าก้อนแป้งมาช่วยกระตุ้นฮอร์โมนคุณแม่ก็ทำให้มันขยายขนาดเพิ่มขึ้นไปอีก จนตอนนี้นอกจากมะลิจะเริ่มบ่นปวดหลังบ่อยๆ เธอยังต้องรับศึกหนักจากการถูกสามีจอมหื่นที่พักหลังมานี้ติดกลิ่นเมียขั้นรุนแรงคอยจะฟัดคอยจะกดอยู่ตลอดเวลา“หนู... มันใหญ่ขนาดนี้ได้จริงๆเหรอ?” น่านน้ำพึมพำเสียงพร่า แววตาคมกริบจ้องมองความอวบอิ่มที่ล้นทะลักออกมาจากชุดนอนเนื้อบางเบา มือหนาทั้งสองข้างส่งไปกอบกุมความนุ่มหยุ่นนั้นไว้อย่างเต็มไม้เต็มมือ พลางนวดเฟ้นเบาๆด้วยความหมั่นเขี้ยวเขากดใบหน้าซุกลงไปกลางร่องอกอิ่ม สูดดมกลิ่นกายสาวที่หอมกรุ่นกว่าปกติหลายเท่าตัว น่านน้ำฟัดเต้าเมียอย่างบ้าคลั่ง ปลายจมูกและริมฝีปากร้อนผ่า

บทที่ 144 ฟ้าของน่านน้ำ (จบ) พอถึงโรงพยาบาล ทุกอย่างก็ผ่านพ้นไปได้อย่างรวดเร็วด้วยความคล่องแคล้วของป้าสาย แกจัดการเอกสารและประสานงานกับพยาบาลทุกอย่างแทนเจ้านายได้อย่างครบถ้วนกบวนความ เพราะในขณะนี้คุณพ่อไม่ยอมห่างจากคุณแม่เลยแม้แต่วินาทีเดียวมือหนาของน่านน้ำกุมมือมะลิไว้แน่นขณะที่พยาบาลเข็นเตียงเข้าไปในห้องเตรียมคลอด ใบหน้าเคร่งเครียดของเขาทำเอาพยาบาลสาวๆไม่กล้าสบตา“กุนคะ... หนูไม่ค่อยปวดแล้ว ไม่เป็นไรนะ” น้องบอกเสียงอ่อนพยายามจะให้เขาไปนั่งรอข้างนอก เพราะเห็นสีหน้าของสามีแล้วก็สงสารกลัวเขาจะเครียดไปมากกว่านี้“ไม่เอากุนจะอยู่ตรงนี้” เขายืนยันเสียงแข็ง แววตาคมกริบจ้องมองเตียงไม่วางตา ราวกับว่าถ้าเขาละสายตาไปเพียงวินาทีเดียวมะลิจะคลอดลูกออกมาโดยที่เขาไม่ทันได้ให้กำลังใจ“แต่คุณหมอกับพยาบาลเขาทำงานลำบากค่ะ” มะลิถอนหายใจเบาๆ พลางหันไปมองบุคลากรทางการแพทย์ที่ยืนประสานมือยิ้มมองน่านน้ำอยู่ข้างๆเตียงอย่างใจเย็น พวกเขาคงชินกับอาการหวงเมียของคุณพ่อมือใหม่มานักต่อนักแล้ว