ฟ้าของน่านน้ำ의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 10

บทนำ Descent into Munich เสียงเครื่องยนต์เครื่องบินแอร์บัส เอ350 ลำใหญ่ ดังเป็นฉากหลังในห้องนักบิน แผงหน้าปัดด้านหน้าฉายแสงสีส้มและเขียวอ่อนๆ ส่องกระทบโครงหน้าคมสันของ น่านน้ำ ผู้ช่วยนักบินอาวุโส (Senior First Officer) เขากำลังทำหน้าที่เป็น Pilot Flying (PF) (นักบินผู้ควบคุมการบิน) ในการนำเครื่องลงจอดที่ท่าอากาศยานนานาชาติมิวนิก ประเทศเยอรมนี ด้านข้างคือกัปตันสมศักดิ์ กัปตันอาวุโสที่นั่งเป็น Pilot Monitoring (PM) (นักบินผู้สังเกตการณ์) มองผ่านกระจกบานใหญ่ไปยังท้องฟ้าสีเทาหนาทึบของยุโรปในฤดูหนาว เสียง ATC (หอควบคุมการจราจรทางอากาศภาษาอังกฤษสำเนียงเยอรมันชัดเจน) “Thai wing One Four Five (เที่ยวบิน 145), wind two eight zero at seven knots (ทิศทางลม 280 องศา ความเร็ว 7 นอต), runway zero eight left cleared to land (อนุญาตให้นำเครื่องลงจอดที่รันเวย์ 08 ซ้ายได้)” น่านน้ำมองออกไปนอกหน้าต่างห้องนักบินด้วยสายตาเย็นชาตามแบบฉบับของคนที่มั่นใจในตัวเองเกิน150เปอร์เซ็น มือหนาแต่เรียวสะอาดของคนที่ไม่เคยต้องทำงานหนักกดปุ่มวิทยุเพื่อตอบกลับไป “zero eight left Cleared to land (อนุญาตให้นำเครื่องลง

บทที่ 2 ชายผู้หมดหวังน่านน้ำกลับมาถึงห้องพักของตัวเองด้วยสภาพที่ห่างไกลจากคำว่านักบินหนุ่มสุดเนี้ยบในตอนแรกโดยสิ้นเชิง ผมเผ้าที่เคยเซตมาอย่างดีบัดนี้ยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ใบหน้าหล่อเหลาบูดบึ้งเคร่งเครียด เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวเก่งยับยู่ยี่แถมกระดุมยังขาดหายไปหลายเม็ดจากการนัวเนียที่รุนแรงเมื่อครู่.....เขาถอดเสื้อเชิ้ตนักบินตัวนั้นทิ้งลงบนโซฟาหนังอย่างไม่ใยดี ก่อนจะพาตัวเองไปทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ริมหน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปยังหิมะที่เริ่มโปรยปรายลงมาอย่างเงียบเชียบข้างนอกนั่นบ้าชิบ!มือหนาขยี้ผมสีเข้มตัวเองอย่างแรง ความหงุดหงิดที่อัดแน่นไม่ต่างจากตอนที่กัปตันสมศักดิ์พูดถึงเรื่องพิมน่านน้ำนั่งเซ็งๆ สองมือประสานกันแน่นบนหน้าตัก คิดว่าเรื่องนี้น่าจะเป็นปัญหาของเขาแล้วหล่ะ มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ไม่ใช่ความเครียดธรรมดา แต่มันคือเรื่องใหญ่ที่ทำลายความภาคภูมิใจในความเป็นผู้ชายที่หล่อเหลาและสมบูรณ์แบบอย่างเขานี้มันปาไปจะห้าเดือนแล้วที่เขาเลิกกับพิม และนั่นก็แปลว่าเขามีอะไรกับผู้หญิงมาตลอดห้าเดือน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นลูกเรือที่วิ่งเข้าหาเขาอย่างเปิดเผย แต่ผลลัพธ์ที่ได้มันเหมือนกันทุกครั้งเขาไม่เคยรู้ส

บทที่4 วิบากกรรมของน่านน้ำการเดินทางด้วยรถกระบะขับเคลื่อนสี่ล้อบนเส้นทางวิบากที่ตัดผ่านขุนเขาดำเนินไปอย่างทารุณ ทิ้งร่องรอยของฝุ่นสีแดงหนาตลบอบอวลไว้เบื้องหลัง สำหรับน่านน้ำแล้ว... นี่มันไม่ใช่งานบุญแต่มันคือนรกที่ชัดเจนที่สุดในชีวิตของเขา!หนุ่มหล่อเจ้าสำอางที่เคยชินกับการนั่งไขว่ห้างในเลาจ์วีไอพี หรือไม่ก็ยืนจิบไวน์ทอดอารมณ์อยู่บนรูฟท็อปหรูใจกลางกรุง บัดนี้กลับต้องมานั่งฝ่าฟันดินแดง ขึ้นเขาลงห้วยบนเส้นทางที่คดเคี้ยวราวกับลำไส้ไก่ แถมยังเต็มไปด้วยหลุมบ่อขนาดมหึมาที่พร้อมจะดีดเขากระเด็นออกนอกรถได้ทุกเมื่อเกือบสามชั่วโมงที่น่านน้ำถูกแรงเหวี่ยงของรถกระบะซัดซ้ายป่ายขวาจนร่างแทบหลุดเป็นชิ้นๆ เขาต้องกัดฟันกอดกระเป๋าเดินทางRimowaคู่ใจไว้แน่นเพื่อใช้เป็นหลักยึดเหนี่ยวเพียงหนึ่งเดียว เส้นผมที่บัดนี้กลายเป็นสีแดงคล้ำและแข็งกระด้างจากฝุ่นดินที่เกาะหนาเตอะ เสื้อผ้าเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบดินแดงจนเสียราคาอย่างไม่น่าให้อภัยความทุกข์ทรมานทางกายที่ถาโถมเข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อน ทำให้เขาลืมเลือนความเจ็บปวดเรื่องพิมไปเสียสนิท ใจเขามันถูกแทนด้วยความโกรธแค้นต่อสถานการณ์ตรงหน้าที่ตัวเองเผชิญอยู่ เขาอยากจะต

บทที่ 6 ทันทีที่น่านน้ำประกาศว่า ‘ใครอยากได้อะไรก็เอาไปเลย!’ ชาวบ้านก็เริ่มหือกันเข้ามาดูของประหลาดที่กองอยู่กลางลาน เด็กๆยื่นมือเข้าคว้าตุ๊กตา แต่ผู้ใหญ่กลับงงงวยกับสิ่งของที่ดูหรูหราเกินความจำเป็น เสียงฮือฮาดังขึ้นที่กองของในกระเป๋าใบที่สาม มีคนหยิบไดรฟ์เป่าผมที่มีรูปทรงแปลกตาและราคาแพงลิบลิ่วออกมาจากกอง แล้วเถียงกันว่าคืออะไร บางคนว่ามันคือปืนพ่นลม บางคนว่ามันคือตะเกียงสมัยใหม่ “นี่มันเครื่องอะไรวะ ไม่เคยเห็นเลย” ชายหนุ่มคนหนึ่งที่ดูทันสมัยที่สุดในหมู่บ้านกำลังพยายามกดปุ่มไดรฟ์เป่าผม Dyson เครื่องนั้นอย่างงงๆ Dysonกู! เละหมดแล้วมั้งนั้น! น่านน้ำคิดในใจอย่างเจ็บแค้น นี่เขาต้องเห็นของราคาเหยียบหมื่นถูกนำมาใช้เป็นของเล่นบนดอยที่ไม่มีไฟฟ้าแบบนี้งั้นหรือ! “มึงเอา Dyson มาบริจาคบนดอย?? เขาจะใช้กันยังไงมึงไม่คิดว่ะ!” ภัทรเดินเข้ามาสบถใส่เพื่อนอย่างทนไม่ไหว เพราะการกระทำของน่านน้ำสร้างความอับอายให้เขาในฐานะผู้ประสานงาน “ก็มึงบอกให้กูเอาของของเค้ามาทิ้งให้หมด! นี้ก็หมดแล้วไง!” น่านน้ำตอบกลับอย่างไม่แยแส ไม่มีสำนึกผิดเลยแม้แต่น้อย เขาคว้าขวดน้ำดื่มบรรจุขวดที่เหลืออยู่ขึ้นมา เปิดฝาแล้

บทที่ 8 ด้วยความเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางอันโหดร้ายและการเผชิญหน้ากับความยากลำบากที่ไม่คุ้นเคย น่านน้ำหลับลึกไปจนถึงเช้า พระอาทิตย์ยังไม่ทันขึ้นดี แสงสีทองอ่อนๆยังไม่สาดส่องเข้ามาในห้อง เสียงกุกๆกักๆก็เริ่มดังขึ้นในห้องอาคารไม้เก่า จนน่านน้ำรู้สึกถึงการขยับเขยื้อนรอบตัวก่อนจะลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย “ตื่นแล้วเหรอวะ... คุณหนู” ภัทรเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงกวนประสาท ขณะที่มือก็กำลังง่วนอยู่กับการเก็บพับถุงนอนของตัวเอง “อือ! พวกมึงเสียงดังขนาดนี้ กูคงหลับต่อลงมั้ง!” น่านน้ำตอกกลับด้วยความปากหมาที่เป็นเอกลักษณ์ตั้งแต่ลืมตาตื่น แม้ความเย็นของอากาศยามเช้าจะช่วยให้เขารู้สึกสดชื่นขึ้นกว่าเมื่อวานอยู่บ้างก็ตาม “ครับ! พวกกูมาทำงานครับ! ไม่ได้มาพักร้อนหนีรักแบบมึง!” ภัทรตอกกลับเข้าจุดตายทันควันอย่างไม่ยอมแพ้ ทำเอาน่านน้ำถึงกับเซ็งที่โดนจี้ปมความจริงที่เขาพยายามจะลืม เขาไม่คิดจะเถียงต่อให้เสียเวลา แต่ตัดสินใจขยับกายลุกขึ้นสะบัดถุงนอนทิ้งทันที เพราะการจะนอนเอกเขนกต่อในบรรยากาศที่คนรอบข้างตื่นขึ้นมาทำหน้าที่กันหมดแล้ว มันก็ดูเลวแบบโจ่งแจ้งไปสะหน่อยสำหรับน่านน้ำ หลังจากจัดการล้างหน้าแปรงฟันด้วยน้ำสะ