Semua Bab ฟ้าของน่านน้ำ: Bab 21 - Bab 30

บทที่ 20 ฝากน้องไว้กับฟ้าน่านน้ำพยายามคัดสรรคำตอบที่ฟังดูเข้าท่าและเป็นสุภาพบุรุษที่สุดเท่าที่จะคิดได้ในวินาทีนั้น“น้องมันเป็นผู้หญิง! อยู่นี่ก็สะดวกกว่า!” ชายหนุ่มตอบเสียงห้วนจัด พยายามทำให้น้ำเสียงดูเคร่งขรึมเหมือนเป็นเหตุผลของผู้ใหญ่ที่มีวุฒิภาวะเขาสรุปกัน ทั้งที่ในใจนั้นปั่นป่วนจนแทบจะเก็บอาการไม่อยู่น่านฟ้าถึงกับตาโตด้วยความประหลาดใจ น้องชายจอมแสบของเธอนึกคิดอะไรที่เป็นสุภาพบุรุษขนาดนี้เป็นตั้งแต่เมื่อไหร่? แปลกอยู่นะ... แปลกไปหมด...แต่ถึงจะสงสัยในพฤติกรรม ทว่าคำว่า ‘น้องเป็นผู้หญิง’ ก็นับว่าเป็นเหตุผลที่ฟังขึ้นและมีน้ำหนักที่สุดเท่าที่น่านน้ำพ่นออกมาในวันนี้แล้ว“เออๆ รับปากไปก่อนก็ได้! แต่ถ้าพี่ไทม์ไม่โอเค แกต้องมารับน้องกลับไปทันทีนะ” พี่สาวยอมรับข้อตกลงอย่างมีเงื่อนไข เพราะเธอเองก็ไม่ยอมให้น้องชายผลักภาระมาให้ฝ่ายเดียวโดยไม่รับผิดชอบน่านฟ้าเริ่มครุ่นคิดถึงสถานการณ์ในบ้านที่เงียบเหงาเกินไปในช่วงนี้ “อีกอย่าง... ช่วงนี้พี่ไทม์ก็อยู่สิงคโปร์ยาว เจ้าแสบสองคนปิดเทอมก็ไปอยู่ที่โน่นกันหมด ฟ้าเองก็ต้องบินไปๆ มาๆ ให้น้องเขามาอยู่เป็นเพื่อนพี่หญิงก็คงดีเหมือนกัน” เมื่อเห็นถึงข้อดี

บทที่ 22 ไลน์หนักขวาหลังจากไฟรทที่ยาวนาน น่านน้ำนอนเอนกายอยู่บนเตียงขนาดคิงไซส์ของโรงแรมในมิลาน ความเหนื่อยล้าจากการบินข้ามทวีปและการจิบไวน์กับพี่ชุมพลนิดหน่อยทำให้เขาควรจะหลับไปได้แล้ว แต่ความกระวนกระวายใจบางอย่างทำให้เขายังคงลืมตาอยู่จนถึงตอนนี้....ใบหน้าคมก้มลงดูหน้าจอโทรศัพท์ ตอนนี้ที่ประเทศไทยคือเวลาตีสอง เขาลากนิ้วเปิดหน้าต่างแชตของฝาแฝดอย่างหงุดหงิด น่านฟ้าไม่ยอมอ่านไม่ยอมตอบกลับข้อความที่เขาพิมพ์ทิ้งไว้เลยNN⭐️: มะลิเป็นไงบ้าง?NN⭐️: น้องทำแกปวดหัวป่ะ?และพิมต่อไปอีกทั้งๆ พี่สาวยังไม่ได้อ่านข้อความก่อนหน้าNN⭐️: น้องดื้อป่ะ?NN⭐️: แกไม่ต้องให้น้องทำงานบ้านนะ แค่เฝ้าบ้านพอNN⭐️: น้องอยากเรียนหนังสือ จะได้มีเวลาตั้งใจเรียน ส่วนเรื่องเรียนเดี๋ยวน้ำจะพาไปจัดการเองNN⭐️: แล้ววันจันทร์ที่น้องจะมาทำงานที่บ้านน้ำ ฝากสอนน้องขึ้นรถด้วย น้ำน่าจะแลนด์เย็นๆ ไปรับไม่น่าทันNN⭐️: แต่เดี๋ยวจะไปส่งเองสภาพคือแชทหนักขวาสุดๆ ข้อความทั้งหมดถูกส่งไปกองรวมกันอย่างโดดเดี่ยว เป็นการสื่อสารทางเดียวที่เต็มไปด้วยคำพูดที่แสดงความกังวลอันแปลกประหลาด โดยไม่มีการตอบกลับใดๆ จากน่านฟ้าเลยน่านน้ำวางโทรศัพท์

บทที่ 24 กฎข้อที่หนึ่ง ห้ามขัดใจกุน “งั้นพรุ่งนี้จะไปรับตอน สิบโมงนะ” น่านน้ำบอกตารางเวลาอย่างชัดเจน “ไม่เป็นไรค่ะ! หนูมาหากุนที่นี่เองได้” มะลิรีบปฏิเสธทันควัน เธอไม่อยากให้กุนต้องลำบากเสียเวลาขับรถไปรับถึงบ้านพี่สาว เธอไม่อยากรบกวนเขาให้ต้องเหนื่อยมากไปกว่านี้อีกแล้ว น่านน้ำหันมองมะลินิ่งๆดวงตาคมกริบคู่เดิมกลับมาเย็นชาอีกครั้ง ความอ่อนโยนที่เพิ่งแสดงออกไปหายวับไปหมดสิ้น “ฉันไม่ชอบเวลามีคนขัดในสิ่งที่ฉันพูดไปแล้ว...” น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาแฝงความไม่พอใจอย่างชัดเจน มะลิเงียบสนิท ก้มหน้าลงทันที เธอรู้สึกผิดอย่างแรงที่ทำกุนอารมณ์เสียอีกครั้ง! ลืมตัวตลอดเลย ทั้งๆที่ตั้งใจไว้แล้วว่าจากนี้ กุนบอกอะไรจะทำแบบนั้น..... “เข้าใจแล้วค่ะ... สิบโมง หนูจะเตรียมตัวรอค่ะ” เสียงของมะลิเบาหวิว ยอมจำนนต่อทุกกฎเกณฑ์ของเขาจนหมดสิ้น น่านน้ำเห็นมะลิยอมเชื่อฟังก็พอใจ เขาไม่ต้องการให้ใครมาตั้งคำถามในบ้านของเขา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กน้อยแค่ไหนก็ตามแต่ เพราะสำหรับเขาทุกคำที่เปล่งออกไปคือที่สุดแล้ว... “เก็บจานเสร็จแล้วเดี๋ยวไปส่งที่บ้านฟ้า” น่านน้ำบอกต่อด้วยน้ำเสียงที่ลดความเย็นชาลงแล้ว แต่ก็ยังคงเป็นคำสั

บทที่ 26 น่านน้ำคืนฟอร์ม ณ ผับหรูใจกลางทองหล่อ แสงไฟเลเซอร์สีนีออนสาดส่องตัดกับความมืดสลัวภายในร้าน เสียงดนตรีแนว EDM จังหวะหนักหน่วงกระแทกกระทั้นจนรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่หน้าอก กลิ่นหอมหวานของน้ำหอมราคาแพงผสมปนเปไปกับกลิ่นแอลกอฮอล์ชั้นเลิศและควันจางๆที่ลอยอ้อยอิ่งในอากาศ ในโซนวีไอพีมุมในสุดของร้านที่แยกออกจากความวุ่นวายภายนอก น่านน้ำและกลุ่มเพื่อนสนิทแก๊งชายโฉด กำลังนั่งเอกเขนกอยู่บนโซฟาหนังตัวใหญ่ บนโต๊ะเต็มไปด้วยขวดวิสกี้รุ่นลิมิเต็ดและมิกเซอร์ครบครัน สาวสวยในชุดรัดรูปเดินผ่านไปมาส่งสายตาเชิญชวนให้กลุ่มชายหนุ่มกระเป๋าหนักกลุ่มนี้ไม่ขาดสาย แต่น่านน้ำกลับดูแปลกแยกจากบรรยากาศรอบตัวอย่างสิ้นเชิง ร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีเข้มปลดกระดุม3เม็ดบนนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางกึ่งเบื่อหน่าย ใบหน้าหล่อเหลาไม่ได้แสดงความสนใจแก้วเหล้าชั้นดีตรงหน้า หรือแม้แต่สาวสวยที่เพื่อนพยายามสะกิดให้ดู แต่สายตาคมกริบกลับจดจ้องอยู่ที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือไม่วางตา ข้อความจาก 'Airspace' หรือน่านฟ้าพี่สาวฝาแฝดของเขา เด้งขึ้นมาทำลายความความฟุ้งซ่านในใจของเขา Airspace: แกซื้อดิออร์ให้น้องใส่? น่านน้ำขมวดคิ้วเข้าหาก

บทที่ 28 มะลิกับจีสตริงลูกไม้สีดำ เช้าวันพุธ มะลิผุดลุกขึ้นจากที่นอนตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางเหมือนเช่นเคย ร่างเล็กในชุดผ้าถุงพื้นเมืองและเสื้อแขนสามส่วนสีอ่อนเรียบร้อยและสะอาดสะอ้าน เธอจัดการทำกิจวัตรส่วนตัวทั้งหมดอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะนั่งรอเวลาให้เข็มนาฬิกาชี้เลขแปดตรง เมื่อถึงแปดโมงตรง มะลิก็เดินออกจากบ้านของน่านฟ้า มุ่งหน้าไปยังบ้านน่านน้ำด้วยหัวใจที่เต้นแรงเล็กน้อย เพราะเธอมีรู้สึกความสุขทุกครั้งที่ได้มาดูแลบ้านหลังนี้ให้กับเขา.... พอไปถึงหน้าบ้าน ใบหน้าหวานก็ยิ้มกริ่มออกมาอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อเห็นรถยุโรปสีดำคันใหญ่ของกุนจอดนิ่งสนิทอยู่ที่เดิม “กุนไม่ได้ไปทำงานสินะ...” เธอกระซิบกับตัวเองเบาๆพลางนึกดีใจว่าวันนี้คงจะได้เจอเขาตลอดทั้งวัน หญิงสาวใช้ประตูหน้าตามที่น่านน้ำเคยบอกไว้ ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในตัวบ้าน มะลิก็สังเกตเห็นความผิดปกติที่ผิดแปลกไปในทันที เพราะตรงพื้นใกล้ประตูทางเข้า มีรองเท้าส้นสูงสีดำถูกถอดทิ้งไว้อย่างไม่เป็นระเบียบ มะลิก้มลงเก็บรองเท้าคู่นั้นขึ้นมาจัดวางให้เข้าที่พลางนึกชื่นชมในใจว่า รองเท้าคู่นี้สวยจัง คนใส่ก็คงต้องสวยมากแน่ๆ แต่ทว่าความผิดปกติกลับยิ่งทวีคู