جميع فصول : الفصل -الفصل 90

บทที่ 81 ความลำบากใจของคนทั้งสอง น่านน้ำขับรถเข้ามาจอดในลานบ้านอย่างช้าๆ เครื่องยนต์ดับสนิทไปแล้วแต่เขายังคงนั่งนิ่งไม่ยอมขยับตัวเปิดประตูรถออกไป ถุงอาหารมื้อเย็นที่เขาแวะซื้อมายังวางนิ่งอยู่ที่เบาะหลัง ทุกอย่างดูเป็นกิจวัตรปกติเหมือนทุกวันทว่ามือใหญ่ที่กำพวงมาลัยกลับบีบแน่นขึ้นเรื่อยๆจนข้อนิ้วขาวโพลน ราวกับว่าการก้าวลงจากรถในวันนี้... มันเป็นเรื่องที่ยากลำบากสาหัสกว่าครั้งไหนๆเขาพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อไล่ความหน่วงที่จุกอยู่ในอก มันไม่ใช่ความเหนื่อยล้าจากการทำงาน แต่มันคือความอึดอัดใจที่ไม่รู้จะเริ่มต้นบอกข่าวนี้กับคนตัวเล็กที่กำลังจะเปิดประตูออกมาต้อนรับเขาในอีกไม่กี่วินาทีนี้ยังไงแล้วก็เป็นอย่างที่เขาคาดไว้ไม่มีผิด... ประตูบ้านเปิดออกมาพร้อมกับร่างนุ่มนิ่มที่คุ้นตามะลิก้าวออกมาพร้อมรอยยิ้มหวานหยดที่ไม่ได้ปรุงแต่ง แต่มันกลับสว่างไสวเสียจนทำให้ลานบ้านที่แสนธรรมดาดูอบอุ่นขึ้นมาถนัดตา รอยยิ้มนั้นสว่างวาบเข้ามาถึงในหัวใจที่กำลังห่อเหี่ยวของน่านน

บทที่ 83 ความสั่นสะเทือนของมะลิ หัวใจมะลิสั่นวูบทันที เหมือนมีใครดึงบางอย่างออกจากอกอย่างไม่ทันตั้งตัว แววตาที่เธอมองเขา…ไหวชัดเจนต่อหน้าต่อตาจนน่านน้ำใจหายวับดวงตาคู่ใสแดงระเรื่อขึ้นอย่างรวดเร็ว ไม่ถึงกับร้องไห้แต่ก็ไม่อาจซ่อนความรู้สึกไว้ได้เลย และนั่นแหละที่ทำให้น่านน้ำรู้สึกเหมือนใจตัวเองกำลังปวดหนึบและอ่อนยวบลงจนแทบจะทันทีมันทั้งเจ็บ ทั้งจุก... แต่ในส่วนลึกกลับมีความสุขประหลาดแทรกซึมอยู่เขาปวดใจที่เห็นน้องเสียใจ แต่ก็อดดีใจไม่ได้ที่อย่างน้อยการหายไปของเขามันมีความหมายกับคนในอ้อมกอดนี้จริงๆ“คนดี...” เสียงของน่านน้ำแหบพร่าเบาลงจนแทบเป็นเสียงกระซิบข้างหู  “...อย่ามองกุนแบบนั้นได้ไหม”เขาทนไม่ไหวจริงๆกับสายตาแบบนั้น สายตาที่เว้าวอนอ้อนขอเขาเหมือนจะบอกว่า ‘อย่าไปเลยนะคะ’ หรือ ‘อย่าทิ้งหนูไป’ ทั้งที่ปากเล็กๆนั่นไม่กล้าแม้แต่จะเปล่งเสียงออกมาน่านน้ำก้มลงช้าๆ หน้าผากกว้างแตะลงบนหน้าผากเนียน ก่อนจะค่อยๆทาบริมฝีปากลงไปอย่างแผ่วเบาแ

บทที่ 85 การเดินทางของน่านน้ำ บนรถแท็กซี่ที่ค่อยๆเคลื่อนตัวออกจากหมู่บ้านน่านน้ำนั่งพิงเบาะ เงยหน้ามองกระจกมองหลังที่สะท้อนหลังคาบ้านของตัวเองไกลออกไปทุกที จนภาพนั้นเล็กลงเรื่อยๆเหมือนถูกดึงออกจากหัวใจ“ไงหนุ่ม…” เสียงคนขับแท็กซี่วัยห้าสิบกว่าทักขึ้น พลางเหลือบมองกระจกมองหลัง “ไปทำงานไกลบ้านเหรอ?”น่านน้ำเหลือบตามาเพียงนิดเดียว ไม่ได้ตอบอะไร“ลุงก็เคยนะ ตอนหนุ่มๆ” คนขับหัวเราะแห้งๆเหมือนนึกถึงเรื่องเก่า “ไปอยู่โน่น…ดูไบ อยู่เป็นปีๆ เงินดี งานหนัก แต่ตอนนั้นคิดอย่างเดียวว่าทำเพราะครอบครัว”รถวิ่งไปเรื่อยๆเสียงเครื่องยนต์สม่ำเสมอ ใบหน้าคมเริ่มหันหน้ามองออกนอกหน้าต่าง ปล่อยให้บทสนทนาลอยผ่านหู“กลับมาอีกที…” คนขับถอนหายใจยาว “บ้านมันก็ไม่เหมือนเดิมแล้วว่ะหนุ่ม เมียที่บ้านเหงา…ก็มีคนอื่นเข้ามาแทนที่ คนอยู่ไกลมันสู้คนอยู่ใกล้ไม่ได้หรอก”คำพูดนั้นเหมือนอะไรบางอย่างกระแทกเข้ามาโดยไม่ขออนุญาต มือของน่านน้ำที่วางอยู่บนตักกำแน่นขึ้นเล็กน้อย กรามแข็งตึงโดยไม

บทที่ 87 หนึ่งเดือนเหมือนหมื่นปี สัปดาห์แรกผ่านไปเร็วกว่าที่มะลิคิดไว้มาก ชีวิตที่ไม่มีน่านน้ำอยู่ในบ้านกลับไม่ได้เงียบหรือว่างอย่างที่เธอเคยจินตนาการ แต่กลับตรงกันข้ามเพราะมันยุ่งเสียจนเธอแทบไม่มีเวลาหายใจ เพราะที่ผ่านมาเธอมักจะใช้เวลาทั้งวันทั้งคืนวนอยู่กับการดูแลเขา คนเอาแต่ใจที่ไม่เคยปล่อยให้เธอว่างจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องกิน เรื่องนอน หรือเรื่องที่เขาเรียกร้องจากร่างกายและความใส่ใจของเธออยู่ตลอดเวลา การไม่มีเขาอยู่ใกล้ๆ แม้จะทำให้ทั้งกายและใจมันโหวงๆเหมือนขาดอะไรไป แต่ในความว่างนั้นก็มีพื้นที่บางอย่างเปิดขึ้นมาให้เธอได้หายใจเป็นของตัวเองบ้างเหมือนกันมะลิใช้เวลาที่ได้มานั้นทุ่มลงกับสิ่งที่เธอตั้งใจมาตลอด นั้นคือโครงการเทียบวุฒิ ม.6 ที่ค้างคามาหลายเดือนถูกเธอเก็บรายละเอียดจนเสร็จสมบูรณ์ และได้นำเสนอให้อาจารย์ที่ปรึกษาเรียบร้อยอย่างโล่งใจ ความรู้สึกภาคภูมิใจเล็กๆค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจ เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองจะทำมันได้เร็วขนาดนี้ หากไม่ใช่เพราะช่วงเวลาที่บ้านหลังนี้เงียบลงมันก็คงจะใช้เวลาอี

บทที่ 89 กุนนำ หนูมะลิตาม NC++ “อุ้ย!” มะลิเพิ่งรู้ตัวว่าภาพที่ปรากฏในจอนั้นล่อแหลมเพียงใด เธอรีบคว่ำหน้าจอลงทันทีด้วยความตกใจ จนมุมกล้องตอนนี้เห็นเพียงปลายเท้าเล็กๆ ที่พยายามขยับหนี “ดะ เดี๋ยวหนูแต่งตัวก่อนนะคะ” มะลิบอกเสียงลนลาน หัวใจเต้นโครมคราม “อย่า!!” น่านน้ำสั่งเสียงหลงจนปลายสายชะงัก เขาแทบจะระงับความต้องการของตัวเองไว้ไม่ไหว “เอากล้องขึ้นมา... ให้กุนเห็นหนูหน่อย” น้ำเสียงที่ตามมาไม่ได้ดุดันเหมือนปกติ แต่มันกลับเต็มไปด้วยการเว้าวอนและออดอ้อนจนมะลิปฏิเสธไม่ลง “ตะ แต่...” “ไม่มีแต่... หนูอย่าดื้อกับกุน” สุดท้ายมะลิก็พ่ายแพ้ต่อเสียงทุ้มต่ำนั้น เธอค่อยๆ พลิกโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วตั้งมันไว้บนโต๊ะเครื่องแป้งข้างเตียง ภาพที่ปรากฏทำให้น่านน้ำแทบจะหยุดหายใจ เต้าอวบที่คับแน่นเกินขนาดถูกผ้าขนหนูผืนสั้นเบียดรัดจนเนื้อสาวล้นทะลักพ้นขอบผ้าออกมา ผิวที่แดงระเรื่อจากการอาบน้ำอุ่นบวกกับความขัดเขินทำให้เธอดูยั่วยวนโดยธรรมชาติจนน่ารังแก คิดถึงชิบหาย... อยากขย้ำให้แหลกคามือ! น่านน้ำสบถด่าในใจอย่างคลุ้มคลั่งกับระ