บทที่ 100 โอ้ย พ่อคนเก่ง “ได้ค่ะ จะไม่ยิ้มหวานแล้ว”เสียงหวานรับคำอย่างว่าง่ายจนคนฟังเริ่มใจชื้นขึ้นมานิดหน่อย แต่ยังไม่ทันที่น่านน้ำจะคายมาดเข้มทิ้ง มะลิก็จัดการทำลายกำแพงความฟอร์มจัดของเขาจนพังยับเยิน ด้วยการโน้มใบหน้าเข้าไปประทับจูบลงบนซอกคอแกร่งของเขาอย่างแผ่วเบาแต่เน้นย้ำ สัมผัสอุ่นชื้นจากริมฝีปากนุ่มทำเอาคนถูกรุกรานถึงกับสะดุ้ง“กุนไม่โกรธแล้วได้ไหมคะ”เสียงกระซิบออดอ้อนที่ดังอยู่ชิดใบหู พร้อมกับลมหายใจอุ่นๆที่รินรดผิวคอ ทำเอาน่านน้ำตัวเกร็งไปทั้งร่าง มือหนาที่จับพวงมาลัยอยู่เผลอกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความรู้สึกซ่านสยิวแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลังจนเขาต้องขบกรามแน่นเพื่อข่มอารมณ์ที่เริ่มจะเตลิดเปิดเปิงยัยตัวแสบ... รู้จุดตายกุนดีนักนะ เขาคิดในใจอย่างพ่ายแพ้“หนู... อย่ามาทำแบบนี้ตอนกุนขับรถ” เขาปรามเสียงต่ำพร่า พยายามรักษามาดดุเอาไว้ทั้งที่หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก“ก็หนู...อยากให้กุนหายโกรธนิคะ” คนตัวเล็กยังไม่ยอมแพ้แถมยังแกล้งถ
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-05-10
เข้าสู่ระบบ
