บททั้งหมดของ ฟ้าของน่านน้ำ NC24++: บทที่ 91 - บทที่ 100

บทที่ 90 ยอดคนของมะลิ “อือออ กุนใจจะขาดแล้ว... คิดถึงหนูที่สุด” น่านน้ำครางกระเส่าพลางหลับตาพริ้ม จินตนาการภาพร่างกายขาวโพลนของมะลิที่กำลังบิดเร้าอยู่ใต้ร่างของเขาจริงๆ จนเส้นเลือดขอดตัวนูนเด่นขึ้นบนลำดุ้นแข็ง ในทุกจังหวะที่เขาขยับ มันคือความอัดอั้นที่ใกล้จะระเบิดออกมาเต็มทีแต่ท่ามกลางพายุอารมณ์ที่โหมกระหน่ำ น่านน้ำก็ยังไม่ทิ้งลายความเผด็จการและขี้หวงอย่างร้ายกาจ“หนูขยี้แค่ข้างนอกพอนะ... อย่าใส่นิ้วเข้าไป” เขาสั่งเสียงเข้มพร่า สั่งทั้งที่ตัวเองยังหอบหายใจรัว “ในนั้นเป็นของกุนคนเดียว”คำสั่งที่เต็มไปด้วยความแสดงความเป็นเจ้าของทำให้มะลิที่กำลังล่องลอยอยู่ในม่านกามถึงกับใจสั่น เธอเม้มปากแน่นใช้นิ้วกลางถูไถบดขยี้อยู่เพียงภายนอกร่องรักที่ชุ่มฉ่ำตามคำบัญชา เพราถึงแม้เขาไม่ห้ามแต่เด็กดีอย่างเธอมีหรือจะกล้าแหย่นิ้วตัวเองล่วงล้ำเข้าไปข้างใน“อื้ออ... ค่ะ... กุนขาา... อ๊าา!” มะลิครางรับพลางเร่งจังหวะนิ้วที่กดบดเม็ดเสียวสีหวานอย่างรุนแรงขึ้นเรื่อยๆตามอารมณ์ที่พุ่งสูง ความเสียวแล่นริ้วจากจุดกึ่งกลางกายไปทั่วทุกอณูขุมขน

บทที่ 92 ของฝาก น่านน้ำเดินนำมะลิมายังห้องนั่งเล่นที่มืดสลัว ร่างสูงทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวยาวอย่างผ่อนคลาย ก่อนจะใช้แขนแกร่งตวัดรวบร่างอวบอิ่มให้ขึ้นมานั่งเกยอยู่บนตักกว้างอย่างถือสิทธิ์ เขากอดรัดเอวคอดไว้หลวมๆราวกับไม่อยากจะห่างจากร่างกายนี้แม้สักวินาที“นี่... หนูใส่เสื้อกุนนอนเหรอ” น่านน้ำถามขึ้นเมื่อสังเกตเห็นเสื้อยืดตัวโคร่งที่มะลิสวมใส่ ซึ่งมันคือเสื้อของเขาที่ทิ้งไว้ก่อนเดินทางคนตัวเล็กพยักหน้ายอมรับเขินๆใบหน้าหวานแดงซ่านเมื่อถูกจับได้ว่าแอบเอาเสื้อเขามาใส่แก้คิดถึง“หึ... มันแทนกันไม่ได้หรอกนะหนู”เขาแกล้งพูดเสียงขรึมวางฟอร์มไปอย่างนั้นเอง แต่ในใจกลับระรี้ระริกจนเนื้อเต้น ยิ้มกว้างจนแทบจะฉีกถึงใบหู ความรู้สึกพึงพอใจมันเอ่อล้นจนอดใจไม่ไหว ต้องใช้มือหนาอ้อมมาบีบขย้ำอกอิ่มผ่านเนื้อผ้าแรงๆอีกครั้ง“อือออ... กะ... กุนคะ ไหนของฝากหนู” มะลิครางท้วง รีบคว้าข้อมือเขาไว้แล้วชวนเปลี่ยนเรื่องเพื่อดึงความสนใจจากสัมผัสรุกรานที่ทำให้เธอเริ่มใจสั่นอีกแล้วน่านน้ำยก

บทที่ 94 คว้านมันออกมา NC++ “ไม่ทันอีกแล้ว” น่านน้ำกระซิบเสียงพร่าชิดใบหูเล็ก พลางซุกหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นที่บัดนี้เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อจากบทรักอันเร่าร้อน เขายังคงแช่ค้างตัวตนที่เพิ่งปลดปล่อยลาวาร้อนเข้าไปจนล้นปรี่ไว้ข้างในอย่างนั้น ไม่คิดจะถอนออกมาให้เสียจังหวะ“แต่ช่างเถอะ... เดือนหนึ่งยาคงยังออกฤทธิ์อยู่แหละ”เขาเอ่ยปลอบใจน้อง (และปลอบใจตัวเอง) อย่างไม่ได้กังวลใจใดๆเลยสักนิด ในหัวของน่านน้ำตอนนี้ไม่ได้มีพื้นที่ว่างให้กับเรื่องหยุมหยิมอย่างความเสี่ยงที่จะมีน่านน้ำตัวน้อยเกิดขึ้นมาเลย เพราะความโหยหาที่สั่งสมมานานนับเดือนมันยังไม่ถูกเติมเต็มเพียงแค่ยกเดียวด้วยซ้ำ“แต่กุนคะ... อื้ออ” มะลิพยายามจะประท้วงด้วยน้ำเสียงที่อ่อนระทวย ร่างกายของเธอสั่นสะท้านจากแรงบีบรัดที่เพิ่งผ่านพ้นไป แต่น่านน้ำกลับไม่เปิดโอกาสให้เธอได้คัดค้าน“หนูยั่วไปทั้งตัวแบบนี้... จะให้กุนหยุดดึงออกได้ยังไง” เขาเงยหน้าขึ้นมาสบตาน้อง แววตาคมกริบที่เคยพร่าเบลอเริ่มกลับม

บทที่ 96 เราสองคน น่านน้ำไปรับอาหารไม่นานจริงๆ ทว่าพอกลับเข้ามาเขาก็ตรงดิ่งมาทวงทุกสัญญาที่ค้างคาไว้ในอ่างน้ำจนครบถ้วน! เขาติวเข้มให้น้องแบบจัดหนัก ท่าทางที่ทั้งพิสดารและหวาดเสียวในที่แคบอย่างอ่างน้ำทำเอามะลิแทบจะร้องไม่ออก ร่างกายสั่นคลอนไปตามแรงอารมณ์จนปวดระบมไปทั้งตัวกว่าคนเอาแต่ใจจะยอมรามือและปล่อยให้คนตัวเล็กได้ลงมาทานข้าวเวลาก็ล่วงเลยไปจนถึงห้าโมงกว่า แสงแดดสีส้มรำไรเริ่มทาบทับไปทั่วโต๊ะอาหารมะลินั่งหน้าแดงก่ำอยู่บนเก้าอี้ทานข้าวในสภาพที่น่าเอ็นดูแกมยั่วยวนอย่างที่สุด เธอถูกน่านน้ำบังคับให้สวมเพียงเสื้อยืดตัวโคร่งของเขาแค่ตัวเดียว ซึ่งความยาวของมันปกปิดลงมาถึงเพียงต้นขาขาวนวล ส่วนชุดชั้นในน่ะเหรอ? อย่าหวังว่าเขาจะอนุญาตให้ใส่“กุนคะ... ให้หนูไปใส่กางเกงก่อนไม่ได้เหรอคะ” มะลิพยายามดึงชายเสื้อลงปิดเรียวขาพลางท้วงเสียงแผ่ว“ไม่ต้องใส่... เดี๋ยวก็ต้องถอดอยู่ดี เปลืองเสื้อผ้า” น่านน้ำตอบหน้าตายขณะกำลังแกะถุงอาหารวางเรียงรายบนโต๊ะ เขาให้เหตุผลแบบเอาแต่ใจตามสไตล์ พลา

บทที่ 98 ต่างคนต่างหน้าที่ บรรยากาศยามเช้ามืดที่แสงอาทิตย์ยังไม่ทันได้ทาบทับขอบฟ้า ความเงียบสงบปกคลุมไปทั่วทั้งห้องนอนใหญ่ น่านน้ำที่เพิ่งละสายตาจากตำราสอบกัปตันย่องเข้ามาในห้องอย่างแผ่วเบา เขาค่อยๆแทรกตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มผืนหนาที่คลุมร่างนุ่มนิ่มของมะลิไว้ ก่อนจะสวมกอดคนตัวหอมจากทางด้านหลังและเริ่มซุกไซร้ใบหน้าลงกับซอกคอขาวกรุ่นอย่างโหยหา“อือออ... กุนคะ... นอนกันเถอะค่ะ” มะลิครางประท้วงเบาๆทั้งที่ตายังหลับพริ้มด้วยความงัวเงีย มือเล็กพยายามปัดป้องสัมผัสรบกวนที่ทำให้เธอตื่นจากฝันหวาน“ไม่เอาอะ... กุนเครียด กุนปวดหัวไปหมด มีแต่หนูที่ช่วยได้” เขาเอ่ยอ้อนเสียงพร่าชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดทำเอาคนตัวเล็กขนลุกซู่ไปทั้งตัว“อืออออ...”เสียงครางของน้องเปลี่ยนโทนทันทีเมื่อมือหนาแสนซนเริ่มไม่อยู่สุข น่านน้ำสอดมือเข้าไปใต้ชุดนอนตัวบางบีบเฟ้นทรวงอกอวบอย่างเน้นหนักและจงใจปลุกเร้าอารมณ์รักที่เพิ่งจะมอดดับไปเมื่อกลางดึกให้ลุกโชนขึ้นมาใหม่“หนูแค่นอนให้กุนเอาก็พอนะ... หรือจะให้ลักหลับดี”