บททั้งหมดของ เมื่อข้าเกิดใหม่ต้องแต่งกับแม่ทัพร้ายกาจ: บทที่ 11 - บทที่ 20

เพล้ง!เสียงชุดน้ำชาเคลือบเงาอย่างดีถูกกวาดลงจากโต๊ะกระทบพื้นแตกกระจาย ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วเรือนของหรงรั่วซี บ่าวไพร่ที่เฝ้าอยู่หน้าประตูต่างสะดุ้งโหยง ก้มหน้าตัวสั่นงันงก ไม่มีผู้ใดกล้าแม้แต่จะหายใจแรงหรือแม้แต่จะสบตาผู้เป็นเจ้าของเรือนภายในห้องนอนที่เคยถูกจัดตกแต่งอย่างประณีตงดงาม บัดนี้กลับดูยุ่งเหยิงไม่ต่างจากสนามรบ ข้าวของมีค่าถูกขว้างปาแตกหักเสียหาย ทว่าสิ่งที่น่ากลัวที่สุดมิใช่เศษกระเบื้องบนพื้น แต่คือสตรีโฉมงามที่ยืนหอบหายใจอยู่กลางห้องหลังจากอาละวาดใบหน้าที่มักประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนหวานอ่อนโยนอยู่เป็นนิจ บัดนี้บิดเบี้ยวอัปลักษณ์ด้วยแรงโทสะ นัยน์ตางามแดงก่ำฉายแววอาฆาตมาดร้ายราวกับภูตผีที่หลุดจากขุมนรก มือเรียวงามที่เคยจับเพียงพู่กันวาดภาพ บัดนี้กำผ้าเช็ดหน้าแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ“นังแพศยา! นังงูพิษเสิ่นหว่าน!”หรงรั่วซีกรีดร้องระบายความอัดอั้นตันใจ เสียงหวานใสที่เคยเอ่ยเรียกหว่านเอ๋อร์อย่างสนิทสนม บัดนี้เต็มไปด้วยความเกลียดชังที่ปิดไม่มิด“ข้าอุตส่าห์วางแผนอย่างดี หลอกล่อให้เจ้ามาติดกับดัก เพื่อให้พี่ใหญ่ทำลายชื่อเสียงเจ้า เจ้าจะได้ตกต่ำลงมาเป็นฮูหยินของเขา แต่มีฐานะเท่าเท

ตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมา ร่างกายของเสิ่นหว่านถูกปรนเปรอด้วยยาบำรุงและอาหารชั้นเลิศราวกับเป็นเชื้อพระวงศ์ที่กำลังประชวร ไก่น้ำดำตุ๋นยาจีนถูกยกมาตั้งโต๊ะวันละสามมื้อ ไม่รวมยาต้มรสขมปร่าที่เว่ยอู๋จีบังคับให้ดื่มต่อหน้าเขาทุกถ้วย ยังมีโสมคนพันปี รังนกตุ๋นน้ำตาลกรวด สาลี่ตุ๋นพุทราแดง และเห็ดหิมะที่ถูกลำเลียงมาไม่ขาดสายจากร่างกายที่เคยผ่ายผอมจนเห็นกระดูกไหปลาร้าปูดโปน บัดนี้เริ่มมีเนื้อหนังมังสาขึ้นมาบ้าง พวงแก้มที่เคยตอบซีดเริ่มมีเลือดฝาดเจือจางจากการบำรุงด้วยสูตรลับชาววังที่เว่ยอู๋จีถึงขั้นบากหน้าไปขอสูตรจาก ‘มัวมัว’ คนสนิทของไทเฮามาให้นางกินแน่นอนว่าเรื่องนี้ย่อมทราบถึงพระเนตรพระกรรณ ทั้งฝ่าบาทและไทเฮาต่างรอคอยจะเห็นหน้าสตรีที่ทำให้เว่ยอู๋จียอมลำบากได้ถึงเพียงนี้ แม้ปกติเขาจะทำตัวราวกับไต้ซือผู้ถือพรหมจรรย์ ไม่เคยชายตามองสตรีใดก็ตามไม่ใช่เพียงแค่อาหารการกิน แม้แต่หมอหลวงยังถูกตามตัวมาตรวจอาการนางเป็นการเฉพาะ หมอชราเหงื่อกาฬแตกพลั่ก มือไม้สั่นเทาขณะจับชีพจร ไม่ใช่เพราะอาการคนไข้หนักหนา แต่เป็นเพราะสายตาคมกริบของ ‘แม่ทัพปีศาจ’ ที่จ้องมองอยู่ไม่ห่าง ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อหากเขาบังอาจวินิจฉ

รถม้าคันหรูของจวนแม่ทัพเคลื่อนตัวออกไปจนลับสายตา พร้อมกับเสียงทหารม้าและทหารติดตามที่เดินเป็นขบวนจากหน้าจวนเสนาบดีเสิ่นบรรยากาศหน้าจวนสกุลเสิ่นที่เคยมีรอยยิ้มปั้นแต่งพลันมลายหายไปสิ้น ราวกับเปลี่ยนฤดูกาลจากวสันต์เป็นคิมหันต์ในชั่วพริบตา“นังลูกไม่รักดี!”เสียงตวาดของเสิ่นถงดังลั่น พร้อมกับฝ่ามือหนาที่ง้างขึ้นสูงหมายจะฟาดลงบนใบหน้าของบุตรสาว ทว่าเสิ่นหว่านมิใช่คนเดิมที่ยอมก้มหน้ารับชะตากรรมอีกต่อไป นางเพียงเบี่ยงตัวหลบเล็กน้อยอย่างใจเย็น ทำให้เสิ่นถงหวืดจนล้มลง แต่เพราะอี๋เหนียงอยู่ด้านหลังและรับน้ำหนักตัวบุรุษจากบิดาไม่ไหว จึงกลิ้งไปด้วยกัน“ว้าย!!! ท่านพี่!!” เจินอี๋เหนียงกรีดร้องเมื่อสามีล้มตึงลงมา เสิ่นหว่านนอกจากไม่สำนึกผิดที่ทำให้บิดาต้องล้มแล้ว สายตาจับจ้องไปที่บิดาอย่างไม่สะทกสะท้าน“นี่เจ้า! กล้าเหิมเกริมรึ” เสิ่นถงชี้นิ้วสั่นระริกมาที่ใบหน้าบุตรสาว ไม่คิดว่าจากบ้านไปเพียงแปดวัน กลับปีกกล้าคิดแข็งข้อต่อบิดาผู้ให้กำเนิด ช่างไม่ยึดถือคุณธรรมสตรีเอาเสียเลย “ข้าไม่ได้ทำอันใดสักหน่อย ท่านพ่อล้มลงไปเองต่างหาก” เสิ่นหว่านตอบหน้าเรียบเฉย ไม่ได้นึกเป็นห่วงคนชั่วอย่างบิดาตก

ยามเหม่า (05.00-06.59 น.) เป็นช่วงเวลาที่ขุนนางทั่วเมืองฉางอันต้องตื่นเพื่อเตรียมตัวเข้าเฝ้าหน้าท้องพระโรง เสิ่นถงเองก็เช่นกัน เขากำลังแต่งกายด้วยชุดขุนนางเต็มยศ พลางคิดในใจว่า วันนี้จะทูลเรื่องใดต่อฝ่าบาทดี หรือช่วงนี้มีอะไรที่เขาพอจะเกาะให้ติดร่างแหเพื่อรับความดีความชอบได้หรือไม่ต้าเหลียงก็เช่นนี้ บ้านเมืองสงบสุขมักจะมีเรื่องการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นของเหล่าขุนนางเป็นปกติ เขาขึ้นมาเป็นเสนาบดีกรมพิธีการได้ก็เหยียบหัวคนมาไม่น้อย...ขณะขบคิดไม่ทันกระจ่าง ยังไม่ทันจะได้ก้าวเท้าพ้นธรณีประตูจวน เสียงเอะอะโวยวายและเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของกองทหารก็นำพาความตื่นตระหนกมาเยือนถึงหน้าเรือน“เกิดอะไรขึ้น!” เสิ่นถงตวาดถามพ่อบ้านที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามา ท่าทางจะไม่ใช่เรื่องดีอะไร“นะ...นายท่าน! ท่านแม่ทัพเว่ยขอรับ! ท่านแม่ทัพเว่ยยกขบวนมาหน้าจวนแต่เช้าตรู่เลยขอรับ!”เสิ่นถงหน้าซีดเผือด รีบกุลีกุจอวิ่งออกไปรับหน้า ยิ่งนึกถึงเรื่องเมื่อวานที่ตนเพิ่งล้มคว่ำคะมำหงาย เขายิ่งกลัวว่าแม่ทัพปีศาจผู้นี้จะมาหาเรื่องอะไรอีก และวันนี้ประชุมเช้าหากเรื่องถึงพระเนตรพระกรรณฮ่องเต้ เขาอาจจะถูกถอดยศลดตำแหน่งก็เป็นไปได้เมื่อ

ห้องโถงกลางจวนสกุลเสิ่นบัดนี้เนืองแน่นไปด้วยข้าวของเครื่องใช้ หีบไม้แดง หีบหนังฟอก และกล่องกำมะหยี่ถูกลำเลียงออกมาวางกองรวมกันจนแทบไม่มีทางเดิน เจินอี๋เหนียงสั่งบ่าวไพร่ให้ขนย้ายด้วยใบหน้าซีดเผือด เหงื่อกาฬไหลพรากจนชุ่มไปทั้งตัว ทำให้เครื่องประทินโฉมหลุดล่อนดูไม่ได้เมื่อหีบใบสุดท้ายถูกวางลง เสิ่นหว่านที่หายตัวไปตลอดช่วงเช้าก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูโถงพอดิบพอดีราวกับนัดหมายไว้ นางก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าแช่มช้อย ใบหน้าประดับรอยยิ้มบางเบาดั่งกุลสตรีที่ได้รับการอบรมมาดีเว่ยอู๋จีที่นั่งเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้ประธาน ยกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นนางจิ้งจอกน้อยของเขาโผล่หางออกมาถูกเวลาดีจริง ๆ แบบนี้เห็นทีว่าเขาต้องเก็บค่าจ้างแพงสักหน่อยแล้วเขาเสียเวลาทวงสินเดิมให้นางขนาดนี้“หมดแล้วเจ้าค่ะ... ของมีค่าทั้งหมดของพี่หญิงกู้ชิง อยู่ที่นี่หมดแล้ว” เจินอี๋เหนียงเอ่ยเสียงสั่น พยายามบังคับไม่ให้ตัวเองเป็นลมล้มพับไปก่อน เกรงว่าสมบัติที่นางยึดมาในห้องสมบัติจะหายเกลี้ยง นี่คือสิ่งที่นางกัดฟันสุด ๆ แล้วกุ้ยมัวมัวปรายตามองกองสมบัติเหล่านั้นแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปถามเสิ่นหว่านด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม“คุณหนูเสิ่นมาพอดี