บททั้งหมดของ เมื่อข้าเกิดใหม่ต้องแต่งกับแม่ทัพร้ายกาจ: บทที่ 41 - บทที่ 50

รัตติกาลคืนงานเลี้ยงมาเยือน จวนสกุลเสิ่นสว่างไสวไปด้วยโคมไฟนับพันดวง เสียงดนตรีบรรเลงขับกล่อม แขกเหรื่อจากทั่วสารทิศที่หลั่งไหลเข้ามาร่วมงาน ทั้งศิษย์เก่าของราชครูกู้หยวน ขุนนางน้อยใหญ่ และแน่นอน... ตระกูลหรงที่ยกโขยงกันมาทั้งตระกูลเสิ่นหว่านมองไปทางตระกูลหรงพลันรู้สึกว่าตนเองลืมอะไรบางอย่างไปหรือเปล่า...นางไปวิ่งเล่นที่จวนตระกูลหรงตั้งแต่เด็ก ๆ ฮูหยิน หรงนามว่าหร่วนซูเจียวที่นางมองว่าเคยเอ็นดู หากมองดี ๆ สายตาที่มองมาที่นางกลับดูไม่ใช่อย่างที่คิดเหมือนตอนนี้...“เสิ่นหว่าน...หายหน้าไปนานเชียว ป้าบ่นกับรั่วซีทุกวัน” หร่วนซูเจียวทักทายเสิ่นหว่านอย่างเป็นกันเอง แต่ดวงตาและท่าทางกลับแตกต่างจากคำพูดนัก สายตาที่มองมายังบิดาของนางที่ยืนด้านข้างท่านตาดูแปลก ๆ มันเหมือนจะทั้งรักทั้งชังปะปนกันมีอะไรที่นางพลาดไปหรือไม่?“ช่วงนี้ต้องดูแลท่านตาเจ้าค่ะ กับจัดการภายในจวนทำให้ค่อนข้างจะยุ่งเล็กน้อย” นางตอบตามมารยาท พลางกวาดสายตามองไปยังหรงจื่ออีกครั้ง แต่ทว่าคนตระกูลหรงดันคิดผิดว่านางอาลัยอาวรณ์ในตัวหรงจื่อ“ดูสิ...เจ้าแอบมองพี่ใหญ่อีกแล้วนะ มีเรื่องทะเลาะกันก็ปรับความเข้าใจไม่ใช่หายหน้า” หรงรั่ว

แสงจันทร์สาดส่องลงมากระทบเรือนรับรองปีกตะวันตกที่เงียบสงัด หรงรั่วซีประคองร่างที่อ่อนปวกเปียกของเสิ่นหว่านเข้ามาในห้องด้วยความทุลักทุเล จากเดิมที่เสิ่นหว่านอยากกลับเรือน แต่นางจะไม่ให้สหายสมหวังเด็ดขาด ริมฝีปากที่เคลือบชาดสีสดแสยะยิ้มอย่างมาดร้ายเมื่อวางร่างบางในอาภรณ์สีม่วงปักดอกโมลี่ฮวาลง บนเตียง หรงรั่วซีมองเห็นว่านางไม่ได้สติ ทั้งแก้มแดงราวกับเมามายเต็มที่จึงเอ่ยขึ้น“ถึงจะเป็นคุณหนูใหญ่ผู้สูงศักดิ์ แต่สุดท้ายก็ต้องมาตกม้าตายเพราะสุราเพียงไม่กี่จอก เสิ่นหว่านเอ๋ยเสิ่นหว่าน ไม่ว่าอย่างไรเจ้าก็ไม่ได้ฉลาดไปกว่าข้าอยู่ดี” หรงรั่วซีผลักร่างของเสิ่นหว่านลงบนเตียงไม้สลักอย่างไม่ไยดี ก่อนจะยืนหอบหายใจมองดูผลงานของตนเอง“เจ้าคงไม่นึกว่าข้ากับมารดาวางยาเจ้าให้โง่งมมานานแล้วสินะ ยิ่งเจ้าไปกินไปนอนที่เรือนข้า เจ้ายิ่งหัวทึบลงเรื่อย ๆ”เสิ่นหว่านพริ้มตาหลับ แต่ทว่ามือกลับกำหมัดแน่นอย่างคับแค้นใจ คนเหล่านี้นางจะไม่ปล่อยให้ตายดีแน่...“หว่านเอ๋อร์... คืนนี้เจ้าจะได้รับความสุขจนลืมไม่ลงและเมื่อรุ่งสางมาเยือน เจ้าจะกลายเป็นสตรีแพศยาที่ร่วมหอกับพี่ชายของสหายรักตั้งแต่ยังไม่ได้แต่งงาน ชื่อเสียงที่เ

แสงอรุณยามเช้าสาดส่องลงมากระทบหลังคากระเบื้องเคลือบของจวนสกุลเสิ่น นกกระจิบส่งเสียงร้องจิ๊บ ๆ อย่างเริงร่า ขัดแย้งกับบรรยากาศภายในห้องหอชั่วคราวแต่ละห้องที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวโลกีย์ และเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายเกลื่อนพื้นบ่าวไพร่ในจวนเริ่มตื่นมาทำหน้าที่กวาดลานและเตรียมน้ำล้างหน้าตามปกติ โดยหารู้ไม่ว่า หลังบานประตูที่ปิดสนิทเหล่านั้น มีระเบิดเวลาลูกใหญ่ที่กำลังจะทำงานในไม่ช้าภายในห้องพักเล็กข้างศาลาริมน้ำ แสงแดดลอดผ่านหน้าต่างกระดาษเข้ามาตกกระทบเตียงไม้ไผ่ที่เป็นเรือนหอของหรงจื่อและจินเซียงคุณหนูรองตระกูลเสิ่น ยามนี้มีสองร่างตระกองกอดกันอยู่ ไร้อาภรณ์ปกปิดร่างกาย โดยผู้เป็นสาวใช้ของเสิ่นจินเซียงนอนสลบไสลอยู่หน้าห้องยังไม่ได้สติเช่นกันเสิ่นจินเซียงขยับตัวตื่นเป็นคนแรก ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วช่วงล่าง นางนิ่วหน้าด้วยความทรมานพลางนึกถึงความสุขสมเมื่อคืนที่ผ่านมา รอยยิ้มเอียงอายปรากฏขึ้นบนใบหน้าเมื่อคิดว่าตนได้ตกเป็นของคุณชายใหญ่จวนอันติ่งป๋อแล้ว อีกไม่นานต้องมีงานมงคลกับบุรุษที่มีหน้ามีตาอย่างแน่นอน“ท่านพี่...” นางเอ่ยเรียกเสียงหวาน พลางหันไปมองบุรุษที่นอนตะแคงหันหลังให้อยู่ข้างกาย มื

บรรยากาศภายในห้องโถงใหญ่ของจวนสกุลเสิ่นในยามสายของวันนี้ แตกต่างไปจากงานเลี้ยงอันครึกครื้นเมื่อค่ำคืนวานราวกับอยู่คนละภพความตึงเครียดที่ปกคลุมไปทั่วบริเวณชวนให้น่าหวั่นเกรงเหลือคณา ยิ่งเห็นสายตาของเหล่าผู้อาวุโสที่นั่งอยู่ตามเก้าอี้แล้ว ทำให้เกิดความกดดันจนแทบจะกดให้คนเหล่านั้นจมปฐพีเหล่าผู้ที่มีเรื่องราวคาวสวาทนั่งก้มหน้าที่พื้น รอบกายมีความเงียบหนักอึ้งเสียจนแทบจะได้ยินเสียงเข็มหล่น ทว่าสิ่งที่ทำลายความเงียบนั้นไม่ใช่เสียงดนตรีอันไพเราะ แต่กลับเป็นเสียงสะอื้นไห้ปานจะขาดใจ และเสียงกรีดร้องโวยวายที่ถูกกดข่มเอาไว้ด้วยความหวาดกลัวของเหล่าสตรีของสองตระกูลที่มีเรื่องงามหน้าตรงกลางห้องโถงที่เคยใช้รับรองแขกเหรื่อ บัดนี้กลับกลายเป็นลานพิจารณาคดีขนาดย่อมเหล่าคนที่มีเกียรติแห่งเมืองหลวงที่เคยเชิดหน้าชูคอ บัดนี้ถูกกวาดต้อนมากองรวมกันในสภาพที่ดูไม่ได้ยิ่งกว่าขอทานข้างถนนเสิ่นถงนั่งคุกเข่าอยู่กับพื้นด้วยใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด เส้นผมที่เคยเกล้าเป็นระเบียบหลุดลุ่ยรุงรัง เสื้อผ้าสวมใส่ไม่เรียบร้อยแทบปกปิดร่างกายไม่มิด ดวงตาเหม่อลอยราวกับวิญญาณได้หลุดออกจากร่างไปแล้ว หลังจากตื่นมาพบว่า ตนนอนร่

สิ้นเสียงคำสั่งอันเฉียบขาดของแม่ทัพเว่ยอู๋จี ทางเข้าประตูห้องโถงมีเสียงย่ำเท้าหลายเท้าก่อนจะมีเสียงโยนบางสิ่งมากอง“ตุ้บ!”ร่างของสตรีผู้หนึ่งถูกโยนเข้ามากลางวงล้อมราวกับสิ่งของไร้ค่า นางไถลไปกับพื้นไม้ขัดมันจนไปหยุดอยู่ที่ปลายเท้าของจงอี้โหว เนื้อตัวมอมแมม ผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตาและความหวาดกลัวสุดขีดจงอี้โหวสะดุ้งโหยงถอยหลังกรูด เมื่อเพ่งมองชัด ๆ ก็จำได้ทันทีว่านางคือสาวใช้ คนเดียวกับที่รินสุราให้เสิ่นหว่านเมื่อคืน!“นะ... นี่มันอะไรกัน!” จงอี้โหวละล่ำละลักเว่ยอู๋จีเดินอาด ๆ เข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้าสาวใช้นางนั้น แววตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองลงมาราวกับจะฉีกเนื้อเถือหนัง“เจ้ามีโอกาสพูดเพียงครั้งเดียว...” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำแต่กังวานก้องไปทั่วห้องโถง แต่เนื้อเสียงแฝงด้วยความกดดัน แน่นอนว่าการสอบสวนของแม่ทัพเว่ยไม่เคยปรานีโจรชั่วสักคน ทุกคนล้วนมีจุดจบไม่ดี “จงบอกความจริงแก่ใต้เท้าจางและทุกคนที่นี่ว่า เมื่อคืนเจ้าใส่อะไรลงไปในกาเหล้า และใครเป็นคนสั่งการ!”ถ้อยคำสอบสวนบีบคั้นเช่นนี้ ทำให้หร่วนซูเจียวกายเริ่มสั่นเทา หากซัดทอดมาถึงนางจะทำเช่นไร...สาวใช้นางนั้นตัวสั่นง