เมื่อข้าเกิดใหม่ต้องแต่งกับแม่ทัพร้ายกาจ

ความร้อนรุ่มดั่งไฟสุมทรวงแผดเผาไปทั่วสรรพางค์กาย ‘เสิ่นหว่าน’ หอบหายใจสะท้าน ร่างกายหนักอึ้งราวกับถูกหินพันชั่งทับถม ดวงตาพร่ามัวมองเห็นเพียงแสงเทียนวูบไหวในห้องนอนที่คุ้นตา... คุ้นเสียจนความหวาดกลัวสายหนึ่งแล่นพล่านเข้าสู่ขั้วหัวใจ

นี่มัน... ห้องรับรองปีกตะวันตกของจวนสกุลหรง!

ภาพความทรงจำในชาติก่อนไหลบ่าเข้ามาดั่งเขื่อนแตก นางจำได้แม่นยำ คืนนี้คือจุดเริ่มต้นของนรกขุมนั้น นางถูกวางยาปลุกกำหนัด และอีกไม่เกินหนึ่งเค่อ ‘หรงจื่อ’ คุณชายใหญ่ตระกูลหรงผู้กระหายในกามจะเปิดประตูเข้ามา และนางจะถูกตราหน้าว่าปีนเตียงบุรุษ จนต้องจำใจแต่งงานเข้าไปรองรับอารมณ์ดิบเถื่อนของเขา ถูกอนุในเรือนตระกูลหรงกดขี่ใส่ร้ายป้ายสี สุดท้ายต้องทนมองดูบุตรชายถูกขายเป็นทาส ตัวนางก็กระอักเลือดตายอย่างโดดเดี่ยวในศาลบรรพชนของตระกูลหรง

“ไม่... ชาตินี้ข้าจะไม่ยอมตายเยี่ยงสุนัขข้างถนนอีก!”

เสิ่นหว่านกัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือดเพื่อเรียกสติ นางรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายพาร่างที่อ่อนระทวยลงจากเตียง ประตูหน้ามีคนเฝ้า ทางเดียวคือระเบียงที่เชื่อมไปยังห้องข้าง ๆ

แม้นางจะไม่รู้ว่าห้องข้าง ๆ คือผู้ใดที่กำลังพักผ่อนเมื่อสร่างเมา แต่อย่างน้อยก็ดีกว่านรกขุมเดิม!

แม้ต้องเสี่ยงดวงพลิกชะตานางก็ต้องทำ

ร่างบางโซซัดโซเซปีนข้ามระเบียงไม้ฉลุด้วยมือที่สั่นเทา ลมหายใจหอบกระเส่า ร่างกายร้อนผ่าวจนแทบระเบิด ทันทีที่นางผลักบานหน้าต่างห้องข้าง ๆ เข้าไป กลิ่นอายสังหารรุนแรงสายหนึ่งก็พุ่งเข้าปะทะใบหน้า

“ใคร!”

เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าตวาดลั่นมาจากมุมมืด พร้อมกับเงาร่างสูงใหญ่ที่พุ่งเข้ามาประชิดตัวนางในชั่วพริบตา กริชเย็นเฉียบจ่อลงบนลำคอระหงของเสิ่นหว่านทันที

เสิ่นหว่านเงยหน้าขึ้นมองบุรุษในความมืด แสงจันทร์สลัวเผยให้เห็นดวงตาคมกริบดั่งพยัคฆ์ที่แดงก่ำไปด้วยเส้นเลือด ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความทรมานไม่ต่างจากนาง เหงื่อกาฬไหลอาบกรอบหน้าคมสัน

คนผู้นี้... ก็ถูกวางยาเช่นกัน!

“ช่วย... ช่วยข้าด้วย...ร้อน” นางวิงวอนเสียงสั่น ฤทธิ์ยากำหนัดในกายทำให้นางไม่อาจหักห้ามความต้องการที่ปะทุขึ้นเมื่อได้สัมผัสกายแกร่งของบุรุษ

‘แม่ทัพเว่ยอู๋จี’ ขบกรามแน่น เขาถูกคนทรยศวางยา หวังจะให้เขาร่วมหอลงโรงกับคุณหนูรองสกุลหรงเพื่อผูกมัดอำนาจทางการทหาร เขาถูกพาไปที่เตียงในห้องนอนคุณหนูรองหรงรั่วซี แต่เขาฝืนกลั้นใจหลบหนีมาที่นี่เพื่อให้ยาคลายฤทธิ์ คิดไม่ถึงว่าจะเจอกวางน้อยหลงเข้ามาอีกตัว

กลิ่นหอมกรุ่นจากกายสาวและผิวกายเนียนละเอียดที่เบียดเสียดแนบชิด ทำลายความอดทนเส้นสุดท้ายของแม่ทัพหนุ่มจนขาดผึง

“ในเมื่อเจ้าเสนอตัวมาเอง... ก็อย่าได้โทษว่าข้ารังแกเจ้าอย่างไร้ความปรานี!”

กริชในมือถูกโยนทิ้งไป ร่างสูงกระชากร่างเล็กเข้าสู่อ้อมกอด ก่อนจะบดขยี้ริมฝีปากลงมาอย่างดุดันหิวกระหาย ค่ำคืนวสันต์ที่ผิดฝาผิดตัวกำลังจะเปลี่ยนชะตาชีวิตของพวกเขาทั้งสองไปตลอดกาล...