เมื่อข้าเกิดใหม่ต้องแต่งกับแม่ทัพร้ายกาจ

เมื่อข้าเกิดใหม่ต้องแต่งกับแม่ทัพร้ายกาจ

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-02-19
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 Peringkat. 1 Ulasan
65Bab
7.3KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ชาติก่อนโดนคนไว้ใจทำร้ายจนตัวตาย...ชาตินี้ข้าเกิดใหม่ขอทวงคืน สิ่งใดที่ข้าได้รับคนที่ทำกับข้าล้วนต้องได้รับ สิ่งใดที่ข้าทนทุกข์พวกมันต้องได้ทุกข์ ที่สิ่งที่พวกมันปรารถนาข้าจะยื้อแย่ง

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทนำ

"Dih, perasaan cantikan gue, warna kulit juga putihan gue, kenapa dia selalu diperebutkan Lelaki, ya."

Siska iri melihat temannya dari kejauhan yang selalu di dekati Lelaki dan mengobrol dengan dekatnya.

"Fani ...! Sini deh."

Temannya Fani menghampiri.

"Eh, lo lihat deh si sok cantik itu, kenapa dia selalu di dekati para Lelaki, ya, coba lo lihat gue, cantikan mana gue sama dia! Jawab jujur," tanyaku pada Fani.

"Secara fisik cantikan elo, tapi kalau lihat auranya kenapa dia lebih enak di lihat, ya. Kalau warna kulit jelas elo Say, putih bersih, nah yang gue bingung ya, itu tadi. Si sok cantik itu ronanya kayaknya wah gimana, gitu."

Fani juga menjadi berpikir dan terheran-heran, memang sempat mengucap juga hal yang sama seperti Siska. Kenapa bisa lengket Lelaki kalau sudah mengobrol dengannya.

"Nah itu dia Fan, sudah dari bulan lalu gue perhatiin tuh burik, lihat aja tuh, Lelakinya pada keren dan oke semua, bisa-bisanya deket sama dia, gimana dong Fan?" Cetusku 

"Hemm ... Sini deh gue bisikin, loe mau gak pasang susuk?" Lirih Fani di telingaku.

"Hah, susuk apaan?" Aku juga menjawab terheran dengan suara kekerasaan.

"Eh, pelan-pelan suara lo! Didenger orang nanti," colek Fani.

"Ups, sory. Iya gimana susuknya maksudnya, gue gak ngerti Fan," aku mendekatkan telinganya.

Fani menarikku ke ruangan yang sepi dan jauh dari orang yang ada di sekitarku malam itu. Aku mengikuti jalannya Fani menuju samping luar gedung.

"Di sini deh, aman. Jadi gini, susuk itu pemikat, orang yang melihat lo akan terpesona, seperti lagu itu loh,

Terpesona .... Aku ... Terpesona, heee. Lo mau gak, kalau mau gue anterin ke tempat orang yang biasa bisa memasang susuk pemikat."

Fani menjelaskan sambil bernyanyi.

"Hemm ...." Tanganku di dagu berpikir sejenak.

"Mau deh, Fan. Kapan mau ke tempatnya?" Sepertinya aku tertarik dan sangat ingin menyaingi si burik itu.

"Oke kalau gitu, besok kita berangkat, pagi jam 9 gue telpon lo ya, Say," ajak Fani.

"Oceee siap."

Semangatku menjawab ajakan Fani. Masalah biaya tenang saja, berapapun akan aku bayar asal bisa bersaing dan membuat si burik terpesona. Haaaa. Gumamku berjalan mengikuti Fani lagi, masuk ke dalam.

"Sepi amat nih kita Fan, malam ini," ungkapku yang duduk menunggu Lelaki yang datang.

"Santai saja Say, nanti juga ada, kok."

Ucapan Fani membuatku merasa lebih santai, memang dia sahabat yang selalu mengisi hariku.

"Nah kan datang Say, dah sana sambut dia."

Cetus Fani menyuruhku menyambut Lelaki yang datang, aku berdiri tersenyum kepadanya. 

"Boleh juga nih, cowok." 

Aku mengatakan dalam hati berharap dia memilihku. Lelaki itu tersenyum dan melangkah masuk menuju resepsionis.

"Loh Fan, dia nunggu siapa?" Tanyaku pada Fani karena sepertinya Lelaki itu mencari seseorang.

"Iya, ya. Jangan-jangan nunggu si ono, Say."

"Coba gue samperin, ya."

Aku mendekatinya, merapikan rambutku dan berjalan agar dilihatnya. 

"Malam, mau buka room?" Sapaku di hadapannya.

"Iya, tapi nanti, aku nunggu yang biasa," jutek jawabnya.

"Oh ya sudah, kirain mau denganku."

Aku berlalu pergi membalikkan badanku dengan rasa dongkol yang teramat dalam, rasanya ingin pulang saja dan malas kerja.

"Nunggu siapa dia Say," Fani bertanya menunjuk Lelaki itu.

"Dia bilang sih nunggu dengan yang biasa menemaninya, tapi ... Siapa?" Otakku ingin menebak si Burik.

"Oalaa, jangan-jangan si Ono lagi Say atau Icha mungkin juga Meli, tau ah. Coba kita lihat saja," Fani bingung juga karena masih ada 3 temannya lagi termasuk wanita yang jadi pembicaraan mereka.

"Iya Fan, kita lihat saja siapa nanti."

Aku mengiakannya, tidak lama kemudian.

"Alo Kak, sudah lama nunggu, ya."

Ternyata benar saja Lelaki itu menunggu wanita yang membuat Siska iri dan dengki.

"Cuih ... Tuh Fan, ah! Dia lagi."

Kekesalanku bertambah, dia lagi dan lagi.

"Slow aja Say, nanti kita lihat sampai di mana dia, tenang saja! Kita balas nanti," Fani pun ikut kesal.

"Fan kita cari makan saja dulu yuk," aku mengajaknya.

"Yee, nanti ada yang datang gimana?" Ujarnya.

"Ga ada kali, Fan."

Kemudian aku berdiri dan hendak menghilangkan kejenuhan sambil bernyanyi. 

"Itu Say, ada yang datangkan," Fani mencolek 

"Weks, bener juga lo Fan, dah lo samperin deh Fan, dia berdua tuh."

Celetukku. Fani mendatangi kedua Lelaki itu dan setelah bersama dengan Lelaki itu, Fani memanggilku.

Aku melihat lambaian tanggannya menyuruhku menghampiri, dengan cepat menuruti ke arah Fani.

Srek ... Srek ... Srek ....

Dengan jalan sedikit genit menuju Fani.

"Kenapa? Fan."

Sembari kulontarkan senyuman.

"Mau buka room Say, yuk," cetus Fani menarikku ke ruangan bernyanyi kamar 5.

"Oke Deh, yuk."

Kami bersama-sama berjalan masuk menuju kamar nomor 5. Aku dan Fani saling menatap dan tersenyum karena ke gabutan kita terobati. Akhirnya bisa dapat pemasukan juga.

Jam kerja telah selesai, aku dan Fani pulang ke kosan dan kita berpisah pada sebuah simpang jalan.

"Sampai besok ya, Say, gue ke kosan lo besok." Ucap Fani.

"Oke Cantik, gue tunggu, ya."

Lanjutku memanggil tukang ojek pengkolan yang biasa menunggu. Tanganku memanggil tukang ojek itu.

Sampailah pada kosan yang menjadi tempat tidurku, aku masih bisa tersenyum hari ini, tidak zoonk pemasukan.

Masuk membuka pagar dan mengambil kunci kamar dari dalam tasku, lalu masuk dan menyegerakan membersihkan diri dulu. Ahh, cepet tidur deh, besokkan mau jalan.

Sudah bersih aku mengganti pakaian dan merebahkan diri, berpelukan dengan guling kesayanganku.

****

Tok ... Tok ... Tok ....

"Siska ...."

Fani mengetuk kamar kos Siska dan memanggilnya.

"Iyaa ... Sebentar."

Teriak Siska dari dalam kamar yang baru bangun tidur, beranjak bangun dan langkahnya sembari membersihkan wajahnya dengan tangannya, lalu membuka pintu.

"Masuk Fan, aku baru bangun, heee. Sebentar ya, aku mandi dulu," aku langsung tinggalkan Fani yang masih di luar pintu.

"Ya udah sana, mandi dulu," ujarnya dan melangkah masuk ke dalam kamar kosnya Siska.

Fani mengambil ponselnya dan mengirim pesan ulang kepada seseorang yang ahli memasang susuk itu.

"Mbah, sekitar satu jam lagi kami berangkat ke sana, terima kasih Mbah,"

Pesan terkirim.

Cling ....

Masuk balasan dari Mbah.

"Di tunggu."

"Sory lama Fan, bentar gue ganti baju dulu." 

Gesit langkah Siska berjalan menuju lemarinya mengambil.baju.

"Tenang saja, Say, nanti kita sarapan dulu, perjalanan lumayan jauh, yo," celetuknya.

"Iya sarapan dulu, gue juga laper, ih."

Siska dengan cepat berpakaian dan lanjut lagi berdandan, kini sudah rapih dan sedang  duduk di depan cermin merapikan rambutnya.

"Yuk, kita berangkat."

Siska mengambil tas kecilnya dan merapikan selimutnya serta menarik sprei kasurnya supaya rapih. Mematikan lampu kamar kos dan bersiap untuk berangkat.

Mereka berjalan ke luar tempat kos mencari tempat makan terlebih dahulu.

"Kita makan di sana fan, ada tuh rumah makan."

Siska menunjuk tempat makan dekat kosnya.

"Ya udah, di mana saja deh, yang penting bisa isi perut dulu, hee," jawab Fani sambil nyengir dan mengusap perutnya.

Bersambung.

Akan lebih seru nanti, jangan lupa berlangganan dan ikuti. 

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasan

SSMT
SSMT
สนุก ชอบพระเอกฉลาด เก่ง หน้ามึน
2026-07-10 08:22:28
0
0
65 Bab
บทนำ
ความร้อนรุ่มดั่งไฟสุมทรวงแผดเผาไปทั่วสรรพางค์กาย ‘เสิ่นหว่าน’ หอบหายใจสะท้าน ร่างกายหนักอึ้งราวกับถูกหินพันชั่งทับถม ดวงตาพร่ามัวมองเห็นเพียงแสงเทียนวูบไหวในห้องนอนที่คุ้นตา... คุ้นเสียจนความหวาดกลัวสายหนึ่งแล่นพล่านเข้าสู่ขั้วหัวใจนี่มัน... ห้องรับรองปีกตะวันตกของจวนสกุลหรง!ภาพความทรงจำในชาติก่อนไหลบ่าเข้ามาดั่งเขื่อนแตก นางจำได้แม่นยำ คืนนี้คือจุดเริ่มต้นของนรกขุมนั้น นางถูกวางยาปลุกกำหนัด และอีกไม่เกินหนึ่งเค่อ ‘หรงจื่อ’ คุณชายใหญ่ตระกูลหรงผู้กระหายในกามจะเปิดประตูเข้ามา และนางจะถูกตราหน้าว่าปีนเตียงบุรุษ จนต้องจำใจแต่งงานเข้าไปรองรับอารมณ์ดิบเถื่อนของเขา ถูกอนุในเรือนตระกูลหรงกดขี่ใส่ร้ายป้ายสี สุดท้ายต้องทนมองดูบุตรชายถูกขายเป็นทาส ตัวนางก็กระอักเลือดตายอย่างโดดเดี่ยวในศาลบรรพชนของตระกูลหรง“ไม่... ชาตินี้ข้าจะไม่ยอมตายเยี่ยงสุนัขข้างถนนอีก!”เสิ่นหว่านกัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือดเพื่อเรียกสติ นางรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายพาร่างที่อ่อนระทวยลงจากเตียง ประตูหน้ามีคนเฝ้า ทางเดียวคือระเบียงที่เชื่อมไปยังห้องข้าง ๆแม้นางจะไม่รู้ว่าห้องข้าง ๆ คือผู้ใดที่กำลังพักผ่อนเมื่อสร่างเมา แต่อย่า
Baca selengkapnya
บทที่ 1 ค่าตัว 1/2
ยามรุ่งสางแสงสว่างสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างไม้ฉลุเข้ามากระทบเปลือกตาบาง ‘เสิ่นหว่าน’ ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความรู้สึกร้าวระบมไปทั่วสรรพางค์กาย ราวกับร่างกายของนางเพิ่งผ่านการถูกบดขยี้ด้วยรถม้าศึกมาทั้งคืนจะว่าอย่างนั้นก็ไม่แปลกเพราะคนด้านข้างขย้ำนางราวกับตายอดตายอยากมาสิบชาติหญิงสาวพยายามขยับตัว ทว่าความเจ็บปวดแล่นปราดขึ้นมาจากช่วงเอวและ... กลางกายสาว ความทรงจำอันเร่าร้อนเมื่อคืนหวนกลับมาฉายซ้ำในหัวสมองเป็นฉาก ๆ ๆ ใบหน้างามพลันร้อนผ่าวสลับซีดเผือดไม่ใช่ความฝัน... นางเกิดใหม่แล้ว และนางก็เพิ่งผ่านค่ำคืนวสันต์กับบุรุษแปลกหน้าไปแล้วจริง ๆ !เสิ่นหว่านกัดฟันกลั้นเสียงร้องแห่งความเจ็บปวด ค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเล สายตาเหลือบไปเห็นร่างสูงใหญ่ที่ยังคงนอนหลับสนิทอยู่ข้างกาย แผ่นหลังกว้างเปลือยเปล่าเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการทำศึก และ... รอยเล็บที่นางฝากเอาไว้เมื่อคืนยิ่งกว่ารอยแมวข่วนเสียอีก จนใบหน้าสวยหวานร้อนผ่าวขึ้นเมื่อรู้ว่าตนเองทำอะไรกับเขาเอาไว้บ้างนางกวาดสายตามองใบหน้ายามหลับใหลของบุรุษผู้นั้นชัด ๆ อีกครั้ง ลมหายใจของนางพลันสะดุดกึก หัวใจร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มคิ้วกระบี่พาดเฉ
Baca selengkapnya
บทที่ 1 ค่าตัว 2/2
เว่ยอู๋จีมองออกไปนอกหน้าต่างที่นางเพิ่งปีนหนีไป รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งกดลึก“ขโมยพรหมจรรย์ของข้า แล้วคิดจะหนีไปง่าย ๆ ...ไม่ง่ายกระมัง!” .... เสิ่นหว่านหลบหลีกผู้คนในจวนหรงเพื่อออกมาที่ห้องของตนที่ตระกูลหรงใช้รับรองเพราะนางเป็นสหายรักของหรงรั่วซี วันงานเมื่อวานนี้จึงมาค้างที่บ้านสหายโดยไม่มีใครระแคะระคายว่าเหตุใดนางไม่กลับจวน แม้นางเป็นคุณหนูใหญ่แต่การเป็นอยู่ในบ้านตระกูลเสิ่นไม่ได้ดีเท่าไรนัก เพราะอนุอย่างเจินอี๋เหนียงหรือเจินซื่อเฉียวไม่ได้รักและเอ็นดูนางยิ่งหากเรื่องเมื่อคืนหลุดออกไป จากความทรงจำเมื่อชาติก่อนนางจำได้แม่นยำว่า เจินซื่อเฉียวเจ้ากี้เจ้าการให้นางแต่งออกแทบจะทันที ราวกับตระเตรียมเรื่องนี้มานานแล้ว จนกระทั่งถึงเรือนรับรองด้านหลัง เสี่ยวหลัวที่ยืนกระวนกระวายอยู่เห็นนางเข้ารีบร้องตะโกน “คุณหนู...” “ชู่ว์!” นางรีบบอกให้สาวใช้คนสนิทของตนที่ไว้ใจได้เงียบเสียงลงทันที ทั้งหันซ้ายหันขวามองดูว่ามีใครอื่นที่ได้ยินอีกหรือไม่ “เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะคุณหนู” “เรื่องมันยาว...ออกไปทางประตูลับที่พวกเรารู้
Baca selengkapnya
บทที่ 2 ข้ออ้างที่ไม่อาจปฏิเสธ 1/2
ณ เรือนโถงหลักจวนตระกูลเสิ่น บรรยากาศตึงเครียดจนบ่าวรับใช้แทบกลั้นหายใจกับโทสะของผู้เป็นเจ้าของจวน‘เสิ่นถง’ เดินเอามือไพล่หลังวนไปวนมาด้วยความกระวนกระวายใจ ใบหน้าวัยกลางคนที่เริ่มมีริ้วรอยนั้นบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ตั้งแต่กลับมาจากงานเลี้ยงที่จวนตระกูลหรงเมื่อคืน เขาก็ยังไม่ได้ข่มตานอนเลยแม้แต่น้อยเหตุการณ์เมื่อคืนช่างน่าขายหน้านัก!เดิมทีเขาได้รับสัญญาณลับ ๆ จากคนตระกูลหรงว่าให้รอชม ‘เรื่องสนุก’ เกี่ยวกับบุตรสาวคนโตของเขา เพื่อบีบให้การแต่งงานระหว่างเสิ่นหว่านและคุณชายใหญ่หรงจื่อเกิดขึ้นโดยเร็วที่สุด ทว่า... รอแล้วรอเล่า จนงานเลี้ยงเลิกรา ก็ไร้ซึ่งวี่แววของบุตรสาวกับเรื่องอื้อฉาวคนของตระกูลหรงแทบจะพลิกจวนหา ค้นเรือนรับรองแขกทุกหลัง ก็พบเพียงความว่างเปล่า เสิ่นหว่านหายตัวไป! มิหนำซ้ำ ‘เสี่ยวหลัว’ สาวใช้คนสนิทก็หายไปด้วยเสิ่นถงเป็นขุนนางกรมพิธีการตำแหน่งหลี่มู่ซ่างซู เขาย่อมต้องการเส้นสายอำนาจเก่าอย่างจวนหรง ที่ผู้นำตระกูลมีบรรดาศักดิ์โหวที่ตกทอดมาครั้งบรรพบุรุษ แม้ว่าจะไร้ตำแหน่งสำคัญในราชสำนัก แต่การเมืองไม่ได้จำกัดแค่ตำแหน่ง ยังมีเส้นสายเก่าแก่อีกด้วยถึงจะยืนได้มั่นคง“ท่า
Baca selengkapnya
บทที่ 2 ข้ออ้างที่ไม่อาจปฏิเสธ 2/2
เสิ่นถงสะบัดแขนเสื้ออย่างหงุดหงิด รับจดหมายมาอ่านผ่าน ๆ แล้วโยนลงบนโต๊ะ “ในเมื่อไปถือศีลก็แล้วไป... ส่งคนไปดูห่าง ๆ อย่าให้ใครไปรบกวนนาง โดยเฉพาะคนของตระกูลกู้ อย่าให้พวกเขารู้ว่าข้าเพิ่งจะโมโหเรื่องนี้... เข้าใจหรือไม่!”เสี่ยวหลัวลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก โขกศีรษะรับคำ“เจ้าค่ะนายท่าน!”ลับหลังบ่าวรับใช้ เสิ่นถงทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดแรง พลางยกมือกุมขมับ แม้จะรอดพ้นจากข้อครหาไปได้เปลาะหนึ่ง แต่ความหวาดระแวงในใจกลับเริ่มก่อตัวขึ้น พลางคิดว่าเรื่องนี้ชักไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ เหมือนพลิกฝ่ามือแล้วกระมัง“ตระกูลกู้... หึ! คิดจะใช้บารมีตาเฒ่านั่นมาข่มข้าหรือ”...อีกด้านหนึ่ง ณ โรงเตี๊ยมขนาดเล็กชานเมืองเสิ่นหว่านในชุดสตรีชาวบ้านเรียบง่าย สวมหมวกผ้าโปร่งปิดบังใบหน้า ก้าวเท้าออกจากประตูโรงเตี๊ยมอย่างระมัดระวัง โดยมีเสี่ยวหลัวคอยประคองอยู่ไม่ห่าง ทันทีที่ก้าวเท้าลงสู่ถนนใหญ่ บรรยากาศอึกทึกครึกโครมก็ปะทะเข้าสู่โสตประสาท แต่สิ่งที่ทำให้ดวงตาภายใต้ผ้าคลุมต้องเบิกกว้าง คือภาพของทหารที่รักษาเมืองกำลังเดินตรวจตราไปทั่วทุกตรอกซอกซอย!“หยุด! ตรวจค้น!” เสียงทหารดังกึกก้อง พลางกระชากรถม้าคันหนึ่งให้
Baca selengkapnya
บทที่ 3 วาสนาหรือคราวเคราะห์ 1/2
สายลมเย็นยะเยือกพัดผ่านกอไผ่ ส่งเสียงเสียดสีราวกับเสียงหัวเราะเยาะหยันในโชคชะตา ที่ตายมาหนึ่งชาติก็ยังเหมือนไม่พ้นเคราะห์กรรมอยู่ดีเสิ่นหว่านยืนตัวแข็งทื่ออยู่หลังพุ่มไม้ สบตาเข้ากับนัยน์ตาพยัคฆ์คู่นั้นอย่างจัง แม้ระยะห่างระหว่างนางกับศาลาจะไกลพอสมควร แต่รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างของบุรุษผู้นั้นกลับรุนแรงจนทำให้นางแทบหายใจไม่ออก‘แม่ทัพเว่ยอู๋จี’ ผู้นี้... หาใช่เพียงขุนนางบู๊ธรรมดาไม่ในแผ่นดินนี้ ผู้คนต่างรู้ซึ้งถึงความน่าหวาดหวั่นของเขา ไม่ใช่เพียงเพราะตราพยัคฆ์สั่งการกองทัพนับแสนในมือ แต่เป็นเพราะชาติกำเนิดอันสูงส่งที่ไม่อาจมีใครแตะต้องได้ มารดาผู้ล่วงลับของเขาคือ ‘ท่านหญิงอันผิง’ พระญาติสนิทที่มีศักดิ์เป็นถึงลูกพี่ลูกน้องของ ‘องค์ไทเฮา’ ในรัชกาลปัจจุบัน ด้วยสายเลือดมังกรครึ่งหนึ่งที่ไหลเวียนอยู่ในกาย บวกกับความโปรดปรานที่ไทเฮามีต่อหลานชายเพียงคนเดียวผู้นี้ ทำให้เว่ยอู๋จีเปรียบเสมือนพยัคฆ์ติดปีก แม้แต่ฮ่องเต้ยังต้องไว้หน้าสามส่วนมิน่าเล่า... อารามตระกูลกู้ที่เคร่งครัดกฎระเบียบ ถึงยอมเปิดประตูต้อนรับและกันพื้นที่ส่วนตัวให้เขาเพียงผู้เดียว ที่แท้ ‘อาคันตุกะสูงศักดิ์’ ที่หลวงจีน
Baca selengkapnya
บทที่ 3 วาสนาหรือคราวเคราะห์ 2/2
แอ๊ด... บานหน้าต่างแง้มออกเพียงน้อยนิด เงาร่างสูงใหญ่สายหนึ่งพลิ้วกายเข้ามาในห้องประดุจวิญญาณภูตพราย ไร้เสียงฝีเท้า ไร้ร่องรอย เว่ยอู๋จีย่างสามขุมเข้ามาที่เตียงนอน มุมปากยกยิ้มพึงพอใจเมื่อเห็นเหยื่อตัวน้อยนอนไร้การป้องกันตัว เขาปลดเสื้อคลุมตัวนอกออกอย่างไม่รีบร้อน ก่อนจะแทรกกายเข้าไปในผ้าห่มผืนเดียวกันอย่างถือวิสาสะไออุ่นที่ปะทะเข้ามาทางด้านหลัง พร้อมกับท่อนแขนแกร่งอันแข็งแกร่งรวบเอวบางเข้าไปกอดไว้แน่น ทำให้เสิ่นหว่านที่กำลังสะลึมสะลือขมวดคิ้วมุ่น ในความฝัน... นางรู้สึกเหมือนมีเตาอุ่นขนาดใหญ่มาเบียดแนบชิด ทั้งหนัก ทั้งแน่น จนหายใจแทบไม่ออก“อืม...” นางครางในลำคอเบา ๆ พยายามขยับตัวหนี ทว่าเตาอุ่นนั้นกลับมีชีวิต มันขยับตามมาเบียดชิดยิ่งกว่าเดิม มิหนำซ้ำยังมีลมหายใจร้อนผ่าวรินรดอยู่ที่ต้นคอ!ไม่เพียงเท่านั้นมือหนายังซุกเข้าหาไออุ่นตรงหน้าอกอวบอิ่มเต็มไม้เต็มมือบีบเคล้นอย่างนุ่มนิ่มพอดีมือ พลางคิดว่าคืนนั้นตรงปลายยอดนี้เขาได้ชิมแล้วรู้สึกหวานคอเพียงใดแต่คนที่หลับอยู่คล้ายกับรู้สึกตัวขึ้นเมื่อความฝันคล้ายกับจะเป็นเรื่องจริง‘ลมหายใจ?’ ดวงตาที่ปิดสนิทเบิกโพลงขึ้นท่ามกลางความมืด! สติที่กร
Baca selengkapnya
บทที่ 4 แหวกหญ้าให้งูตื่น 1/2
เพล้ง!แจกันลายครามราคาแพงระยับถูกปัดตกลงพื้นจนแตกกระจาย เสียงดังสนั่นไปทั่วเรือนรับรองของจวนตระกูลหรง บ่าวไพร่ที่ยืนอยู่ด้านนอกต่างพากันตัวสั่นงันงก ก้มหน้ามองปลายเท้าตนเองด้วยความหวาดกลัว ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรงภายในห้องโถงที่ปิดมิดชิด ‘หรงจื่อ’ คุณชายใหญ่ผู้มีภาพลักษณ์ภายนอกเป็นบัณฑิตรูปงาม สุภาพอ่อนโยน บัดนี้ใบหน้าบิดเบี้ยวไปด้วยโทสะ นัยน์ตาแดงก่ำราวกับสัตว์ป่าที่คลุ้มคลั่ง มือที่กำหมัดแน่นสั่นระริกด้วยความคับแค้นใจ“หายไปได้อย่างไร! คนทั้งคนหายไปจากจวนข้าได้อย่างไร!”เขาตวาดเสียงกร้าว ร่างกายสั่นสะท้านไม่ใช่เพราะความหนาว แต่เพราะความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่คั่งค้างอยู่ภายในร่างกายและจิตใจ เขาเฝ้าหมายตาเสิ่นหว่านมานานหลายปี ตั้งแต่นางยังเป็นเด็กหญิงตัวน้อยที่ยังไม่ผ่านพิธีปักปิ่น ความงามที่ค่อย ๆ ผลิบานอย่างบริสุทธิ์นั่นปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวเขาเขารอคอย... วางแผนอย่างใจเย็น ยอมลดตัวลงไปเกลือกกลั้วกับบิดาหน้าโง่ของนาง ใช้ความสนิทสนมของน้องสาวหลอกล่อนางมาให้จับกินถึงจวน วางยาปลุกกำหนัดนางจนได้ที่ หวังจะเข้าไปเชยชม ขยี้ความหยิ่งผยองของลูกสาวเสนาบดีให้แหลกคามือ เพื่อให้สตรีสูง
Baca selengkapnya
บทที่ 4 แหวกหญ้าให้งูตื่น 2/2
“นะ...นายท่าน! แย่แล้วขอรับ!” บ่าวรับใช้คนสนิทวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในเรือน ล้มลุกคลุกคลานลงแทบเท้าผู้เป็นนายอย่างหรงจื่อ“คนของเรา... คนที่นายท่านสั่งให้ไปปล่อยข่าวที่ตลาดเมื่อคืน... ถูกพบเป็นศพอยู่ที่ตรอกท้ายเมืองขอรับ!”“อะไรนะ!” หรงจื่อลุกพรวดอย่างตกใจ“มันตายได้อย่างไร!”“ถูกสังหารด้วยการปาดคอในดาบเดียว... ลิ้น... ลิ้นของพวกมันถูกตัดขาดด้วยขอรับ!”หรงจื่อและหรงรั่วซีหน้าซีดเผือดมองหน้ากันเลิ่กลั่ก การฆ่าปิดปากและตัดลิ้นเช่นนี้ เป็นสัญลักษณ์เตือนจากผู้ที่ฆ่าคนของเราว่าหุบปากซะ ถ้าไม่อยากตาย ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นฝีมือใคร... ในเมืองหลวงนี้ ใครที่มีอำนาจสังหารคนได้อย่างเงียบเชียบและโหดเหี้ยมเช่นนี้ นอกจากคนของ ‘จวนแม่ทัพเว่ย’จิวตง องครักษ์เงาได้รับคำสั่งเด็ดขาดจากผู้เป็นนาย หลังจากมารายงานเรื่องนี้ข้างหน้าต่าง ไม่กล้าแม้จะมองเข้ามาด้านในว่าผู้เป็นเจ้านายกำลังทำสิ่งใดอยู่‘จวนจงอี้โหวเตรียมปล่อยเรื่องฮูหยินน้อยขอรับ’‘ผู้ใดกล้าปล่อยข่าวให้ฮูหยินของข้าเสียหาย... ตัดลิ้นมันให้หมด’ ผลงานเมื่อคืนทำให้ตระกูลหรงต้องรีบเก็บกวาดศพบ่าวไพร่จัดงานศพกันจ้าละหวั่น แทนที่จะได้จัดงานมงคลสมใจ สองพี
Baca selengkapnya
บทที่ 5 ป่วยจริง ๆ 1/2
ภายในห้องพักเรือนปีกขวาที่เงียบสงบ เสิ่นหว่านอ้างกับบ่าวไพร่หน้าเรือนว่า นางรู้สึกอ่อนเพลียจากการเดินทางและพิษไข้กำเริบ จึงขอตัวพักผ่อนไม่ไปร่วมสวดมนต์ตามคำเชิญแกมบังคับของแม่ทัพเว่ย โชคดีที่เขาไม่ได้ดึงดันจะให้นางไปให้ได้ หรืออาจจะเป็นเพราะเขามีภารกิจต้องเตรียมพิธีการ จึงปล่อยให้นางได้หายใจหายคอตามลำพังไม่เข้ามาวุ่นวายเหมือนเมื่อคืนนี้อีกเมื่อลับหลังผู้คน ร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงก็ลุกขึ้นนั่ง แววตาที่เคยดูอ่อนล้าแปรเปลี่ยนเป็นมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว นางต้องการเวลา... เวลาที่จะขบคิดทบทวนเรื่องราวในชาติก่อนและวางแผนสำหรับชาตินี้สิ่งที่นางสูญเสียไป ทั้งสินเดิมของมารดาที่ถูกเจินอี๋เหนียงยึดไปดูแล ทั้งฐานะทางสังคมที่ถูกเหยียบย่ำ กลับไปคราวนี้นางต้องทวงคืนมาให้หมด!แต่ว่าจะทวงคืนได้นั้นลำพังนางคนเดียวย่อมโดนข้อหาอกตัญญูเป็นแน่ คิดทวงสินเดิมจากบิดาคล้ายไม่ไว้ใจผู้ให้กำเนิด แม้นางจะรู้สึกว่าผู้ให้กำเนิดของนางไม่น่าไว้ใจที่สุดก็ตาม ตั้งแต่รับเจินอี๋เหนียงเข้ามา มารดาของนางจากแข็งแรงก็เจ็บป่วยกระเสาะกระแสะ จนกระทั่งเจินอี๋เหนียงมีข้ออ้างรั้งบิดาของนางเอาไว้ที่เรือนไม่รู้ว่าสวรรค์มีตาหรือนรกเป็นใ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status