เมื่อข้าเกิดใหม่ต้องแต่งกับแม่ทัพร้ายกาจ

ยามรุ่งสางแสงสว่างสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างไม้ฉลุเข้ามากระทบเปลือกตาบาง ‘เสิ่นหว่าน’ ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความรู้สึกร้าวระบมไปทั่วสรรพางค์กาย ราวกับร่างกายของนางเพิ่งผ่านการถูกบดขยี้ด้วยรถม้าศึกมาทั้งคืนจะว่าอย่างนั้นก็ไม่แปลกเพราะคนด้านข้างขย้ำนางราวกับตายอดตายอยากมาสิบชาติหญิงสาวพยายามขยับตัว ทว่าความเจ็บปวดแล่นปราดขึ้นมาจากช่วงเอวและ... กลางกายสาว ความทรงจำอันเร่าร้อนเมื่อคืนหวนกลับมาฉายซ้ำในหัวสมองเป็นฉาก ๆ ๆ ใบหน้างามพลันร้อนผ่าวสลับซีดเผือดไม่ใช่ความฝัน... นางเกิดใหม่แล้ว และนางก็เพิ่งผ่านค่ำคืนวสันต์กับบุรุษแปลกหน้าไปแล้วจริง ๆ !เสิ่นหว่านกัดฟันกลั้นเสียงร้องแห่งความเจ็บปวด ค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเล สายตาเหลือบไปเห็นร่างสูงใหญ่ที่ยังคงนอนหลับสนิทอยู่ข้างกาย แผ่นหลังกว้างเปลือยเปล่าเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการทำศึก และ... รอยเล็บที่นางฝากเอาไว้เมื่อคืนยิ่งกว่ารอยแมวข่วนเสียอีก จนใบหน้าสวยหวานร้อนผ่าวขึ้นเมื่อรู้ว่าตนเองทำอะไรกับเขาเอาไว้บ้างนางกวาดสายตามองใบหน้ายามหลับใหลของบุรุษผู้นั้นชัด ๆ อีกครั้ง ลมหายใจของนางพลันสะดุดกึก หัวใจร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มคิ้วกระบี่พาดเฉ

ณ เรือนโถงหลักจวนตระกูลเสิ่น บรรยากาศตึงเครียดจนบ่าวรับใช้แทบกลั้นหายใจกับโทสะของผู้เป็นเจ้าของจวน‘เสิ่นถง’ เดินเอามือไพล่หลังวนไปวนมาด้วยความกระวนกระวายใจ ใบหน้าวัยกลางคนที่เริ่มมีริ้วรอยนั้นบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ตั้งแต่กลับมาจากงานเลี้ยงที่จวนตระกูลหรงเมื่อคืน เขาก็ยังไม่ได้ข่มตานอนเลยแม้แต่น้อยเหตุการณ์เมื่อคืนช่างน่าขายหน้านัก!เดิมทีเขาได้รับสัญญาณลับ ๆ จากคนตระกูลหรงว่าให้รอชม ‘เรื่องสนุก’ เกี่ยวกับบุตรสาวคนโตของเขา เพื่อบีบให้การแต่งงานระหว่างเสิ่นหว่านและคุณชายใหญ่หรงจื่อเกิดขึ้นโดยเร็วที่สุด ทว่า... รอแล้วรอเล่า จนงานเลี้ยงเลิกรา ก็ไร้ซึ่งวี่แววของบุตรสาวกับเรื่องอื้อฉาวคนของตระกูลหรงแทบจะพลิกจวนหา ค้นเรือนรับรองแขกทุกหลัง ก็พบเพียงความว่างเปล่า เสิ่นหว่านหายตัวไป! มิหนำซ้ำ ‘เสี่ยวหลัว’ สาวใช้คนสนิทก็หายไปด้วยเสิ่นถงเป็นขุนนางกรมพิธีการตำแหน่งหลี่มู่ซ่างซู เขาย่อมต้องการเส้นสายอำนาจเก่าอย่างจวนหรง ที่ผู้นำตระกูลมีบรรดาศักดิ์โหวที่ตกทอดมาครั้งบรรพบุรุษ แม้ว่าจะไร้ตำแหน่งสำคัญในราชสำนัก แต่การเมืองไม่ได้จำกัดแค่ตำแหน่ง ยังมีเส้นสายเก่าแก่อีกด้วยถึงจะยืนได้มั่นคง“ท่า

สายลมเย็นยะเยือกพัดผ่านกอไผ่ ส่งเสียงเสียดสีราวกับเสียงหัวเราะเยาะหยันในโชคชะตา ที่ตายมาหนึ่งชาติก็ยังเหมือนไม่พ้นเคราะห์กรรมอยู่ดีเสิ่นหว่านยืนตัวแข็งทื่ออยู่หลังพุ่มไม้ สบตาเข้ากับนัยน์ตาพยัคฆ์คู่นั้นอย่างจัง แม้ระยะห่างระหว่างนางกับศาลาจะไกลพอสมควร แต่รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างของบุรุษผู้นั้นกลับรุนแรงจนทำให้นางแทบหายใจไม่ออก‘แม่ทัพเว่ยอู๋จี’ ผู้นี้... หาใช่เพียงขุนนางบู๊ธรรมดาไม่ในแผ่นดินนี้ ผู้คนต่างรู้ซึ้งถึงความน่าหวาดหวั่นของเขา ไม่ใช่เพียงเพราะตราพยัคฆ์สั่งการกองทัพนับแสนในมือ แต่เป็นเพราะชาติกำเนิดอันสูงส่งที่ไม่อาจมีใครแตะต้องได้ มารดาผู้ล่วงลับของเขาคือ ‘ท่านหญิงอันผิง’ พระญาติสนิทที่มีศักดิ์เป็นถึงลูกพี่ลูกน้องของ ‘องค์ไทเฮา’ ในรัชกาลปัจจุบัน ด้วยสายเลือดมังกรครึ่งหนึ่งที่ไหลเวียนอยู่ในกาย บวกกับความโปรดปรานที่ไทเฮามีต่อหลานชายเพียงคนเดียวผู้นี้ ทำให้เว่ยอู๋จีเปรียบเสมือนพยัคฆ์ติดปีก แม้แต่ฮ่องเต้ยังต้องไว้หน้าสามส่วนมิน่าเล่า... อารามตระกูลกู้ที่เคร่งครัดกฎระเบียบ ถึงยอมเปิดประตูต้อนรับและกันพื้นที่ส่วนตัวให้เขาเพียงผู้เดียว ที่แท้ ‘อาคันตุกะสูงศักดิ์’ ที่หลวงจีน

เพล้ง!แจกันลายครามราคาแพงระยับถูกปัดตกลงพื้นจนแตกกระจาย เสียงดังสนั่นไปทั่วเรือนรับรองของจวนตระกูลหรง บ่าวไพร่ที่ยืนอยู่ด้านนอกต่างพากันตัวสั่นงันงก ก้มหน้ามองปลายเท้าตนเองด้วยความหวาดกลัว ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรงภายในห้องโถงที่ปิดมิดชิด ‘หรงจื่อ’ คุณชายใหญ่ผู้มีภาพลักษณ์ภายนอกเป็นบัณฑิตรูปงาม สุภาพอ่อนโยน บัดนี้ใบหน้าบิดเบี้ยวไปด้วยโทสะ นัยน์ตาแดงก่ำราวกับสัตว์ป่าที่คลุ้มคลั่ง มือที่กำหมัดแน่นสั่นระริกด้วยความคับแค้นใจ“หายไปได้อย่างไร! คนทั้งคนหายไปจากจวนข้าได้อย่างไร!”เขาตวาดเสียงกร้าว ร่างกายสั่นสะท้านไม่ใช่เพราะความหนาว แต่เพราะความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่คั่งค้างอยู่ภายในร่างกายและจิตใจ เขาเฝ้าหมายตาเสิ่นหว่านมานานหลายปี ตั้งแต่นางยังเป็นเด็กหญิงตัวน้อยที่ยังไม่ผ่านพิธีปักปิ่น ความงามที่ค่อย ๆ ผลิบานอย่างบริสุทธิ์นั่นปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวเขาเขารอคอย... วางแผนอย่างใจเย็น ยอมลดตัวลงไปเกลือกกลั้วกับบิดาหน้าโง่ของนาง ใช้ความสนิทสนมของน้องสาวหลอกล่อนางมาให้จับกินถึงจวน วางยาปลุกกำหนัดนางจนได้ที่ หวังจะเข้าไปเชยชม ขยี้ความหยิ่งผยองของลูกสาวเสนาบดีให้แหลกคามือ เพื่อให้สตรีสูง

ภายในห้องพักเรือนปีกขวาที่เงียบสงบ เสิ่นหว่านอ้างกับบ่าวไพร่หน้าเรือนว่า นางรู้สึกอ่อนเพลียจากการเดินทางและพิษไข้กำเริบ จึงขอตัวพักผ่อนไม่ไปร่วมสวดมนต์ตามคำเชิญแกมบังคับของแม่ทัพเว่ย โชคดีที่เขาไม่ได้ดึงดันจะให้นางไปให้ได้ หรืออาจจะเป็นเพราะเขามีภารกิจต้องเตรียมพิธีการ จึงปล่อยให้นางได้หายใจหายคอตามลำพังไม่เข้ามาวุ่นวายเหมือนเมื่อคืนนี้อีกเมื่อลับหลังผู้คน ร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงก็ลุกขึ้นนั่ง แววตาที่เคยดูอ่อนล้าแปรเปลี่ยนเป็นมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว นางต้องการเวลา... เวลาที่จะขบคิดทบทวนเรื่องราวในชาติก่อนและวางแผนสำหรับชาตินี้สิ่งที่นางสูญเสียไป ทั้งสินเดิมของมารดาที่ถูกเจินอี๋เหนียงยึดไปดูแล ทั้งฐานะทางสังคมที่ถูกเหยียบย่ำ กลับไปคราวนี้นางต้องทวงคืนมาให้หมด!แต่ว่าจะทวงคืนได้นั้นลำพังนางคนเดียวย่อมโดนข้อหาอกตัญญูเป็นแน่ คิดทวงสินเดิมจากบิดาคล้ายไม่ไว้ใจผู้ให้กำเนิด แม้นางจะรู้สึกว่าผู้ให้กำเนิดของนางไม่น่าไว้ใจที่สุดก็ตาม ตั้งแต่รับเจินอี๋เหนียงเข้ามา มารดาของนางจากแข็งแรงก็เจ็บป่วยกระเสาะกระแสะ จนกระทั่งเจินอี๋เหนียงมีข้ออ้างรั้งบิดาของนางเอาไว้ที่เรือนไม่รู้ว่าสวรรค์มีตาหรือนรกเป็นใ