All Chapters of เมื่อข้าเกิดใหม่ต้องแต่งกับแม่ทัพร้ายกาจ: Chapter 31 - Chapter 40

สิบวัน... ผ่านไปราวกับสายน้ำไหลเอื่อยที่ไม่มีทางย้อนกลับบรรยากาศในจวนสกุลเสิ่นเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากที่เคยตึงเครียดเพราะเรื่องสินเดิม บัดนี้กลับอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งราคะและโลกีย์เสิ่นถง เจ้ากระทรวงพิธีการผู้เคร่งขรึม เปลี่ยนไปเป็นคนละคน ทุกวันหลังเลิกประชุมเช้า เขาจะรีบกระโดดขึ้นรถม้าบึ่งควบกลับจวนทันที ไม่แวะสังสรรค์กับสหายขุนนาง ไม่สนใจการงานที่คั่งค้าง สิ่งเดียวที่เขาโหยหาคือเรือนร่างอวบอัดและเสียงออดอ้อนของอิงเอ๋อร์ สาวใช้คนใหม่ที่บุตรสาวกตัญญูหามาให้หลังจากนั้นสิบวัน... ยามบ่ายคล้อย แสงแดดร้อนแรงสาดส่องลงมากลางเรือนและเป็นวันที่ใครหลายคนรอคอยเสิ่นหว่านนั่งจิบชาเย็นดับกระหายอยู่ที่ศาลาริมน้ำ นางวางถ้วยชาลงช้า ๆ ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้พ่อบ้านที่ยืนรอคำสั่งอยู่“พ่อบ้าน... ข้าคิดว่าท่านพ่อคงหายโกรธเจินอี๋เหนียงแล้ว นางถูกกักบริเวณมาสิบวันคงสำนึกผิดมากแล้ว... ไปปล่อยนางออกมาเถิด ให้มาปรนนิบัติท่านพ่อตามหน้าที่”สีหน้าเรียบเฉยหลังเปล่งวาจา แต่ภายในใจนั้นนางรอวันนี้ให้มาถึง วันที่จะทำให้คนพวกนี้รู้สึกเจ็บปวดเหมือนที่มารดาแสนดีของนางเจ็บปวดพ่อบ้านมีสีหน้าลำบากใจ เพราะรู้ดีว่าต

เสียงกลองและเสียงฝีเท้าของขบวนเกียรติยศดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วถนนหน้าจวนสกุลเสิ่น ไม่ใช่เพียงแค่ทหารของจวนแม่ทัพเท่านั้น แต่ยังมีเหล่าขุนนางน้อยใหญ่ที่เป็นลูกศิษย์ลูกหาของราชครูกู้ ต่างพากันเดินตามขบวนมาส่งอาจารย์ของตนถึงหน้าประตูจวนเพื่อแสดงความกตัญญูบรรยากาศกดดันแผ่ซ่านไปทั่ว ราวกับเมฆดำก้อนใหญ่กำลังเคลื่อนตัวเข้าปกคลุมจวนเสนาบดีกรมพิธีการเสิ่นหว่านนั้นรู้อยู่แล้วว่าท่านตาเป็นที่เคารพนับถือของเหล่าขุนนางและบัณฑิต หลายคนที่ไปศึกษากับท่านตาต่างได้ดิบได้ดี ไม่ว่าจะเป็นขุนนางทั้งบุ๋นและบู๊ก็ตาม แล้วก่อนไปนางได้เตรียมให้พ่อบ้านจัดการรับรองเอาไว้แล้ว เพราะรู้ว่าบิดาคงไม่ใคร่จะใส่ใจเรื่องใดยกเว้นแต่อิงเอ๋อร์ภายในห้องโถงรับรอง... เสิ่นถงหาได้ล่วงรู้ถึงหายนะที่กำลังมาเยือน เขากำลังมีความสุขสำราญกับการป้อนองุ่นเข้าปากอิงเอ๋อร์ สตรีคนโปรดที่นั่งตักเขาอยู่อย่างออดอ้อน ทั้งสั่งทุกคนห้ามรบกวน เพราะขัดใจตั้งแต่เรื่องเจินอี๋เหนียงเข้ามาขัดความหรรษาของเขา“อ้าปากสิเด็กดี... องุ่นนี้หวานนัก แต่ก็ไม่หวานเท่าปากเจ้า” เสิ่นถงหัวเราะร่าเริง มือไม้ลูบไล้ไปตามเอวคอดกิ่วของหญิงสาว ยิ่งหน้าอกอวบอั๋นแล้วด้ว

เสิ่นถงที่ถูกพ่อตาและเหล่าขุนนางที่ไปต้อนรับหักหน้าจึงทำตัวสงบเสงี่ยม เสิ่นหว่านยังจัดการดูแลเรือนได้เป็นอย่างดี ทั้งจัดให้คนไปเหมาเหลาอาหารมาเลี้ยงเหล่าบรรดาแขกของท่านตา ไม่ให้ขายหน้าท่านตาเด็ดขาด ในจวนเสิ่นวันนี้ราวกับมีงานเลี้ยงครึกครื้น และแน่นอนว่าข่าวนี้ดังไปถึงจวนหรง ผู้นำตระกูลอย่างจงอี้โหวถึงกับเรียกคนในเรือนมาซักถาม “ปัง!” เสียงบิดาทำให้ทั้งหรงจื่อและหรงรั่วซีสะดุ้ง เพราะทั้งคู่ไม่รู้เรื่องราวเช่นนี้มาก่อน “รั่วซี เจ้าไม่ใช่เป็นสหายสนิทของนางหรือ เหตุใดถึงไม่รู้” จงอี้โหวคับแค้นใจ เพราะตนไม่ได้ไปร่วมในจวนเสิ่น เท่ากับโอกาสในการหาเส้นสายในราชสำนักหลุดลอยไปแล้ว “ลูกไม่ทราบเจ้าค่ะ...ตั้งแต่วันนั้นลูกเจอนางเพียงครั้งเดียวที่จวนแม่ทัพเว่ย” หรงรั่วซีเอ่ยตอบด้วยไม่รู้เรื่องใด ๆ จริง ๆ เพราะนางไม่อยากไปหาเสิ่นหว่าน ทั้งเกลียดจนไม่อยากพบหน้า สหายรักหรือ หากรักนางไม่มีวันสนับสนุนให้ได้กับพี่ชายนางหรอก บุรุษที่มีความคิดบิดเบี้ยวแบบนั้น สตรีนางโลมยังจะสูงส่งไปด้วยซ้ำ เพราะเกลียดอย่างไรเล่าถึงได้เป่าหูบิดามารดา สนับสนุ

ณ จวนแม่ทัพเว่ย บรรยากาศยามบ่ายดูเงียบสงบขัดกับความวุ่นวายภายนอก เว่ยอู๋จีกึ่งนั่งกึ่งนอนเอนกายอยู่บนตั่งไม้จันทน์หอม มือข้างหนึ่งถือถ้วยชา อีกข้างเคาะนิ้วเป็นจังหวะอย่างอารมณ์ดี เพราะก่อนกลับมาจวนเขาล่อลวงนางให้ขึ้นรถม้าเพื่อแอบกินเต้าหู้เล็กน้อย‘ค่อยหายหงุดหงิดที่นางบอกจะจัดงานเลือกคู่หน่อย’นี่ก็ผ่านมาสองวันหลังจากหารือเรื่องคดีของกู้ชิง มารดาของภรรยาแล้ว ข่าวถูกปล่อยไปหลังจากหารือเสร็จ เขาก็ให้คนไปจัดการติดตามคนที่เกี่ยวข้องทั้งหมดแล้ว“จิวตง” องครักษ์คนสนิทก้าวเข้ามาภายในห้อง ยืนประสานมือก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อรายงานความคืบหน้า“เรียนท่านแม่ทัพ เรื่องที่ท่านให้จับตาดูความเคลื่อนไหวในจวนเสิ่น ตอนนี้เริ่มมีความเปลี่ยนแปลงแล้วขอรับ”เว่ยอู๋จีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากหยักยกยิ้มมุมปาก “ว่าอย่างไร... งูพิษพวกนั้นเริ่มขยับตัวแล้วหรือ?”“ขอรับ ตั้งแต่ข่าวเรื่องท่านราชครูกู้หยวนประกาศจะรื้อคดีของฮูหยินเอกแพร่ออกไป ใต้เท้าเสิ่นถงดูร้อนรนจนนั่งไม่ติดที่ มีการแอบส่งจดหมายลับออกไปหลายฉบับ คาดว่าน่าจะเป็นการขอความช่วยเหลือจากขุนนางที่เคยเกื้อหนุนกัน ส่วนทางด้านเจินอี๋เหนียง...” จิวตงเว้นจั

แสงแดดยามสายสาดส่องลงมากระทบหลังคาจวนสกุลเสิ่น ทว่าภายในใจของประมุขของบ้านกลับมืดมนยิ่งนัก นี่ก็ผ่านมาหลายวันแม้ว่าพ่อตาจะไม่ได้หาเรื่องเขาแล้ว แต่มีสายตาที่จับจ้องอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ทำให้เขารู้สึกอึดอัดอยู่ดี แต่จะให้พ่อตาออกไปเท่ากับต้องไล่ลูกสาวออกไปด้วย เขายิ่งทำไม่ได้เพราะยามนี้จวนเสิ่นยังขาดเงินเสิ่นถงนั่งอยู่ในห้องหนังสือเพียงลำพัง คิ้วขมวดมุ่นด้วยความวิตกกังวล ข่าวการรื้อคดีของกู้ชิงทำให้เขานั่งไม่ติด แม้เขาจะมั่นใจว่าตนเองไม่ได้ลงมือโดยตรง แต่ความลับไม่มีในโลก หากกู้หยวนขุดคุ้ยเจอเรื่องที่เขารู้เห็นเป็นใจกับการวางยาภรรยาเอก อนาคตขุนนางของเขาคงจบสิ้นเฮ้อ!เสิ่นถงถอนหายใจเพราะใช้สมองขบคิดมากหน่อย จนกระทั่งตอนนี้อารมณ์สุนทรีที่อยากมีเวลาอยู่กับอิงเอ๋อร์ก็แทบไม่มีอีกด้วย แต่โชคดีที่อิงเอ๋อร์รู้ความนัก ไม่ได้มีกิริยาหยาบช้าเหมือนเจินซื่อเฉียวพูดถึงเจินซื่อเฉียวแล้วเขานึกเจ็บใจ สตรีผู้นี้เป็นดังงูพิษแท้ ๆ เพราะว่าสูบทรัพย์สินแทบหมดเรือน หากเสิ่นหว่านแต่งงานออกไปแล้ว ตระกูลเสิ่นจะเหลือแต่จวนเปล่าแต่ทว่า...หากเป็นเช่นนั้นข้าควรมีแผนสำรองดีหรือไม่?“หึ... หากเรื่องแดงขึ้นมาจริง