บททั้งหมดของ เมื่อข้าเกิดใหม่ต้องแต่งกับแม่ทัพร้ายกาจ: บทที่ 21 - บทที่ 30

ดวงจันทร์ลอยเด่นกลางเวหา ทอแสงนวลผ่องตัดกับความมืดมิดในยามค่ำคืน แต่สำหรับจวนเสนาบดีกรมพิธีการ แสงจันทร์คืนนี้กลับดูวังเวงและเยือกเย็นพิกลเสิ่นถงก้าวลงมาจากรถม้าด้วยความเหนื่อยล้า ร่างกายร้าวระบมจากการนั่งหลังขดหลังแข็งฟังฮ่องเต้ถกเถียงเรื่องกระเบื้องหลังคามาค่อนวัน เขาหวังเพียงจะได้กลับมาทานข้าวต้มร้อน ๆ ฝีมืออนุรัก และเอนกายพักผ่อนให้หายเหนื่อย และไม่อยากทำอะไรอีกเลย โชคดีที่ประชุมขุนนางทุกสามวัน ดังนั้นเขาย่อมมีเวลาพักผ่อนในวันรุ่งขึ้นทว่า... บรรยากาศในจวนกลับเงียบสงัดผิดปกติ“พ่อบ้าน! พ่อบ้านไปมุดหัวอยู่ที่ใด!” เสิ่นถงตะโกนเรียก แต่ไร้เสียงตอบรับ มีเพียงบ่าวไพร่สองสามคนที่เดินก้มหน้าก้มตา ตัวสั่นงันงกเหมือนลูกนกตกน้ำเสิ่นถงขมวดคิ้วมุ่น เดินก้าวยาว ๆ เข้าไปในโถงรับรองหลัก แต่ภาพที่เห็นทำเอาเขาแทบผงะห้องโถงที่เคยประดับประดาด้วยเครื่องเรือนไม้ราคาแพง แจกันลายคราม และภาพวาดล้ำค่า บัดนี้กลับดูโล่งเตียนผิดตา เครื่องเรือนหรูหราหายไปเกือบครึ่ง เหลือเพียงตั่งไม้สักเก่า ๆ ไม่กี่ตัวที่ดูโดดเดี่ยว“นี่มันเกิดอะไรขึ้น! โจรปล้นจวนหรืออย่างไร!”“ท่านพี่เจ้าขา... ฮือ ๆ ๆ ๆ” ทันที่ได้ยินเสียงส

แปะ แปะ แปะ...หลังจากบิดาอย่างเสิ่นถงออกไป เสิ่นหว่านจึงเข้าห้องนอนตัวเอง แต่ไม่นึกว่าคนหน้ามึนนั่งปั้นจิ้มปั้นเจ๋ออยู่บนเตียง เสี่ยวหลัวเห็นดังนั้นรีบออกไปด้านนอกทันที เพื่อดูต้นทางไม่ให้ใครมาเข้าใกล้เรือนไผ่ม่วงได้“ท่านแม่ทัพ ท่านอย่าโผล่มาเช่นนี้อีก” นางปรามเขาแต่ก็ไม่ได้ขับไล่จริง ๆ เรียกได้ว่าคนหน้าหนาอย่างเว่ยอู๋จี ด่าว่าสิบปีก็ไม่สลด“ภรรยาข้าฝีปากเก่งกาจ เหมาะสมยิ่งนัก พรุ่งนี้ข้าจะเข้าวังขอพระราชทานสมรส ให้เจ้ามาปรนนิบัติข้าที่จวน”“...”นี่เขาขาดสาวใช้ปรนนิบัติขนาดนั้นเลยหรืออย่างไร“ท่านแม่ทัพอย่ามัวล้อเล่น แต่งงานเป็นเรื่องใหญ่” เรื่องแต่งงานอันที่จริงเกิดใหม่ชาตินี้นางไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้ จากที่ประสบกับความเลวร้ายของบิดา และสามีในชาติที่แล้วอย่างหรงจื่อไปหนึ่งชาติ นางก็แทบจะเป็นคนไร้หัวใจไปแล้ว เพราะเมื่อใดมีความรักให้กับผู้ใด เมื่อนั้นความรักจะหวนมาทำลายตนเองจนไม่เหลือแม้จิตวิญญาณ“ท่าทางข้าเหมือนล้อเล่นหรือ”แล้วท่าทางของเขาเรียกว่าจริงจังตรงไหน เสิ่นหว่านมองไม่เห็นว่าจุดที่ทำให้รู้สึกจริงจังสักนิดเดียว“ดูทำหน้าเข้า...เจ้าอย่ามาข้ามแม่น้ำแล้วรื้อสะพานนะ เชยชมแท่งหย

เว่ยอู๋จีหน้าบึ้งทันทีที่รู้ว่าสตรีคนใดมาที่จวนของเขา นี่เขายังไม่ได้ไปจัดการเรื่องคืนวันงานเพราะมัวแต่ยุ่งเลี้ยงคนข้าง ๆ อยู่“ใครใช้ให้นางมา” เว่ยอู๋จีแน่นอนว่าไม่ต้อนรับสตรีไร้ยางอายเช่นนั้นแน่ แต่เด็กโง่ข้าง ๆ กลับยกมือลูบที่แผงอกทำให้เขารู้สึกหายหงุดหงิดไปเล็กน้อยพ่อบ้านเห็นเช่นนั้นพลันกระอักกระอ่วนทันที ร่างกายท่านแม่ทัพใช่ใครที่ไหนจะแตะต้องได้ นี่ไม่เท่ากับประกาศชัดเจนแล้วหรือว่า ตำแหน่งฮูหยินจวนแม่ทัพต้องเป็นคุณหนูเสิ่นหว่านเท่านั้น“ให้เชิญกลับไปเลยหรือไม่ขอรับท่านแม่ทัพ”“อื้ม...ข้าไม่รับแขก” สายตาของเว่ยอู๋จีมองสตรีตัวน้อยที่กล้ายั่วยวนเขาจนต้องหรี่ตา แต่บอกได้เลยว่า เขาจะไม่จับนางกินตรงนี้ให้ใครได้เห็นเรือนร่างเย้ายวนของนางหรอกเขาหวง“ท่านแม่ทัพอย่าเพิ่งรีบร้อนสิเจ้าคะ แขกมาเยี่ยมเยือนไม่ต้อนรับได้อย่างไร” เสิ่นหว่านยิ้มหวานให้เขาพลางใช้ปลายนิ้ววาดเล่นที่หน้าอกแกร่ง เพราะชุดที่เขาใส่นั้นไม่ได้ปิดเนื้อตัวจนหมด หากเป็นสตรีอื่นได้เชยชมใบหน้าคงแดงซ่านแต่ไม่ใช่นางเว่ยอู๋จีรู้ทันที สตรีตัวน้อยต้องวางแผนอะไรเอาไว้แน่นอน หาไม่นางไม่มีวันแตะต้องเนื้อตัวเขาเช่นนี้หรอก‘ข้าก็อยาก

รถม้าของจวนแม่ทัพมาส่งเสิ่นหว่านที่หน้าจวนสกุลเสิ่นในยามบ่ายคล้อยทันทีที่ก้าวลงจากรถม้า ขาของนางก็แทบจะอ่อนแรงพับลงไปกองกับพื้น ไม่ใช่เพราะพิษไข้ แต่เป็นเพราะสิ่งที่แม่ทัพปีศาจผู้นั้นฝากเอาไว้ทั่วเรือนร่าง โดยเฉพาะบริเวณทรวงอกภายใต้ร่มผ้าที่แดงช้ำเป็นจ้ำ ๆ จากการถูกดูดดึง อย่างตะกละตะกลาม เรียกได้ว่าเก็บค่าจ้างจนคุ้ม“คนบ้ากาม... ชาติที่แล้วเป็นปลิงหรืออย่างไร เอาแต่ดูดข้าจนตัวแดง ไม่รู้อดอยากมาจากไหน!”เสิ่นหว่านก่นด่าในใจ ใบหน้ายังร้อนผ่าวไม่หาย นางกระชับเสื้อคลุมให้แน่นขึ้น หวังเพียงจะรีบกลับเข้าเรือนไปแช่น้ำอุ่นขัดตัวให้หายเหนื่อย เพราะถึงจะไม่ได้เชื่อมประสานหยินหยาง แต่ทว่าคนร้ายกาจยังเข้าไปสัมผัสกลีบบุปผาของนางด้วยมือแกร่ง ทำให้นางขึ้นสวรรค์จนหมดเรี่ยวแรง ส่วนตัวเองกลับเก็บกลั้นอารมณ์ร้อนไปปลดปล่อยในห้องน้ำนางนอนหอบหายใจในห้องนอนของเขา โดยที่ได้ยินเสียงครางกระเส่าดังออกมาจากฉากกั้นในห้องอาบน้ำ เสิ่นหว่านพยายามปัดความคิดและจินตนาการเรื่องที่เขาทำเพื่อกลับไปพักผ่อนเอาแรงทว่า... สวรรค์ดูจะไม่เข้าข้างนางนัก เมื่อกลับถึงจวนก็มีเรื่องต้องจัดการทันที“คุณหนูใหญ่ขอรับ” พ่อบ้านจวนเสิ่

แสงตะวันยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอน เสิ่นหว่านลืมตาตื่นขึ้นมาพบเพียงความว่างเปล่าข้างกาย ไออุ่นจากคนร่างหนาจางหายไปแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงรอยยับย่นบนที่นอนและคำถามที่ค้างคาใจเมื่อคืน...‘ท่านแม่ทัพเชื่อเรื่องชาติภพหรือไม่...’เขาไม่ได้ตอบ แต่กลับมอบจุมพิตจนนางลืมแล้วว่าเขาตอบคำถามของนางหรือยัง หรืออาจจะตอบตอนที่นางเผลอหลับไปแล้วก็สุดจะรู้ นางส่ายหน้าไล่ความคิดฟุ้งซ่าน วันนี้มีเรื่องสำคัญกว่าต้องจัดการ... เรื่องในจวนสกุลเสิ่นที่กำลังเน่าเฟะได้ที่ บิดาคนดีของนางคงต้องเรียกนางไปหารือณ ห้องหนังสือของนายท่านเสิ่นเสิ่นถงนั่งกุมขมับด้วยอาการเมาค้าง ร่างกายโอนเอนแทบทรงตัวไม่อยู่ กลิ่นสุราคละคลุ้งไปทั่วห้อง เมื่อคืนเขาออกไปดื่มเหล้าย้อมใจที่หอนางโลมจนดึกดื่น เพื่อหนีความจริงที่ว่า... เขาถังแตกแล้วทรัพย์สินเงินทองที่สั่งสมมา ถูกเจินอี๋เหนียงผลาญไปเกือบหมด ส่วนที่เหลือก็ต้องนำไปไถ่สินเดิมของกู้ชิงคืนมาตามคำตัดสินของศาลต้าหลี่ ตอนนี้แม้แต่เงินจะจ่ายเบี้ยหวัดบ่าวไพร่เดือนหน้าเขายังไม่รู้จะหาที่ไหนมาจ่ายพ่อบ้านยกน้ำแกงสร่างเมาเข้ามาให้ จากนั้นถอยออกไป ก่อนจะได้ยินนายท่านเสิ่นตะโกนลั่นห้องหนังส