Alle Kapitel von สาวใช้คนโปรดของหมอคริส: Kapitel 11 – Kapitel 20

ตอนที่ 11ไปอยู่บ้านฉันเปียจะบอกคุณหมออย่างไรว่าบ้านของเธอเป็นสลัม ก็เธออายนี่น่า แล้วคุณหมอเองก็ดูตั้งใจมากๆ ที่จะพาเธอออกจากชีวิตเซ็งเคร็งนี้ แต่คุณหมอรู้เรื่องของเธอดีแล้วอย่างนั้นเหรอถึงได้ชักชวนเธอไปอยู่ที่บ้าน อยากจะถามเหลือเกินว่าช่วยเธอไปทำไม ใจดีกับเธอทำไม แล้วกับการที่คุณหมอดีกับเธอแบบนี้มันทำให้เธอคิดเข้าข้างตัวเอง หวังสูงเกินเอื้อม คุณหมอทั้งหล่อ รวย แล้วยังใจดีกับเธออีก ทั้งที่เราสองคนไม่เคยได้ทำความรู้จักกันมาก่อนด้วยซ้ำ"บ้านเธออยู่ที่ไหน" คริสถามในขณะที่รถยนต์คันหรูกำลังเคลื่อนตัวออกจากลานจอดรถชั้นวีไอพี"อยู่ไม่ไกลจากโรงพยาบาลหรอกค่ะ""อืม งั้นก็บอกทางฉัน"ผ่านไปสิบห้านาที เด็กสาวเอ่ยปากบอกให้คุณหมอจอดรถที่ข้างทาง "ไหนบ้านเธอ ถึงแล้วเหรอ" คริสกวาดสายตามองไปยังนอกรถก็เห็นเพียงตัวคลองและมีทางเดินแคบๆ ให้เดินเข้าไปกับแสงไฟสลัวๆ ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกไม่ปลอดภัย อย่าบอกนะว่าบ้านเธออยู่ในนั้น"บ้านเปียเดินเข้าไปในนั้นค่ะ" เธอยกนิ้วชี้บอก และเป็นที่ที่คริสเข้าใจถูกแต่แรก"จะให้ฉันจอดรถตรงนี้คงไม่ได้ แถวนี้มีที่จอดรถให้จอดไหม""มีซอยข้างหน้าขับไปอีกหน่อยค่ะ""อืม บอกฉัน"รถยนต์

ตอนที่ 12ฉันจะได้รู้จักเธอมากขึ้นเธอน่าจะเชื่อฟังคุณหมอตั้งแต่แรก ไม่น่ารั้นจนเกิดเรื่องทำให้เธอต้องเจ็บตัวซ้ำสองติดๆ กัน "ไปกับฉัน" คริสบอกเสียงนุ่มมองใบหน้าเด็กสาวที่มีรอยเลือดกบปาก แก้มเนียนทั้งสองข้างเป็นรอยมือขึ้นแดงจนเห็นชัด เธอคงจะเจ็บทั้งกาย ทั้งใจเปียพยักหน้าช้าๆ น้ำตาใสยังคงไหลอาบสองข้างแก้ม ส่วนสองผัวเมียก็ไม่กล้าพูดต่อปากต่อคำอะไรอีก เพราะดูจากท่าทางของชายหนุ่มคนนี้ท่าจะเป็นคนพูดจริงทำจริง ภพกับสายไม่อยากติดคุกอีก แต่ทว่าลูกสาวเขาจะไปกับผู้ชายคนนี้แล้วใครจะหาเงินให้ใช้"นี่...คุณ จะเอาตัวลูกสาวเราไปมันก็ต้องมีค่าตัวกันหน่อยไหม" ภพแบมือขอหน้าด้านๆ มาเอาตัวทำเงินไปแล้วเขาสองคนกับเมียจะเอาอะไรกิน อย่างน้อยก็ต้องได้ติดไม้ติดมือมาบ้าง "พวกคุณเป็นพ่อแม่แท้ๆ ของเธอหรือเปล่า" คริสถามอย่างนึกสงสัย ทำไมสองผัวเมียคู่นี้ถึงได้ใจร้ายทำกับลูกสาวได้ลงคอ "เอ้า ก็แน่สิฉันเบ่งมันออกมา หน้ามันก็เหมือนกับฉัน" สายตอบเสียงแข็งกลับไป คริสมองหน้าสายกับเปียสลับไปมา เหมือนเหรอ? แต่พ่อกับแม่เธอเป็นคนผิวคล้ำมองด้วยตาเปล่าก็ดูดำกระด้าง ส่วนเธอกลับมีสีผิวที่ขาวกว่าคนเป็นพ่อแม่ ทว่าตอนแรกที่เจอเธ

ตอนที่ 14ใจเต้นแรงก็ไหนบอกว่าอยากจะทำความรู้จักเธอไง แล้วทำไมถึงได้เดินออกไปดื้อๆ เปียเดินตามลดาแม่ของเขาเพื่อไปยังห้องนอนของเธอที่อยู่ชั้นล่าง แต่ทว่าเปียกลับไม่ได้ฟังในสิ่งที่ลดาพูดเลยเพราะมัวแต่นึกถึงคุณหมอ เธออยากจะเห็นหน้าเขาก่อนนอนก่อนจะแยกย้าย"อยู่ได้ใช่ไหมลูก""...""หนูเปีย" ลดาเรียกสะกิด"คะ คะว่าไงนะคะ""ห้องนี้อยู่ได้ใช่ไหมลูก""ได้ค่ะ" เปียมองไปรอบๆ ห้องของเธอ สำหรับเธอแล้วห้องนอนที่นี่ใหญ่กว่าบ้านของเธอเสียอีก มีเตียง ตู้ พัดลม แอร์ โต๊ะเครื่องแป้ง เรียกได้ว่าหรูมากๆ สำหรับเธอ"ดีจ่ะ เรื่องชุดเดี๋ยวฉันบอกแม่บ้านให้เอาของลูกสาวฉันมาให้ใส่ก่อนก็แล้วกัน""ขอบพระคุณมากค่ะคุณหญิง""เรียกป้าเถอะจ่ะ""ค่ะ คุณป้า""ห้องข้างๆ คือป้าบัว เป็นแม่บ้านของที่บ้านนี้มานานมากๆ พรุ่งนี้ป้าจะแนะนำให้รู้จัก""ค่ะ""อ้อ ห้องนี้ยังไม่ได้ทำความสะอาด ยังไงหนูจัดการปัดกวาด เช็ดถูไปก่อนนะลูก""ได้ค่ะ""ป้าไปล่ะ"เปียเดินสำรวจห้องสี่เหลี่ยมทุกซอกทุกมุม ขนาดว่าห้องนอนของเธออยู่ชั้นล่างยังมีพื้นที่ขนาดนี้ แล้วห้องนอน...คุณหมอจะกว้างขนาดไหนนะ เธออยากรู้จังแค่นึกถึงตอนที่คุณหมอลูบศีรษะเธอ ใบหน้าขอ

ตอนที่ 16เด็กของฉันเปียเดินออกจากห้องด้วยสีหน้าเศร้าสลด ก่อนจะหยุดยืนอยู่ที่ประตูหน้าห้องของคุณหมอแล้วก้มหน้าลงมองรองเท้าสภาพเก่าเยินที่พร้อมจะขาดได้ทุกเมื่อ"ป้าคะ คู่นี้เท่าไหร่" เธอหยิบรองเท้าคัชชูสีขาวขึ้นมาหนึ่งข้าง"สามร้อยเก้าสิบหนู" แม่ค้าบอกราคากับเธอ"มีเบอร์สามสิบเจ็ดไหมคะ" "ป้าขอดูก่อนนะ" ในระหว่างที่รอแม่ค้าหาไซส์เบอร์รองเท้า เปียก็มองคู่อื่นๆที่วางเรียงกันตรงหน้าสำหรับเธอแล้วมันสวยทุกคู่เลยล่ะ แต่ที่จะถูกใจก็คงจะเป็นคู่ที่แม่ค้ากำลังหาไซส์รองเท้าให้เธออยู่"หนู นี่จ่ะ" แม่ค้ายื่นรองเท้าเบอร์สามสิบเจ็ดให้กับเธอลองสวมรองเท้าคัชชูสีขาวมีโบว์สีชมพูติดอยู่ตรงกลาง เมื่อเท้าเล็กลองสวมใส่ รองเท้าไซส์นี้มันเข้ากับเท้าเธอพอดีเป๊ะ เปียพลิกเท้าไปมาแล้วลองเดินย่ำกับที่ว่าสวมใส่สบายหรือเปล่า"หนูเอาคู่นี้ค่ะ ลดอีกนิดนึงได้ไหม" เธอต่อรองเรื่องราคา"ลดได้แค่สิบบาท เหลือสามร้อยแปดสิบ รับมาแพงกำไรน้อย" แม้ค้าทุกร้านมักจะพูดแบบนี้ เธอเข้าใจว่ากว่าจะขายได้แต่ละชิ้นมันยากเย็นแค่ไหนในช่วงที่เศรษฐกิจมันแย่แบบนี้ "หนูอาคู่นี้ค่ะ แต่ว่าหนูขอใส่เลยนะ ขอถุงใส่ใบนึงด้วยนะคะ" เปียหยิบเงินจำนว

ตอนที่ 18ไม่ใช่เรื่องบังเอิญในเช้าของวันต่อมา วันนี้ป้าบัวบอกกับเธอว่าเมนูมื้อเช้าวันนี้เป็นเมนูข้าวไข่ข้น เปียจึงขออาสาเป็นคนทำเอง แค่ป้าบัวคอยยืนคุมเธออยู่ข้างๆ ก็พอเมนูข้าวไข่ข้นสี่จานพร้อมเสิร์ฟโรยผักชีตกแต่งเล็กน้อยหน้าตาน่ารับประทาน "ฝีมือไม่เลวเลยนะ" ป้าบัวเอ่ยชม เธอมีเสน่ห์ที่ปลายจวัก ถึงวันนี้จะเป็นเมนูง่ายๆ แต่เธอทำด้วยความใส่ใจ ทว่าดูๆ ไปก็เหมือนคนกำลังมีความรัก ทำไปยิ้มไปดูมีความสุข "เมนูวันนี้เปียเป็นคนทำนะคะไม่ใช่ป้า" ป้าบัวบอกเมื่อครอบครัวทวีพัฒนานั่งลงบนเก้าอี้พร้อมทานอาหารมื้อเช้า "งั้นเหรอจ๊ะ" ลดาเอ่ย "ค่ะ ถึงจะเป็นเมนูง่ายๆ แต่เปียตั้งใจทำสุดฝีมือเลยนะคะ" "จ่ะ งั้นป้าเริ่มทานเลยนะ" เชษฐ์และลดาพร้อมลูกชายอีกทั้งสองคนลงมือรับประทานเมนูข้าวไข่ข้นด้วยฝีมือเด็กในปกครองของลูกชายคนกลาง "เธอทานหรือยังล่ะ" คริสหันมาถามเธอที่ยืนอยู่ด้านหลัง"ยังค่ะคุณหมอ เดี๋ยวเปียไปทานที่ร้านป้าพรทีเดียวค่ะ" "อืม" "คริสเดี๋ยวคืนนี้พี่ขอคุยกับเราหน่อย" คัพพี่ชายคนโตเอ่ย "เรื่องอะไรเหรอครับ""ไว้ค่อยคุย กลับถึงบ้านเมื่อไหร่ไปหาพี่ที่ห้องแล้วกัน" คัพพี่ชายคนโตไม่อยากพูดถึงเรื่องที่เ