Todos os capítulos de องค์หญิงใหญ่อย่างข้าจะถูกลืมได้อย่างไร: Capítulo 21 - Capítulo 30

ฮ่องเต้ตัดสินความหวงกุ้ยเฟยโน้มหน้าลงมาใกล้กับองค์หญิงแล้วแสยะปากเป็นเชิงเย้ยหยันคราหนึ่ง ครั้งนี้นางเอาใหญ่เพราะกะจะกดองค์หญิงจิ่นซีให้จมลงดินไปเลยก็ว่าได้“ข้าจะบอกเจ้าให้นะ เจ้าเองก็เป็นเพียงแค่องค์หญิงตกอับที่ไม่มีมารดาคอยอุ้มชู ถึงแม้ว่าตอนนี้ฝ่าบาทจะโปรดปรานเจ้าที่พอจะมีสติปัญญาอยู่บ้าง แต่ทว่าสักวันหนึ่ง เจ้าก็ต้องระเห็จออกจากวังหลวงไปอยู่ดี ไม่มีผู้ใดเขาให้ความสำคัญกับเจ้าอย่างจริงจังหรอก อย่าได้มาผยองแถวนี้จะดีกว่า”หวงกุ้ยเฟยกล่าวไปก็เดินวนรอบๆ ทั้งสองคนไปด้วย เมื่อไม่มีการโต้ตอบกลับมา นางก็กล่าวขึ้นมาอีก“แล้วอีกอย่าง อย่าคิดว่าการที่เจ้าช่วยงานราชสำนักได้แล้วฝ่าบาทจะโปรดปราน เพราะอย่างไรเจ้าก็เป็นเพียงองค์หญิง อีกทั้งมารดาของเจ้ายังไม่สามารถคลอดบุตรชายออกมาได้สักคน ต่อให้คลอดเจ้าออกมาแล้วจะมีประโยชน์อันใด ข้าต่างหากที่เป็นคนคลอดโอรสองค์โตออกมาให้ฝ่าบาท ภายภาคหน้าโอรสของข้าก็ต้องได้เป็นองค์รัชทายาท ไม่มีทางที่จะเป็นเจ้าไปได้หรอก หากจะโทษก็อย่าได้โทษข้า ไปโทษมารดาของเจ้าที่ชิงตายไปก่อนถึงจะถูกต้อง”ทีแรกองค์หญิงจิ่นซีคิดว่าจะไม่ตอบโต้อะไรแล้ว เพียงแต่จะหาจังหวะพาองค์ชายเจ็

ถึงวัยปักปิ่นเวลาผ่านมาหลายปี ยามนี้องค์หญิงจิ่นซีอายุสิบสามปีแล้ว เป็นเด็กสาวที่มีรูปร่างหน้าตาสวยงามยิ่ง ยิ่งเติบโตมากขึ้นเท่าใดก็ยิ่งงดงามเหมือนอดีตฮองเฮามารดาของนาง ทำให้ทั้งฮ่องเต้และไทเฮาเอ็นดูนางมากขึ้นด้วย หลายคนที่เคยพบเห็นนางต่างก็เอ่ยเป็นเสียงเดียวกันว่านางงดงามดั่งเทพเซียน สมแล้วที่เป็นธิดาของฮ่องเต้ที่เกิดจากอดีตฮองเฮาอีกไม่ถึงปีก็จะถึงช่วงวัยปักปิ่น จากนั้นก็แต่งงานออกเรือน องค์หญิงจิ่นซีเองไม่ได้เป็นเดือดเป็นร้อนกับเรื่องนี้เท่าใดนัก ในความคิดของนางตอนนี้ไม่มีเรื่องออกเรือนเลยแม้แต่น้อย เพราะว่าเรื่องอื่นที่นางกำลังเตรียมการอยู่นั้นสำคัญยิ่งกว่า และนางยังมีอีกหลายเรื่องที่ต้องทำแต่ผู้ที่ดูจะเห็นเรื่องนี้สำคัญเร่งด่วนก็คือไทเฮา หลายวันมานี้พระนางค่อนข้างวุ่นวายเป็นพิเศษ เพราะอยากจะเริ่มเฟ้นหาคู่ครองที่เหมาะสมให้กับองค์หญิงจิ่นซี ทำให้องค์หญิงเองต้องเที่ยวไปออกงานอยู่บ่อยครั้ง ไม่ว่าจะมีขุนนางตระกูลสูงศักดิ์ตระกูลไหนส่งเทียบเชิญมา พอไทเฮาเห็นว่าไม่เลว ก็ให้นางไปเข้าร่วมงานทันที ยิ่งยามนี้ชื่อเสียงขององค์หญิงจิ่นซีโด่งดังขึ้นมาก ทั้งยังเป็นที่รักของไทเฮาและฮ่องเต้ ไม่ใ

คณะราชทูตเมื่อเทียบเชิญส่งถึงมือฮ่องเต้แต่ละแคว้นแล้ว พวกเขาก็ตอบรับด้วยความยินดี เป็นเพราะว่าพวกเขาเองก็หวาดกลัวพวกเป่ยเหลียงเช่นกัน ดังนั้นผูกมิตรกับผู้ใดได้ก็ยินดี เพราะอย่างน้อยก็เป็นพรรคพวกคอยหนุนหลังช่วยเหลือกันได้ในยามลำบากเวลาล่วงผ่านไปเกือบหนึ่งเดือน คณะของราชทูตจากแคว้นสุ่ย แคว้นอี้และแคว้นตาลู่ก็เดินทางมาถึง กรมพิธีการจัดงานเลี้ยงต้อนรับพวกเขาเป็นอย่างดีที่สวนอุทยานหลวงในวัง เพราะเป็นความประสงค์ของฮ่องเต้ที่คิดจะต้อนรับเหล่าราชทูตจากแคว้นต่าง ๆ อย่างสมเกียรติ ดังนั้นงานเลี้ยงในวังจึงดีที่สุดห้องทรงพระอักษรฮ่องเต้ที่รับรู้ว่ามีคณะราชทูตมาเยือนก็เรียกหวงกงกงมาสอบถามเกี่ยวกับบุคคลที่เป็นตัวแทนแต่ละแคว้น“ไหน เจ้าบอกเรามาหน่อยว่าแต่ละแคว้นส่งผู้ใดมา และเขาผู้นั้นสำคัญอย่างไรกับแคว้นนั้น” ฮ่องเต้ตรัสถามออกไป“ทูลฝ่าบาท แคว้นสุ่ยให้เกียรติแคว้นเยียนด้วยการส่งรัชทายาทวัยสิบแปดปีมาเป็นราชทูตด้วยพระองค์เองพ่ะย่ะค่ะ รัชทายาทผู้นี้เป็นบุคคลที่มีความสามารถเป็นอย่างยิ่ง ครั้งที่แล้วตอนที่แคว้ยสุ่ยถูกกองทัพเป่ยเหลียงตีชิงเมืองชายแดนไป ก็เป็นเขานี่แหละที่เสนออุบายเพื่อไปตีเอาเมืองของต

หาคู่ให้องค์หญิงเมื่อกลับมาถึงก็ทรงคิดไม่ตก จึงได้เรียกหวงกงกงมาให้คำปรึกษาอีกรอบ “ข้าจะหาทางปฏิเสธทั้งสามแคว้นอย่างไรให้สมเหตุสมผล และรักษาน้ำใจมากที่สุด ใจจริงข้าก็ไม่อยากให้นางแต่งให้ผู้ใดในสามแคว้นนี้เลย เนื่องจากยังคงต้องทำสัญญาเป็นพันธมิตรกันต่อไป หากเลือกผู้ใดผู้หนึ่งแล้วอีกสองฝ่ายอาจจะไม่พอใจได้ ข้าไม่อยากบาดหมางกับผู้ใดแม้สักคนเดียวสิ่งแรกที่ข้าคิดได้ในตอนนี้ก็คือ ใช้ข้ออ้างว่าองค์หญิงจิ่นซียังเด็กอยู่ ยังไม่ถึงวัยปักปิ่น ดังนั้นจึงไม่ได้เร่งรีบหาคู่ครองให้นาง แต่เหตุผลเพียงแค่นี้ก็ยังไม่เพียงพอที่จะให้พวกเขาหยุดความคิดหรอก หากพวกเขาตอบกลับมาว่ารอให้นางถึงวัยปักปิ่นก่อนก็ได้ แล้วข้าจะทำอย่างไรต่อไป หวงกงกง เจ้าช่วยเราคิดหน่อยสิ ว่าเราจะหาเหตุผลใดมาปฏิเสธพวกเขาดี” ฮ่องเต้ทรงตรัสอย่างท้อพระทัยหวงกงกงเป็นคนฉลาดมีไหวพริบ เขาใช้เวลาคิดเพียงแค่ครู่เดียวก็ได้คำตอบออกมา“เอาอย่างนี้ดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ ในที่ประชุมลงนามในสัญญาพันธมิตร หากว่ามีผู้ใดเอ่ยถึงเรื่องที่จะสู่ขอองค์หญิงจิ่นซีขึ้นมา ฝ่าบาทก็บอกตามตรงไปเลยว่าทั้งสามแคว้นต่างก็ส่งฎีกามาสู่ขอองค์หญิงเช่นกัน เป็นเช่นนี้แล้วพระอง

เลือกคู่จากภาพวาด“คนผู้นั้นเป็นใครหรือ” องค์หญิงจิ่นซีเอ่ยถามฉางหยวนที่เดินตามมาส่งฉางหยวนมองกลับไปทางที่เสวี่ยเฟยหลงเดินไปอีกครั้งก่อนจะตอบ“เรียนนายหญิง…คนเมื่อสักครู่คือรองแม่เสวี่ยเฟยหลงแห่งทัพบูรพาขอรับ แล้วที่นั่งอยู่กับเขาก็เป็นทหารจากทัพบูรพาทั้งหมดเลยขอรับ”“เขามาทำอะไรที่นี่อย่างนั้นหรือ” องค์หญิงถามอีก“มาซื้อข่าวขอรับ บางทีก็มีพวกที่มาจากชายแดนเอาข่าวมาขายบ้าง กองทัพบูรพาจะวางคนไว้ที่หอชมจันทร์ของเราตลอด หากว่ามีข่าวอันใดคืบหน้า ก็จะส่งข่าวไปบอกที่กองทัพทันทีขอรับ”ฉางหยวนตอบกลับมาอย่างละเอียดพอสมควรองค์หญิงจิ่นซีพยักหน้าเล็กน้อยเป็นอันว่าเข้าใจ นางหันไปหาฉางหยวนอีกครั้ง พร้อมกำชับเป็นมั่นเหมาะ“ถ้าอย่างนั้นก็ช่วยเหลือพวกเขาอย่างเต็มที่ หากว่าทัพบูรพาต้องการความช่วยเหลือเรื่องใด สามารถบอกข้าได้ทันที หากว่าข้าช่วยได้ก็จะช่วย”“ขอรับนายหญิง” ฉางหยวนก้มหน้ารับคำสั่งเมื่อเดินออกจากตรอกเปียซาแล้ว องค์หญิงจิ่นซีก็ถือโอกาสเดินเล่นที่ตลาดอีกสักหน่อยเพื่อเป็นการผ่อนคลายบางครั้งถ้าหากว่านางไม่รีบกลับวัง ก็จะมาเดินดูของที่ตลาดลี่หนานแห่งนี้ พ่อค้าแม่ค้าที่ตลาดต่างก็ไม่มีผู้ใดรู้