Todos os capítulos de องค์หญิงใหญ่อย่างข้าจะถูกลืมได้อย่างไร: Capítulo 31 - Capítulo 40

กลับไปเสียทีองค์หญิงจิ่นซีมองแผนที่ภูมิศาสตร์ที่กางอยู่บนโต๊ะทรงพระอักษรครู่หนึ่ง ก่อนจะชี้ไปที่แม่น้ำหวงโจวที่เป็นพรมแดนกั้นระหว่างแคว้นเยียนกับเป่ยเหลียง ก่อนจะเอ่ยขึ้นมา“ที่ชายแดนตรงนี้มีแม่น้ำหวงโจวกั้นอยู่ หากว่าพวกเราป้องกันไม่ให้พวกมันข้ามแม่น้ำมาได้ ย่อมเป็นการดีเพคะ ลูกรู้จักกับคนผู้หนึ่งซึ่งกำลังคิดพัฒนาอาวุธธนูกับหน้าไม้ที่มีอานุภาพอยู่ หากเสร็จแล้วน่าจะยิงได้ไกลกว่าธนูและหน้าไม้ ที่กองทัพมีอยู่ตอนนี้ถึงสองเท่า หากว่ามันสามารถยิงข้ามแม่น้ำหวงโจวได้ ก็คิดว่าคงเป็นประโยชน์กับกองทัพไม่น้อย ไว้วันหลังลูกจะให้เขาเข้าวังมาเข้าเฝ้าเสด็จพ่อนะเพคะ”“ขอบใจเจ้ามากนะจิ่นซี เจ้าเหมือนสวรรค์มาโปรดพ่ออีกครั้งแล้ว ส่วนคนผู้นั้นเจ้าสามารถให้เขามาพบพ่อได้ตลอดเวลา”ฮ่องเต้ตรัสออกมาด้วยความดีใจและปลาบปลื้มใจในตัวบุตรสาวและแล้วก็เหมือนกับว่าสวรรค์มาโปรดอีกครั้ง ทุกครั้งที่ฮ่องเต้ทรงหนักพระทัย หรือว่ามีปัญหาใดเกิดขึ้นในแคว้น ก็จะเป็นองค์หญิงจิ่นซีที่สามารถช่วยคิดแก้ปัญหาได้ คราวนี้นางบอกว่ารู้จักกับผู้พัฒนาอาวุธ ซึ่งประจวบเหมาะกับความต้องการของกองทัพพอดี เพราะหากอาวุธที่นางว่านั้นสำเร็จแล้วล

หญิงปริศนาหวงกุ้ยเฟยกล่าวปลอบใจอย่างใจเย็นสองแม่ลูกคิดหาวิธีต่าง ๆ นานา เพื่อที่จะให้องค์ชายใหญ่โดดเด่นขึ้นมาในหมู่องค์ชายให้ได้ แต่ทว่าตอนนี้นางไม่มีอำนาจในการที่จะข่มองค์ชายคนอื่น ๆ แล้ว ดังนั้นองค์ชายใหญ่จึงจำเป็นจะต้องทุ่มเทให้มากกว่านี้ส่วนนางกับบิดาของนางจะพยายามหาวิธีเสนอชื่อของเขาในท้องพระโรงเวลามีโอกาสสร้างผลงาน วิธีนี้เห็นว่าน่าจะเป็นวิธีที่ดีที่สุดที่นางจะทำได้แล้ว“ลูกจะพยายามให้มากก็แล้วกันท่านแม่ แต่วันนี้เป็นวันหยุดลูกขอตัวไปผ่อนคลายอารมณ์เสียก่อนเถอะ” องค์ชายใหญ่กล่าวออกมาอย่างไม่มีทางเลือกใดๆ ก่อนจะขอตัวจากมาเมื่อรับปากกับมารดาแล้วว่าจะตั้งใจร่ำเรียนให้มากขึ้น แต่ทว่าเขาก็ไม่ได้คิดที่จะเริ่มในวันนี้และวันนี้ก็เป็นวันหยุด ดังนั้นองค์ชายใหญ่จึงคิดที่จะระบายความโมโหที่เพิ่งเกิดขึ้นไปด้วยการไปเที่ยวเตร่ที่ย่านการค้าของเมืองแทน ก่อนไปเขาได้ส่งคนไปนัดกับพวกคุณชายเสเพลที่อยู่กลุ่มเดียวกับเขาให้ออกมาพบแล้ว“เจ้าทำตัวเยี่ยงนี้ แล้วจะให้แม่อย่างข้าไม่กังวลใจได้อย่างไรเล่าจางเหว่ย” หวงกุ้ยเฟยได้แต่ส่ายศีรษะไปมาแล้วเอ่ยตามหลังบุตรชายไปโรงสุราซ่งเฮ่อวันนี้นึกอะไรไม่ออกองค์ชาย

องครักษ์เงาผู้หนึ่งแต่ทว่าเสวี่ยเฟยหลงนั้นกลับไม่ได้สะทกสะท้านกับท่าทีของนางเลยแม้แต่น้อย เขายังคงนั่งอยู่ในรถม้าต่อไปอย่างหน้าตาเฉย ทั้งยังมองออกไปนอกหน้าต่างเพื่อชมอาคารบ้านเรือนด้วยท่าทางที่รื่นรมย์ไปตลอดทาง ราวกับว่าบรรยากาศที่อึดอัดนั้น ไม่สามารถทำอะไรเขาได้เลยแม้แต่น้อยสิ่งที่องค์หญิงจิ่นซีเอ่ยเมื่อสักครู่นั้น ก็เพียงแค่ฟังผ่าน ๆ พลางคิดในใจว่า คนเขาอุตส่าห์หวังดีมาส่งยังจะบ่นกันอีกพอเห็นอีกฝ่ายมีท่าทางทีที่กวนเช่นนี้แล้ว องค์หญิงจิ่นซีก็ได้แต่ฮึดฮัดแล้วเงียบปากเอง นางนั่งเชิดหน้าอยู่ในรถม้าราวกับว่าจะงอนเสวี่ยเฟยหลงอยู่บ้างอีกฝ่ายรู้ทันแต่ก็ไม่ยอมเอ่ยวาจาง้อนางเสียอย่างนั้น ครั้งนี้เขารู้สึกได้ว่าออกจะแปลกอยู่หน่อย เพราะว่าองค์หญิงจิ่นซีที่เขาเคยได้ยินมานั้นเป็นคนเย็นชาไม่ค่อยเอ่ยวาจา แต่ทว่าวันนี้เหตุใดถึงได้โต้เถียงกับเขาราวกับเด็กสาวแก่นเซี้ยวเสียอย่างนั้นที่จริงแล้วองค์หญิงจิ่นซีก็เป็นคนไม่ค่อยเอ่ยวาจาและเย็นชาอย่างที่เขาคิดนั่นแหละ ทว่าไม่รู้ทำไมยามที่อยู่กับรองแม่ทัพน้อยผู้นี้แล้วทำให้นางเผลอเสียอาการไป ยามนี้พอมาคิดได้ใบหน้าของนางจึงเง้างอไม่น่ามองสักเท่าไรเสวี่ยเฟ

เที่ยวงานโคมไฟบรรยากาศเทศกาลโคมไฟนั้นตื่นตาตื่นใจเป็นอย่างมาก สำหรับองค์หญิงคนอื่น ๆ แล้ว พวกนางตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่งที่ได้เห็นโคมไฟที่แขวนอยู่เต็มถนน บ้านเรือน รวมถึงร้านค้าอื่นๆ นอกจากองค์หญิงรองที่โตพอที่จะออกมาข้างนอกได้แล้วนั้น องค์หญิงคนอื่น ๆ ก็ยังไม่เคยมาเที่ยวงานโคมไฟเลย และนี่เป็นครั้งแรกของพวกนางแต่สำหรับองค์หญิงจิ่นซีนั้น นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่นางได้ออกมาเที่ยว นางจึงเดินดูอย่างไม่ตื่นเต้นมากนักในขณะที่ทุกคนชื่นชมกันอย่างตื่นเต้นนั้น มีเพียงแค่องค์หญิงหกที่รู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไร นางไม่ได้คิดว่างานโคมไฟนี้น่าเที่ยวเสียด้วยซ้ำ ก็แค่เอาโคมไฟมาแขวนตามอาคารบ้านเรือนและก็มีคนมาเปิดร้านขายของที่สองข้างทางสำหรับนางแล้วไม่จำเป็นเลย เพราะถึงอย่างไรของพวกนี้เพียงแค่นั่งกระดิกนิ้วอยู่ในวังก็สามารถให้คนไปซื้อมาให้ได้แล้ว“ไม่เห็นจะมีอะไรน่าสนใจเลยสักนิด ก็แค่งานเปิดร้านขายของเท่านั้น ข้าไม่น่ามาให้เสียเวลา ไม่รู้ว่าพวกเจ้าจะตื่นเต้นทำไมกันนักกันหนา เป็นถึงองค์หญิงของฮ่องเต้ แต่ทำตัวราวกับพวกบ้านนอกที่เพิ่งได้เข้าเมืองหลวงมาไม่มีผิด” องค์หญิงหกเบะปากกล่าวแซะผู้อื่นจนเสียบรรยากาศ

รอข้าก่อนนะเมื่อปลอบแล้วเด็ก ๆ ก็พากันเงียบลง แต่ทว่ามีอยู่คนหนึ่งที่ไม่เหมือนผู้ใด ยิ่งองค์หญิงจิ่นซีบอกให้เงียบมากเท่าใด นางก็ยิ่งโวยวายมากขึ้นเท่านั้น คนผู้นั้นก็คือองค์หญิงหกนั่นเอง นางพยายามอวดศักดาของตัวเองอย่างเต็มที่ คิดจะขู่โจรให้กลัวแล้วรีบ ๆ ปล่อยนางเสีย โดยที่หารู้ไม่ว่ายิ่งทำเช่นนั้น พวกโจรจะยิ่งไม่ยอมปล่อย เผลอ ๆ อาจจะฆ่าให้ตายเสียด้วยซ้ำ“เจ้าไม่ต้องมาเอ่ยให้มากความหรอก หากว่าเจ้าจัดการไม่ได้ข้านี่แหละจะจัดการเอง” องค์หญิงหกกล่าวกับองค์หญิงจิ่นซี จากนั้นก็หันไปตะโกนใส่พวกโจรว่า“นี่พวกเจ้าปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ รู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร ข้าคือองค์หญิงหกของฮ่องเต้กับหวงกุ้ยเฟย หากว่าพวกเจ้ารักตัวกลัวตาย ก็ปล่อยข้าเสียตั้งแต่ตอนนี้ แล้วข้าจะไม่เอาเรื่อง แต่ถ้าหากว่าพวกทหารตามมาพบเมื่อใด พวกเจ้าจะต้องหัวหลุดจากบ่าเป็นแน่”“ฮ่าๆ น่าขำนัก องค์หญิงหกอย่างนั้นหรือ ฮ่าๆ”พวกโจรได้ฟังแล้วก็หัวเราะอย่างไม่เชื่อในคำกล่าวของนาง โจรคนเดิมที่แสร้งทำตัวว่าเป็นองครักษ์นั้นกล่าวเสียงดังใส่หน้าองค์หญิงหกว่า“นี่เจ้ายังไม่เลิกคิดว่าตนเองเป็นองค์หญิงอีกหรือ คิดว่ากุเรื่องแค่นี้แล้วจะขู่พวกข้าไ