All Chapters of องค์หญิงใหญ่อย่างข้าจะถูกลืมได้อย่างไร: Chapter 51 - Chapter 60

การแข่งขันล่าสัตว์องค์หญิงจิ่นซีชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับไปเบาๆ“ไม่มีอะไรหรอก ข้าแค่คิดถึงคำของเสด็จย่า เสด็จย่าถามข้าว่าเมื่อไหร่พวกเราจะมีเหลนให้พระองค์อุ้ม”เสวี่ยเฟยหลงยิ้มอย่างเข้าใจ เขาทำหน้าตาทะเล้นใส่องค์หญิงจิ่นซีทีหนึ่งแล้วกล่าวขึ้นมา“ข้าเองก็คิดเช่นเดียวกับไทเฮา พวกเรากลับจวนกันเถอะ ข้าอยากมีเจ้าก้อนแป้งแล้ว”องค์หญิงจิ่นซีได้ยินแล้วก็หน้าแดงขึ้นด้วยความเขินอาย ทุบไหล่เขาไปคราหนึ่ง ก่อนจะกล่าวออกมาเบาๆ“อะไรของท่าน ตรงนี้มีคนมากมาย ขึ้นรถม้าไปเดี๋ยวเลย”องค์หญิงจิ่นซียิ่งเขินอาย ยิ่งดูน่ารักขึ้นเป็นเท่าตัวในสายตาของเสวี่ยเฟยหลง ท่าทางของนางทำให้เขายิ้มกว้างออกมาพอขึ้นรถม้าไปแล้วเสวี่ยเฟยหลงก็เปลี่ยนมานั่งฝั่งเดียวกับนาง และนั่งกอดนางไปตลอดทางจนถึงจวนสกุลเสวี่ย เมื่อถึงจวนแล้วก็ไม่รอช้า พอลับสายตาผู้คน เสวี่ยเฟยหลงก็อุ้มองค์หญิงจิ่นซีเข้าห้องนอนไปในทันที ใต้ฟ้าครามที่ไร้เมฆหมอก ฮ่องเต้ทรงประทับอยู่บนบัลลังก์สูงสุดในทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ พระองค์ทรงแย้มพระโอษฐ์อย่างเบิกบานพระทัยเมื่อเห็นเหล่าขุนนางและองค์ชาย ต่างก็ยืนเรียงรายกันอย่างพร้อมเพรียง เพื่อเข้าร่วมการแข่

ข่าวการศึกถานกวงซูแสดงท่าทางที่มุ่งมั่น“ถูกต้อง ข้าต้องการที่จะล้างแค้นให้กับบิดาของข้า แต่ยังมีเป้าหมายอื่น ๆ ด้วย ข้าต้องการแคว้นเยียน เดิมทีแล้วมันควรต้องเป็นของบิดาของข้า และข้าจะแสดงให้ทุกคนเห็นว่าข้าจะไม่ยอมให้บิดาของข้าตายตาไม่หลับ”เขากล่าวขึ้นมาด้วยความเจ็บแค้นหวงหมิงได้รับรู้อย่างนั้นก็ยิ้มอย่างรู้ทัน“การร่วมมือกับข้าจะเป็นทางเลือกที่ดี เพราะกองกำลังของข้าสามารถสนับสนุนและเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับแผนการของท่านได้ ข้ามีทรัพยากรและกองทัพที่มีศักยภาพที่สามารถช่วยให้แผนการของพวกเราสำเร็จ”ถานกวงซูพยักหน้ารับก่อนจะเอ่ยถาม“ท่านจะช่วยอย่างไร”หวงหมิงหยิบแผนที่ออกมาจากในแขนเสื้อและวางลงบนโต๊ะ ก่อนจะเอ่ยขึ้นมา “นี่คือแผนที่ของพื้นที่ที่เราจะโจมตี ข้าจะส่งทหารจำนวนห้าหมื่นนาย และสิ่งที่จำเป็นทั้งหมดให้กับท่าน”ถานกวงซูมองแผนที่อย่างละเอียดและพยักหน้าอย่างพอใจ“ขอบคุณรัชทายาท ข้าจะใช้แผนที่นี้ในการวางแผนการโจมตี และดำเนินการตามแผนที่ได้ตกลงกันไว้ ข้าหวังว่าการร่วมมือของเราจะนำมาซึ่งชัยชนะ”หวงหมิงยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ“เช่นเดียวกับข้า ข้าหวังว่าการร่วมมือกันครั้งนี้จะเป็นก้าวสำคัญ

แม่ทัพบูรพาออกศึกอีกครั้งทัพของเสวี่ยเฟยหลงเคลื่อนพลออกจากเมืองหลวงอย่างสง่างาม เสียงกลองศึกดังขึ้นประสานกับเสียงม้ากระทืบพื้น สายตาของทุกคนเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น พวกเขารู้ดีว่าการต่อสู้ครั้งนี้อาจเป็นการต่อสู้ที่ยากลำบากที่สุด เมื่อเทียบกับศึกทุกครั้งที่ผ่านมา แม้จะมีความหวังว่าจะสามารถเอาชนะศัตรูได้ แต่ก็ไม่อาจละเลยความจริงที่ว่า ทัพศัตรูนั้นมีจำนวนมากและมีกำลังพลที่แข็งแกร่งเสวี่ยเฟยหลงนั่งอยู่บนหลังม้าสีดำขลับ สายตาของไปยังทิศทางของชายแดนบูรพา ใบหน้าเต็มไปด้วยความตั้งใจและไม่แสดงออกถึงความหวาดกลัวใด ๆ แต่ในใจของเขากลับมีความกังวลลึก ๆ เขารู้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้จะไม่ง่าย และจะต้องใช้ทุกความสามารถที่มีเพื่อปกป้องแผ่นดินและคนที่เขารักระหว่างที่ทัพเดินทางผ่านป่าและภูเขา ทหารสื่อสารของทัพก็คอยนำรายงานสถานการณ์จากชายแดนมาให้เสวี่ยเฟยหลงอย่างต่อเนื่อง รายงานแต่ละฉบับที่ได้รับ ทำให้ความกังวลของเขาเพิ่มขึ้นทุกครั้ง เพราะทุกครั้งที่เปิดอ่านรายงานเหล่านั้น บ่งบอกว่าทัพของศัตรูนั้นรุกคืบเข้ามาในเขตชายแดนมากขึ้นเรื่อย ๆในรายงานแรกที่ได้รับ มีข้อมูลว่าทัพศัตรูซึ่งเป็นกองกำลังของกลุ่มกบฏได้เ

องค์ชายเจ็ดผู้กล้าหาญในช่วงเวลาที่สถานการณ์เป็นวิกฤติ การตัดสินใจที่สำคัญเกิดขึ้นภายในห้องทรงพระอักษร องค์หญิงจิ่นซีได้กลับไปพบกับฮ่องเต้อีกครั้ง หลังจากที่นางได้เตรียมตัวสำหรับการนำทัพอย่างเต็มที่ แต่ฮ่องเต้ก็ยังคงมีคำถามและข้อกังวลเกี่ยวกับความสามารถของนางในการนำทัพของบุตรสาวฮ่องเต้ทรงเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นทรงพิจารณาคำกล่าวขององค์หญิงจิ่นซีอย่างลึกซึ้ง ขณะที่นางยืนอยู่ตรงหน้า พระองค์ทรงเห็นถึงความมุ่งมั่นและความกล้าหาญในแววตาของนาง แต่ยังมีความกังวลว่าการนำทัพจะเป็นภารกิจที่ยากลำบากเกินไปสำหรับสตรี ถึงแม้ว่าสตรีที่อยู่ตรงหน้าจะเป็นบุตรสาวที่เก่งกาจของพระองค์ก็ตาม“จิ่นซี” ฮ่องเต้ตรัสออกมาอย่างอ่อนโยน “เจ้ากล่าวถึงการนำทัพอย่างมั่นใจ แต่เจ้ารู้หรือไม่ ว่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะการสั่งการและควบคุมกำลังพล ทั้งยังมีการจัดการเรื่องกลยุทธ์และเสบียง เจ้าเพียงคนเดียวจะแบกรับไหวหรือ” พระองค์ตรัสถามอย่างเป็นกังวลองค์หญิงจิ่นซีตอบด้วยความมุ่งมั่น“ลูกเข้าใจดีว่าการนำทัพไม่ใช่เรื่องง่ายเพคะ แต่ลูกได้ศึกษาและอ่านตำราพิชัยสงครามมาอย่างละเอียด ลูกเข้าใจหลักการในการวางกลยุทธ์และการจัดการกับสถ

ทัพเสริมมาถึงแล้วเสวี่ยเฟยหลงมองออกไปยังทิศทางของกองทัพหลายกองที่กำลังมุ่งหน้ามาเมื่อเขาเห็นภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า ความกังวลที่ค้างคาในใจของเขาค่อย ๆ คลายลง“ธงนั่น...” เสวี่ยเฟยหลงพึมพำกับตนเองสิ่งที่ปรากฏในสายตาของเขาไม่ใช่ธงของกองทัพเป่ยเหลียง แต่กลับเป็นธงของแคว้นต่าง ๆ ที่เคยทำสัญญาพันธมิตรกับแคว้นเยียน ไม่เพียงเท่านั้น เขายังเห็นกองทัพหนึ่งที่ชูธงของแคว้นเยียนด้วย เสวี่ยเฟยหลงตระหนักในทันทีว่านี่คือกำลังเสริมที่ส่งมาเพื่อช่วยเหลือเขา“นั่นมันองค์หญิงจิ่นซีกับองค์ชายเจ็ดใช่หรือไม่”แต่มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้สร้างความตกใจให้กับทุกคนที่เห็นเป็นอย่างยิ่งก็คือผู้ที่นำทัพเสริมมาเป็นองค์หญิงจิ่นซี ฮูหยินของท่านแม่ทัพที่มาพร้อมกับองค์ชายเจ็ด“องค์หญิงจิ่นซี องค์ชายเจ็ดเสด็จ” เสียงทหารตะโกนดังต่อ ๆ กันไป จากนั้นความตกตะลึงก็กระจายไปทั่วค่าย ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าองค์หญิงจะออกมานำทัพเองเช่นนี้ เสียงซุบซิบและความตื่นเต้นแพร่กระจายไปทั่วเมื่อข่าวนี้แพร่ไปอย่างรวดเร็วแต่คนที่ตกตะลึงที่สุดเห็นจะเป็นเสวี่ยเฟยหลงเอง เขานิ่งงันไปชั่วขณะเมื่อเห็นภาพที่อยู่ตรงหน้า ภายในใจเกิดความรู้สึกหลากหลายขึ้นม