All Chapters of องค์หญิงใหญ่อย่างข้าจะถูกลืมได้อย่างไร: Chapter 11 - Chapter 20

อบรมสั่งสอนตั้งแต่วันนั้นไทเฮาก็มอบหมายให้หลิวกงกงทำการสืบเรื่องนี้อย่างละเอียด แต่ทว่าไม่ว่าจะสืบอย่างไรก็ไม่พบหลักฐานที่จะสาวไปถึงตัวหวงกุ้ยเฟยได้“ที่ย่าอยากจะบอกกับเจ้าก็คือ ย่าอยากให้เจ้าสำนึกตนไว้เสมอว่าเจ้าเป็นถึงองค์หญิงใหญ่ เป็นธิดาของฮ่องเต้หาใช่บุตรของคนธรรมดาสามัญไม่ ดังนั้นอย่าได้ยอมตกเป็นเบี้ยล่างให้ผู้อื่นรังแกได้ง่าย ๆ หาไม่แล้วชีวิตในภายภาคหน้าจะอยู่อย่างลำบาก ในวังมีแต่คนที่มีเล่ห์เหลี่ยม แก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกันมากมาย เจ้าเองก็ควรเรียนรู้ที่จะระวังตัวเองไว้ เข้าใจหรือไม่”ไทเฮาทรงตรัสด้วยความเป็นห่วง ทว่าในความเป็นห่วงนั้นแฝงไว้ด้วยความเข้มแข็งจึงทำให้องค์หญิงจิ่นซีที่ฟังอยู่รู้สึกฮึกเหิมขึ้นมา“เข้าใจเพคะ หลานจะระวังตัวเองให้ดี จะไม่ยอมให้ใครมารังแกต่อไปแล้วเพคะ” องค์หญิงตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เพราะไม่ต้องการให้ใครมารังแกอีกแล้วไทเฮาทรงยกยิ้มอย่างพึงพอใจในคำตอบของหลานสาว นางหยิบชาขึ้นมาจิบอีกอึกหนึ่งก่อนจะตรัสต่อ“เพียงแค่ระวังตัวยังไม่พอ หากว่าเจ้าถูกรังแกมาก็ต้องหาวิธีที่จะตอบโต้ด้วย หากไม่ตอบโต้แล้วล่ะก็ คนพวกนั้นจะได้ใจแล้วตามมารังแกเจ้าไม่ยอมเลิกรา”“เพคะ หล

แก้ไขภัยแล้งเช้าวันต่อมา...องค์หญิงก็มาที่ตำหนักอวิ๋นผิงตามปกติเช่นทุกวัน นางกินข้าวกับไทเฮาก่อน จากนั้นก็เริ่มเรียนในส่วนของวันนี้ จนกระทั่งถึงเวลาเลิกเรียน จึงค่อยยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้ไทเฮาดู“กระดาษอะไรหรือ” ไทเฮายังไม่ทันได้เปิดอ่านก็ตรัสถามก่อนออกมาอย่างสงสัย“เป็นแผนที่ยุทธศาสตร์การแก้ไขปัญหาภัยแล้ง หลานลองคิดหาวิธีดูเพคะเสด็จย่า” องค์หญิงจิ่นซีตอบกลับไปด้วยแววตาที่จริงจังไทเฮารับกระดาษนั้นมาด้วยความแปลกพระทัย แต่เมื่อคลี่ออกอ่านแล้วก็ต้องถึงกับเบิกตากว้าง เนื่องจากข้างในนั้นเขียนวิธีเกี่ยวกับการแก้ปัญหาภัยแล้งเอาไว้ ทั้งการสร้างเขื่อนที่แม่น้ำฉางโจว ทำอ่างเก็บน้ำที่ทิศตะวันออกของเมือง นอกจากนั้นองค์หญิงยังอธิบายวิธีการต่าง ๆ เพิ่มเติมไปด้วย เนื่องจากคิดว่าข้อความในกระดาษอาจจะไม่เพียงพอไทเฮาฟังอย่างตั้งใจพลางพยักหน้ารับ เพราะวิธีเหล่านี้สามารถเอาไปใช้งานได้จริง อีกทั้งยังเป็นการแก้ปัญหาในระยะยาวด้วย“โอ้ จิ่นซีหลานย่า ที่ย่าบ่นให้หลานฟังเมื่อวาน ไม่คิดว่าหลานจะเก็บเอาไปคิดต่อ และสามารถทำอกมาได้ดีถึงเพียงนี้อีกทั้งยังย่าคิดไม่ถึงว่าความคิดที่ชาญฉลาดเช่นนี้จะออกมาจากองค์หญิง

คนขององค์หญิงแสงอรุณสาดส่องเข้ามาในห้องนอนยามเช้า องค์หญิงจิ่นซีที่ตื่นนานแล้วก็เลิกผ้าม่านออก เพื่อที่จะดูพระอาทิตย์ขึ้น ดีที่หน้าต่างห้องหันไปทางทิศตะวันออกจึงทำให้ได้ชมภาพบรรยากาศดี ๆ เช่นนี้ทุกวัน องค์หญิงชอบตอนที่พระอาทิตย์ขึ้นมาก เพราะมันทำให้นางรู้สึกสดใสมีพลังไปตลอดทั้งวัน “สดชื่นยิ่งนัก” องค์หญิงยิ้มให้กับดวงอาทิตย์อย่างมีความสุข “ทรงตื่นบรรทมแล้ว อย่างนั้นมาล้างหน้าล้างตาก่อนเถอะเพคะ” เฉิงเซียวเดินเข้าห้องมาพร้อมกับอ่างน้ำใบหนึ่งและผ้าสีขาวสะอาดไว้ให้องค์หญิงได้ล้างหน้าบ้วนปาก จากนั้นค่อยทำการแต่งตัวแต่งหน้าให้กับนางเพียงเล็กน้อย เมื่อยังอยู่ในวัยเยาว์จึงไม่จำเป็นต้องแต่งหน้าให้มากนัก มิเช่นนั้นแล้วจะดูเกินวัยได้ เวลาเพียงชั่วครู่องค์หญิงจิ่นซีก็เตรียมตัวเสร็จ “วันนี้เราต้องทำอะไรบ้าง” องค์หญิงเอ่ยถามอย่างปกติทุกวัน “วันนี้องค์หญิงต้องไปที่ตำหนักอวิ๋นผิง เพื่อร่วมโต๊ะเสวยมื้อเช้ากับไทเฮาตามปกติ แล้วค่อยเข้าสู่บทเรียน เรื่องที่เรียนวันนี้ก็จะเป็นเรื่องของการปฏิบัติตนและธรรมเนียมปฏิบัติเมื่อมีผู้อื่นมาเข้าพบเพคะ” เฉิ

น่าเสียดายที่เกิดมาเป็นองค์หญิง หนึ่งปีผ่านไป...เหตุการณ์ภัยแล้งผ่านไปได้ด้วยดี เขื่อนกั้นน้ำที่แม่น้ำฉางโจวทำให้แคว้นมีน้ำเพียงพอต่อการจัดสรรให้กับชาวบ้านที่ทำการเพาะปลูก ส่วนอ่างเก็บน้ำทางตะวันออกของเมืองนั้น ก็สามารถกักเก็บน้ำได้จำนวนมากเช่นกัน ประกอบกับฝนในปีที่ผ่านมาตกต้องตามฤดูกาล จึงทำให้เมืองหลวงไม่ขาดแคลนน้ำอีกต่อไปชาวเมืองคลายความเดือดร้อนแล้วก็ดีใจเป็นอย่างมาก พวกเขาพากันขอบคุณทางการ สรรเสริญฮ่องเต้และองค์หญิงจิ่นซีเป็นการใหญ่ จนตอนนี้ไม่มีผู้ใดไม่รู้จักองค์หญิงใหญ่ผู้มีสติปัญญาเฉลียวฉลาดผู้นี้แล้วพอไร้เรื่องกังวล พระพักตร์ของฮ่องเต้ก็เบิกบานแจ่มใส่ขึ้น ขุนนางในท้องพระโรงไม่โดนระบายอารมณ์ใส่อย่างไร้เหตุผลอีก หลายคนถึงกับแอบขอบพระทัยองค์หญิงจิ่นซีอยู่ในใจความสามารถขององค์หญิงจิ่นซีที่แสดงให้เห็นในครั้งนี้ถือว่าเก่งกาจเกินวัยนัก ทำให้เหล่าขุนนางรวมทั้งบัณฑิตที่อยู่นอกวังอดชื่นชมไม่ได้ในโรงน้ำชามีกลุ่มบัณฑิตถกกันเรื่องแนวทางการแก้ปัญหาภัยแล้งขององค์หญิง ว่ามีข้อดีและสามารถทำสำเร็จได้อย่างไร กลายเป็นว่าผลงานที่นางสร้างเอาไว้นั้น สามารถเป็นบทเรียนให้กับเหล่าบัณฑิตรุ่นหลัง

พบหน้าครั้งแรกในรอบแปดปีหลังจากวันนั้น ฮ่องเต้ก็ทรงเชื่ออย่างสนิทพระทัยแล้วว่า คำตอบและวิธีการแก้ปัญหาทั้งหมดนี้ล้วนมาจากความคิดเห็นขององค์หญิงจิ่นซี บุตรสาวที่เกิดจากฮองเฮาสุดรักของตนเองจริง ๆในการประชุมว่าราชการเช้าในวันต่อมาฮ่องเต้จึงได้มีพระบัญชาออกไปตามที่องค์หญิงจิ่นซีเขียนมาว่า “ก่อนฤดูเหมันต์จะมาถึงให้มีการเตรียมการป้องกันและแก้ปัญหาภัยหนาว เพราะการแก้ปัญหานั้น ต้องเตรียมการไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ มิเช่นนั้นหากมาทำตอนที่ภัยหนาวมาถึงแล้วจะไม่ทันการณ์ ทั้งการเตรียมผ้าห่มและฟืนไว้ให้เพียงพอ ให้เตรียมหมอฝึกหัดไว้อย่างน้อยหมู่บ้านละหนึ่งคน เตรียมพื้นที่อบอุ่นให้คนหลาย ๆ คนไปอยู่รวมกันได้ และอื่น ๆ อีกหลายวิธีล้วนต้องตระเตรียมก่อนล่วงหน้าทั้งสิ้น”“ฝ่าบาททรงพระปรีชายิ่งนัก พวกกระหม่อมรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้รับใช้ราชสำนักและได้รับใช้ฝ่าบาท หากว่าไม่เป็นเพราะฝ่าบาททรงหาวิธีมาแก้ไขปัญหาภัยหนาวในปีนี้ คงไม่รู้ว่ามีราษฎรที่จะประสบภัยและเสียชีวิตไปอีกเท่าไร” ขุนนางผู้หนึ่งกล่าว เขาน้ำตาไหลออกมาด้วยความซาบซึ้ง ไม่เพียงแต่เขาเท่านั้น“พระองค์ทรงพระปรีชายิ่งพ่ะย่ะค่ะ”ขุนนางคนอื่น ๆ ก็ด