All Chapters of องค์หญิงใหญ่อย่างข้าจะถูกลืมได้อย่างไร: Chapter 41 - Chapter 50

สงบศึกกับหวงกุ้ยเฟย“องค์หญิงพอจะจำได้หรือไม่ ว่าตลอดทางโจรพวกนี้สนทนาอะไรกันบ้าง เพราะกระหม่อมไม่คิดหรอกว่าพวกมันจะมีเพียงแค่นี้ คาดว่าต้องมีพรรคพวกอีกเป็นแน่ อย่างน้อยก็พวกที่รอจะรับซื้อเด็ก ๆ ที่ถูกจับตัวมา” เสวี่ยเฟยหลงเอ่ยถามในเรื่องที่เขาสงสัย“ตอนที่เราถูกจับตัวมานั้นถูกวางยาสลบ องค์หญิงหกกับเด็กคนอื่น ๆ ก็ถูกวางยาสลบเช่นกัน ตื่นขึ้นมาก็อยู่บนเกวียนของพวกมันแล้ว จากนั้นมาถึงทางแยกแล้วมุ่งตรงมาที่หมู่บ้านร้างแห่งนี้ ระหว่างนั้นพวกมันสนทนากันว่าจะพาเราไปส่งที่แคว้นจวง ที่นั่นจะมีพ่อค้าทาสรับช่วงต่อ” องค์หญิงจิ่นซีตอบกลับมาอย่างที่ได้ฟังพวกโจรสนทนากัน“แล้วท่านได้ยินพวกมันเอ่ยถึงชื่อผู้อื่นอีกหรือไม่”เสวี่ยเฟยหลงถามอีกครั้งเพื่อหาเบาะแสของตัวการองค์หญิงจิ่นซีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบ“เราเองก็ไม่แน่ใจเช่นกัน เห็นพวกมันเรียกคนผู้หนึ่งว่าพี่ใหญ่ แต่ก็ไม่มั่นใจว่าพี่ใหญ่ที่พวกมันเอ่ยถึงนั้นอยู่ในนี้ด้วยหรือไม่”ทั้งสองยังสนทนาเรื่องนี้กันต่อ พวกเขาพยายามวิเคราะห์เรื่องราวทุกอย่าง เพื่อที่จะสาวไปถึงตัวการใหญ่ให้ได้ เพราะเรื่องนี้หากปล่อยไว้ย่อมไม่ดีแน่ บางทีพวกมันอาจจะเหิมเกริ

พู่หยกแทนใจองค์หญิงจิ่นซีได้ยินคำถามที่ยากจะตอบ นางก็พยายามเก็บความรู้สึกของตนไว้ในใจ แม้จะรู้สึกประหม่าเล็กน้อยก็คงไม่มีทางเลี่ยงคำถามนี้ไปได้ นางจึงตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เป็นทางการ“เสวี่ยเฟยหลงเป็นรองแม่ทัพที่เก่งกาจและกล้าหาญมากเพคะ เขาเป็นขุนพลที่เป็นที่ไว้วางใจของทัพบูรพาและฝ่าบาท ย่อมต้องมีอนาคตไกลอย่างแน่นอน”ถึงแม้องค์หญิงจิ่นซีจะพยายามตอบอย่างสงบเรียบร้อย แต่ไทเฮากลับสังเกตเห็นใบหน้าของนางที่เริ่มมีสีชมพูระเรื่อ ซึ่งเพียงเล็กน้อยนั้น ก็มากพอที่จะแสดงให้นางรู้ว่าความรู้สึกขององค์หญิงจิ่นซีที่มีต่อรองแม่ทัพเสวี่ยนั้น ไม่ใช่เพียงแค่ความชื่นชมในความสามารถเท่านั้น“อืม เจ้าคิดเห็นเช่นนั้นหรือ” ไทเฮาพยักหน้าเล็กน้อย รอยยิ้มบาง ๆ ยังไม่หายไปจากใบหน้าของนาง ก่อนที่พระนางจะตรัสต่อว่า”ข้าเองก็เห็นว่าเขาเป็นบุรุษที่น่าชื่นชมทีเดียว ข้าเองก็มีความคิดว่าบางทีอาจจะขอพระราชทานสมรสจากฝ่าบาทให้กับเสวี่ยเฟยหลงกับองค์หญิงสักคน เจ้าคิดเห็นเรื่องนี้ว่าอย่างไร”หัวใจขององค์หญิงจิ่นซีเหมือนจะหยุดเต้นชั่วขณะ เมื่อได้ยินคำนั้นจากนั้นก็เปลี่ยนมาเป็นเต้นเร็วขึ้นทันที แม้ว่าจะพยายามควบคุมอาการไว้ แต่ค

สมรสพระราชทานยามเช้าที่แสงแดดอ่อน ๆ ส่องต้องกำแพงเมือง ชาวเมืองต่างตื่นเต้นและเร่งออกมาจับจองที่ทางนั่งที่ยืนเพื่อรอรับกองทัพบูรพาที่จะกลับจากสงคราม ทุกผู้คนต่างรู้ดีว่าการกลับมาครั้งนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่การกลับมาของทหารผู้กล้าเท่านั้น แต่ยังเป็นการนำชัยชนะกลับมายังแผ่นดินด้วยธงแดงของกองทัพบูรพาปลิวไสวท่ามกลางเสียงโห่ร้องของชาวเมือง เสียงกลองและแตรที่ดังกระหึ่ม สร้างความฮึกเหิมให้กับเหล่าทหารและผู้คนที่มารอคอย ตลอดเส้นทางที่ทัพบูรพาเคลื่อนผ่านนั้น เต็มไปด้วยเสียงยินดีเสวี่ยเฟยหลงขี่ม้านำหน้ากองทัพทหารด้วยความสง่างาม เขาไม่ได้แสดงออกถึงความเหน็ดเหนื่อยจากการรบเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและภาคภูมิใจ ที่สามารถนำกองทัพกลับมาด้วยชัยชนะ ทหารที่ตามมาข้างหลังเขาก็เช่นกัน ทุกคนต่างยืดตัวตรงและมองไปข้างหน้าด้วยความภาคภูมิใจในเกียรติยศที่ได้รับเมื่อพวกเขาเดินทางมาถึงประตูวังหลวง ชาวเมืองต่างโห่ร้องด้วยความยินดีที่ได้เห็นพวกเขากลับมาอย่างปลอดภัยและประสบความสำเร็จ ฮ่องเต้ทรงรับรู้ถึงการกลับมาของทัพบูรพาและทรงเตรียมการต้อนรับอย่างสมเกียรติในท้องพระโรง เหล่าขุนนางและบุคคลสำ

น้องสามีตัวแสบระหว่างที่รออาหารเย็นเตรียมเสร็จนั้น องค์หญิงก็ใช้เวลานี้ตรวจดูข้าวของที่จำเป็นต้องใช้ที่อยู่ในห้องเก็บของ ว่าเหลืออย่างละเท่าไร เพราะนี่ก็เป็นช่วงสิ้นเดือนแล้ว ดังนั้นจึงต้องจัดการสั่งของสำหรับเดือนหน้า ของบางอย่างที่นางคิดว่าคุณภาพไม่ดีพอก็ว่าจะเปลี่ยนใหม่ เนื่องจากนางมีคู่ค้าที่ขายของให้กับหอชมจันทร์อยู่ในมือ แต่ถึงอย่างไรเรื่องนี้ก็จำเป็นต้องปรึกษากับแม่สามีก่อนเมื่อเสวี่ยเฟยหลงกลับมา องค์หญิงจิ่นซีก็ร่วมวงกินข้าวกับคนสกุลเสวี่ยอย่างครื้นเครง ที่จวนนี้นอกจากจะมีพ่อแม่สามีแล้ว ก็ยังมีน้องสาวของเสวี่ยเฟยหลงอีกด้วยน้องสาวของเสวียเฟยหลงมีนามว่าเสวี่ยจิ้งอวี๋ ปีนี้ก็อายุสิบสี่ อีกไม่กี่เดือนก็จะถึงวัยปักปิ่นแล้ว รูปร่างหน้าถือว่างดงามใช้ได้ แต่มีนิสัยที่ค่อนข้างเอาแต่ใจ เนื่องจากเป็นบุตรสาวคนเล็กของตระกูล อีกทั้งพี่ชายก็ไม่ค่อยอยู่บ้าน ทั้งยังมีสุขภาพร่างกายที่อ่อนแอดังนั้นคนสกุลเสวี่ยจึงได้ค่อนข้างตามใจนาง โดยเฉพาะเสวี่ยเฟยหลงซึ่งรู้สึกผิด เพราะตนเองต้องไปอยู่แดนไกลไม่มีเวลาดูแลน้องสาวทุกครั้งที่เขากลับมาก็จะทุ่มเททุกอย่างให้น้องสาวคนนี้มากเป็นพิเศษ องค์หญิงจิ่นซีเห

ภรรยาของข้าเก่งกาจยิ่งนักองค์หญิงจิ่นซีรับธนูมาด้วยความดีใจ นางมองพิจารณาธนูอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวขอบคุณเมื่อเห็นมีชื่อของตนเองบนคันธนนู “ขอบคุณท่านพี่มาก ข้าจะเก็บรักษามันอย่างดี”จากนั้นจึงมองไปที่เป้าหมายซึ่งอยู่ห่างออกไป นางเอียงหัวเล็กน้อย ก่อนจะน้าวสายอย่างระมัดระวัง ความเงียบงันเป็นเครื่องยืนยันถึงสมาธิของนาง ขณะที่สายตาจับจ้องไปที่เป้าอย่างแน่วแน่“อย่าลืมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วปล่อยลมหายใจออกช้า ๆ ตอนที่ปล่อยลูกธนู” เสวี่ยเฟยหลงยืนอยู่ข้าง ๆ คอยให้คำแนะนำอย่างอ่อนโยนองค์หญิงจิ่นซีพยักหน้า ก่อนจะปล่อยลูกธนูออกไป มันพุ่งตรงไปยังเป้าหมายและปักเข้าเป้าอย่างสวยงาม เสียงลูกธนูที่ปักเข้ากับเป้าดังขึ้นทำให้เสวี่ยเฟยหลงยิ้มกว้าง“ดีมาก!” เขาชมเชยพร้อมปรบมือให้กับภรรยาอย่างดีอกดีใจองค์หญิงจิ่นซียิ้มด้วยความภาคภูมิใจ แต่ก็มีแววล้อเลียนในแววตา“ดูเหมือนว่าท่านพี่จะดีใจยิ่งกว่าข้าเสียอีก”“แน่นอน ผู้ใดให้ข้ามีภรรยาที่เก่งกาจเช่นท่านเล่า ท่านทำให้ข้าแปลกใจเสมอ” เสวี่ยเฟยหลงกล่าวด้วยน้ำเสียงอบอุ่นหลังจากที่ยิงธนูเสร็จ เสวี่ยเฟยหลงได้หยิบทวนยาวออกมาเพื่อฝึกฝนให้กับองค์หญิงจิ่นซี เขาสอนนาง