All Chapters of หาญท้าชะตาเน่าๆ: Chapter 141 - Chapter 150

ภายในตำหนักพระพันปีเปลวเทียนส่องไหววูบไปตามแรงลมหนาวไทเฮายืนอยู่ข้างหน้าต่างสายตามองออกไปยังความมืดด้านนอกวังหลวงก่อนพูดขึ้นช้าๆ“ถึงเวลาต้องจัดการขั้นเด็ดขาดแล้ว” น้ำเสียงของนางเย็นเยียบ“หากยังทำเป็นเล่น เราจะพลาดทุกอย่าง” บนบัลลังก์ด้านหลังไท่ซางหวงหยางเทียนจวินนั่งนิ่ง สีหน้าไม่แสดงอารมณ์ใด “โหลวหราน…นางเกินควบคุมแล้วจริงๆ เดิมคิดว่าทำดีกับนางแล้วจะสามารถชักจูงนางได้ แต่ไม่อยากจะเชื่อว่านางกลับทำทุกย่างที่เป็นหารขัดขวางเรา”เขาพึมพำเบาๆ ไทเฮาหันกลับมาทันที“โดยเฉพาะหยกในมือนาง เราควรจะมีไว้ในครอบครองมันไม่ควรอยู่ในมือโหลวหราน”หยางเทียนพลันเงยหน้าขึ้นช้าๆรอยยิ้มบางปรากฏที่มุมปาก“เช่นนั้น หามือดีลงมือคืนนี้ก็อย่าให้พลาดอีก”อีกด้านหนึ่งภายในห้องพักของหลิวโยวเยว่ความวุ่นวายค่อยๆ สงบลงหลังถอนพิษสำเร็จ หมอหลวงหลายคนทยอยออกไปจัดเตรียมยาเหลือเพียงโหลวหรานที่ยังนั่งเฝ้าข้างเตียงไม่ไปไหนดวงตาของนางเริ่มล้าอย่างชัดเจนระบบเองก็นอนแผ่อยู่บนโต๊ะเหมือนแบตใกล้หมดหยางหวางที่ยืนอยู่เงียบๆ มาตลอดจึงค่อยๆ เดินเข้ามาในมือของเขามีผ้าห่มผืนหนา“วันนี้อากาศหนาว” น้ำเสียงของเขาเบากว่าปกติก่อนคล

โหลวหรานยืนนิ่งอยู่ข้างแท่นบรรทมมองร่างของตนเองที่นอนแน่นิ่งไม่ไหวติงใบหน้าซีดขาวราวกระดาษลมหายใจแผ่วเบาจนแทบมองไม่เห็นหากไม่ใช่เพราะหยกยังเปล่งแสงอยู่เป็นระยะทุกคนคงคิดว่านางจากไปแล้วแต่สิ่งที่ทำให้โหลวหรานรู้สึกหนักอึ้งยิ่งกว่าบาดแผลกลับไม่ใช่ความตายหากเป็นคนที่กำลังยืนอยู่ที่ประตูกำลังจะก้าวออกไปพร้อมกับหยกในมือโบยมีเหลียนซูที่ขวางไว้ อย่างคนที่พร้อมถวายชีวิต ทีมของโหลวหรานล่มสลายแล้วอย่างชัดเจนชิงอี้ ตอนนี้กลับกำลังถือหยกช่วยชีวิตของนางอยู่ในมือ โหลวหรานยิ้มเศร้าๆ“สุดท้าย...ก็เป็นชิงอี้ที่หักหลังข้า” ระบบที่ลอยอยู่ข้างๆ เงียบผิดปกติแม้แต่มันยังไม่กล้าพูดอะไรเพราะมันรู้ดีเรื่องนี้ไม่ใช่ความโกรธแต่เป็นความผิดหวังความผิดหวังที่คมยิ่งกว่าคมกระบี่เหลียนซูมองชิงอี้ด้วยดวงตาแดงก่ำ“ชิงอี้ทำไม..เจ้าทำแบบนี้ทำไมกัน เรามิใช่เป็นสหายกันหรือกุ้ยเฟยดีกับเจ้าแค่ไหน ยังไม่พออีกหรือ”ชิงอี้หลับตาหยดน้ำตาไหลลงมาช้าๆ“ข้าขอโทษแต่ข้าไม่มีทางเลือก ไม่มีทางเลือก?”เหลียนซูหัวเราะออกมาเสียงสั่น“ตลอดเวลาที่ผ่านมาเป็นเรื่องโกหกทั้งหมดหรือ” ชิงอี้กำหยกแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว“ไม่ใช่...หลายอย่างเป

“เป็นผู้ปกครองที่เสียสละที่สุด เป็นคนที่ข้าเคารพมากที่สุดแต่มาบัดนี้...”ท่านกลับทำให้ข้าหมดศรัทธาในตัวท่าน” ” แม้แต่ไทเฮายังนิ่งไปชั่วครู่แต่หยางเทียนกลับยิ้มรอยยิ้มเย็นชา“ศรัทธา” เขาหัวเราะเบาๆ“ของสิ่งนั้นกินได้หรือช่วยให้มีอำนาจหรือ ช่วยให้คนนับหมื่นคุกเข่าต่อหน้าได้หรือ”ไท่ซางหวงกางแขนออกช้าๆ สายตาคมกริบเต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน“ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าอำนาจไม่มีความรัก..ครอบครัวความภักดีล้วนเป็นเพียงเครื่องมือ”คำพูดแต่ละคำราวกับคมมีดแทงทะลุหัวใจของผู้ฟังโหลวหรานเห็นหยางหวางกำหมัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ“ท่านผิดแล้ว ท่านคือครอบครัวของข้า”ไท่ซางหวงโบกมืออย่างรำคาญ“พอเถอะเลิกพล่ามเสียที”จากนั้นสายตาของเขาก็หันมาตรงหน้าโหลวหราน ดวงตาคมเย็นเยียบราวกับงูพิษ“โหลวหราน บอกมา”เขาชูเศษตราวิญญาณจักรพรรดิขึ้น แสงสีเขียวสะท้อนอยู่ในดวงตา“หยกอีกชิ้นอยู่ที่ไหนกันบอกข้ามาซะดีดี”ทันทีที่คำถามนั้นดังขึ้นระบบที่ลอยอยู่ข้างโหลวหรานกลับสะดุ้งเฮือก“แย่แล้วเจ้าค่ะ ดูเหมือนเขาจะรวบรวมข้อมูลได้เกือบหมดแล้ว”โหลวหรานหรี่ตาลงจ้องมองไท่ซางหวงโดยไม่หลบสายตาแม้ร่างกายจะอ่อนแรงแต่รอยยิ้มบางๆ กลับปรากฏขึ้นที่

“ไม่มีไท่ซางหวงอีกแล้ว มีเพียงนักโทษกบฏผู้คิดชิงบัลลังก์”“ฮ่าาาาโง่งม ในเมื่อข้ามีหยกในมือ” ชั่วพริบตาหยกในมือหยางหวางก็ถูกแรงดึงดูดดึงเข้าหาหยกสองชิ้นในมือไท่ซางหวง “ชิงหยกกลับมา จับตัวไท่ซางหวง” หยางหวางตะโกนลั่นเสียงของหยางหวางยังดังก้องอยู่ภายในห้องแต่คนกลุ่มหนึ่งกลับไม่ได้สนใจคำพูดเหล่านั้นเลยเหลียนซูมองร่างไร้วิญญาณของโหลวหรานน้ำตาไหลลงมาอย่างห้ามไม่อยู่“กุ้ยเฟย...”หานอี้กำหมัดแน่นใบหน้าเคร่งเครียดผิดจากทุกครั้งเสี่ยวมู่เองก็ยืนเงียบดวงตาจับจ้องไปยังหยกสีเขียวในมือของไท่ซางหวงส่วนหมอสุ่ยนั้นกำลังจับชีพจรของโหลวหรานซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับไม่ยอมรับผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นทันใดนั้นเองเสียงของระบบก็ดังขึ้นในโลกวิญญาณ“นายหญิงเจ้าคะหยก ต้องเอาหยกกลับมาให้ได้เจ้าค่ะ!” โหลวหรานสะดุ้ง“แต่ข้าจะทำอะไรได้ข้าเป็นเพียงวิญญาณ”“ท่านทำไม่ได้แต่คนของท่านทำได้เจ้าค่ะ” ระบบรีบชี้ไปยังด้านนอกและในวินาทีนั้นเองราวกับทุกคนได้ยินเสียงเดียวกันเหลียนซูเงยหน้าขึ้นก่อนจะตะโกนออกมา“หยก เอาหยกคืนมา” หานอี้หันขวับ“ใช่ หยกนั่นจะทำให้โหลวหรานลูกข้าฟื้นขึ้นขอเพียงรวบรวมหยกได้เราจะรวบรวมเศษวิญญาณของโหลว

วงล้อแห่งชะตากรรมยังคงหมุนต่อไปเจ้ามังกรน้อยนั่งกอดเข่าอยู่บนก้อนเมฆจู่ๆ แผ่นป้ายสีทองขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศเสียงประกาศดังก้องไปทั่วมิติระบบสะดุ้งโหยงก่อนรีบเงยหน้าขึ้นมองตัวอักษรสีทองสว่างไสวปรากฏขึ้นทีละบรรทัดขอแสดงความยินดีผู้เล่น โหลวหราน ผ่านด่านที่ 6 สำเร็จระดับความยาก มหากาพย์เหนือระดับคะแนนความสำเร็จ 99/100รางวัลกำลังคำนวณ..เจ้ามังกรน้อยรีบลุกขึ้นยืนดวงตาเป็นประกายทันที"นายหญิงเจ้าคะท่านผ่านแล้วเจ้าค่ะถึงจะผ่านแบบทุลักทุเลไปหน่อยก็เถอะ!"หีบสีทองสามใบร่วงลงมาจากฟากฟ้าระบบรีบกระโดดไปเปิดใบแรกทันทีแสงสีทองส่องสว่างออกมาได้รับไอเท็ม ดวงใจไม่สิ้นสลายระดับ ตำนานความสามารถ แม้วิญญาณจะแตกสลายไปแล้ว แต่ตราบใดที่ยังมีผู้จดจำเจ้าของไอเท็มอยู่ เศษเสี้ยววิญญาณจะไม่มีวันสูญหายไปตลอดกาลระบบเบิกตากว้าง"ว้าวนี่มันไอเท็มโกงชัดๆ หมายความว่านายหญิงยังมีโอกาสกลับมาเจ้าค่ะ"จากนั้นมันรีบเปิดหีบใบที่สองได้รับไอเท็ม กระจกย้อนชะตาระดับ ตำนานความสามารถ สามารถมองเห็นอดีตที่ถูกลบเลือน หรืออนาคตที่ถูกเปลี่ยนแปลงได้หนึ่งครั้งระบบอ้าปากค้าง"ของดีอีกแล้ว ของชิ้นนี้แม้แต่ลาสบอสยังอยากได