Alle Kapitel von The Billionaire's Return: Kapitel 31 – Kapitel 40

Biglang nabaon ang isang malakas na sampal sa pisngi ni Lia. Agad na gumuhit ang hapdi, tila may bagang na dumiin sa kaniyang balat. Sa kumpas ng kaniyang dugo, gusto niyang lumaban, ngunit natuon ang kaniyang paningin sa mga batang nagsisimula nang dagsain ang silid-aralan. Bilang guro, alam niyang ang bawat galaw niya ay mag-iiwan ng bakas sa isipan ng mga estudyante. Hindi siya pwedeng maging mitsa ng gulo. Linunok ni Lia ang kaniyang poot. Hinarap niya ang babae nang may nanunuot na lamig sa mga mata. "Anong karapatan mong saktan ako?" Humalakhak ang babae, puno ng uyam. "Karapatan ko? Dahil tinukso mo ang asawa ko! Ilang araw ka pa lang dito pero kung kani-kaninong lalaki ka na kumakapit. Kaya pala pipi ang anak mo; ‘yan ang karma sa’yo ng langit!" Sa isang iglap, gumuho ang huling pisi ng pasensya ni Lia. Maaari siyang bastusin, maaari siyang kutyain, ngunit huw

Sa isang sulok ng silid, nagbago ang tono ng tinig ni Lia. Ang malamig na berdeng mga salita niya kanina ay napalitan ng isang banayad na awit ng pagdamay. Dahan‑dahang hinaplos niya ang pisngi ni Bunbun at hinaplos ito nang may bahid ng lungkot. “Pasensya na, baby, tinakot ka ni Mommy. Pero gusto ko lang ipaalam sa’yo na kahit gaano ka pa kahina, hindi ka dapat magpabaya kung may gumagamit sa’yo nang hindi tama. Huwag mong hayaang tapakan ka ng iba. Naiintindihan mo ba?” Muling tumango ang maliit na ulo ni Bunbun, parang sigurado siyang naunawaan niya ang lahat. Ang malaki at bilugan niyang kamay ay dahan‑dahang hinaplos ang bahagyang namamaga na pisngi ni Lia. Kasunod nito, dumampi siya sa pisngi ni Lia ng isang munting halik at hinahangin ng mainit niyang hininga ang humaplos sa mukha ng ina. Nakita ito ni Adrian sa dulo ng mesa. Ang mga luha ay tumulo nang walang ingay, at sa likod ng mga luha

Nang tumambad ang dalawang salitang iyon sa kanyang paningin, tila bula na naglaho ang anumang excitement na nadama ni Wendy kanina.Alam niya ang kasaysayan at karanasan ni Lia pagdating sa design. Hindi biro ang pangalang binuo nito sa industriya; isang disenyo lang, sapat na para kilalanin ang husay nito. Sinundan pa iyon ng sunod-sunod na pagkapanalo sa mga kompetisyon na nagpatibay sa posisyon ni Lia bilang isang hinahangaang talento. Napapangiwi man sa inggit, hindi naikakaila ni Wendy ang katotohanan: ang drawing na nasa harapan niya ang pinakamagandang disenyo na nakita niya sa buong buhay niya. Mas detalyado, mas buhay, at mas puno ng emosyon kumpara sa mga gawa ng mga tanyag na designer ngayon.Nanlilisik ang mga mata ni Wendy habang nakatitig sa papel, puno ang kanyang puso ng nakakalason na inggit at pagtataka. Bakit nasa kamay ni Adrian ang mga sketch ni Lia? Isang mapait na tanong ang gumuhit sa kanyang isipan. Naisip ba niyang pakasalan si Lia apat na taon na ang nakara

Doon na tuluyang binalot ng maasim na reaksyon ang mukha ng Madam. “Ako pa talaga ang sinisisi mo ngayon, Adrian? Kung hindi ko ginawa iyon para bawiin at itago si Nolan, sa tingin mo ba magkakaroon siya ng marangyang buhay sa piling ng Lia na ’yan? Napakamalas ng babaeng ’yan! Bata pa lang siya, dinala na niya ang kamatayan sa sarili niyang mga magulang. Kung hinayaan ko siyang manatili sa tabi ninyo ni Nolan nang mas matagal, baka kayong dalawa naman ang isunod ng kamalasan niya!” Siyempre, hindi kailanman naniwala si Adrian sa mga ganyang pamahiin. Kung totoo man ang sinasabi nitong malas, bakit sa loob ng apat na taon na kasama niya si Lia ay doon pa mas naging maayos ang kanyang career at sunod-sunod na tagumpay ang kanyang nakamit. Payapa ang lahat, walang naging aberya, at higit sa lahat, kompleto at masaya ang pamilyang binuo nila noon. Hindi kailanman naging malas si Lia.Tiningnan niya na

Sa pagkabanggit ng mga salitang iyon, kusa at mariing nakakuyom ang mga palad ni Lia sa kanyang tabi. Ang panginginig ng kanyang mga daliri ay hindi dahil sa takot, kundi sa nagngangalit na emosyong pilit niyang ibinabaon. Biglang bumalik sa kanyang isip ang tagpo ng kanilang divorce ni Adrian. Ang bawat detalye ng araw na iyon ay tila mga bubog na muling bumaon sa kanyang puso. Hindi niya kayang tanggapin ang biglaang pagtataksil ng lalaking minahal niya nang apat na taon. At mas lalong hindi niya kayang dalhin ang sakit nang itakwil siya ng sarili niyang anak, ang batang isinilang niya habang nakikipagpatayan ang sarili niyang katawan sa bingit ng kamatayan sa loob ng delivery room. Noong mga panahong iyon, unti-unti na siyang nawawalan ng bait. Nasa gilid na siya ng tuluyang pagkasira. At sa gitna ng kanyang pagdurusa, ang Madam ang lumapit sa kanya upang ipamukha ang isang katotohanang tuluyang n