Library

Search

Home / Romance / The Billionaire's Return / Chapter 21 - Chapter 30

All Chapters of The Billionaire's Return: Chapter 21 - Chapter 30

32 Chapters

CHAPTER 21

Nakatayo si Noah sa isang sulok, tahimik na pinapanood ang bawat eksena.Dinig na dinig niya ang bawat salitang binitawan ni Lia, na wala na silang anumang ugnayan, at nakita niya kung paano ito umalis bitbit ang anak ng ibang lalaki. Namula ang kanyang mga mata sa tindi ng galit at hinanakit. Padabog siyang sumubsob sa mga bisig ni Adrian."Dad," gumaralgal ang boses ng bata, "hindi ko siya Mommy. Hinding-hindi ko na siya kikilalanin kahit kailan."Tinitigan siya ni Adrian nang may halong inis. "Gusto mo siyang kilalanin? Siya ang may ayaw sa iyo. Anong nangyari kanina? Bakit mo ikinulong ang batang 'yun?"Napanguso si Noah at yumuko, pilit na itinatago ang takot. "Gusto ko lang naman na doon muna siya... hindi ko naman gustong mamatay siya.""Kapag nalaman kong inulit mo pa ang pag-iisip nang ganyan, babaliin ko ang mga binti mo," banta ni Adrian.Mabilis na umiling ang bata. "Hindi! Hindi ko lang talaga siya gusto. Gusto ko lang siyang takutin nang kaunti."Pinitik ni Adrian ang no

CHAPTER 22

Abot-kamay na niya ang kanyang pangarap, ngunit mas pinili niyang manatili sa dilim, hindi iyon ang kilala kong Lia. Mula bata pa lang, malinaw na ang mithiin niya: ang maging isang tanyag na wedding dress designer sa buong mundo. Ipinaglaban niya ito nang buong husay. Kahit noong secretary palang siya ni Adrian ay hindi siya tumitigil sa pagsali sa mga prestihiyosong kompetisyon. Paanong ang isang babaeng may ganoong paninindigan ay susuko na lang nang ganoon kadali? Maliban na lang kung may pumigil sa kanya. Sa isiping iyon, tila may bumitay sa puso ni Adrian. Naalala niya ang sugat sa kamay ni Lia noon. Nasa ibang bansa siya para sa trabaho, at nang bumalik siya, tuyo na ang sugat nito. Ang sabi lang ni Lia ay aksidente siyang nahiwa ng baso. Ganoon nga ba kalala ang pinsalang iyon? Lalong nagulumihanan si Adrian. Hindi na siya nag-isip at tinawagan si Jessie.

CHAPTER 23

Nang makita ang kanyang ina, hindi tumakbo si Bunbun patungo rito. Sa halip, mas hinigpitan pa ng maliit na bata ang pagkakapulupot ng kanyang mga braso sa leeg ni Adrian. Ang labis na pagiging malapit ng dalawa ay nagdulot ng malalamig na pawis kay Lia. Gumaralgal ang kanyang boses nang magsalita. "Bunbun, ilang beses ko bang sasabihin sa iyo na huwag lalapit sa hindi mo kakilala? Kailan ka ba matututo?" Pilit niyang kinuha ang bata mula kay Adrian, pero mas kumapit lang si Bunbun sa leeg ng lalaki at tumangging bumitaw. Itinuro ng maliit niyang daliri ang bibig ni Adrian sabay senyas ng pagkain. Alam na alam ni Lia ang ibig sabihin ng kanyang anak; gusto nitong imbitahan si Adrian sa hapunan. Sa sandaling iyon, hindi maikakaila ni Lia ang natural na koneksyong nananalaytay sa pagitan ng mag-ama. Ito ang bagay na pinaka-kinatatakutan niya. Takot siyang kapag mas nagtagal pa si Bunbun kay Adrian, mat

CHAPTER 24

Nakatitig si Adrian kay Lia, ang kanyang mga mata ay tila nagnanais na basahin ang bawat lihim na pilit itinatago ng babae. Pakiramdam naman ni Lia ay hinuhubaran siya ng tingin nito. Mas hinigpitan ni Lia ang yakap kay Bunbun. Hindi siya natatakot na muling mahulog kay Adrian, ang tunay niyang kinatatakutan ay ang dugong nananalaytay sa pagitan ng mag-ama. Kapag nalaman ni Adrian na si Bunbun ay sarili niyang dugo, hindi siya magdadalawang-isip na agawin ito, gaya ng ginawa nito sa kanyang anak na lalaki apat na taon na ang nakalilipas. Inabot ng apat na taon si Lia bago muling nakatayo mula sa sakit ng pangungulila sa kanyang panganay. Kung mawawala rin si Bunbun, siguradong iyon na ang magiging katapusan niya. Hindi na niya kakayanin ang panibagong sugat na aabutin muli ng mahabang panahon bago maghilom. Iniwas ni Lia ang kanyang paningin at nagsalita sa malamig na tono. "Siyempre, natatakot akong guluhin mo ang buhay

CHAPTER 25

Nang marinig ang boses na iyon, tila huminto ang mundo ni Lia. Nanigas siya sa kanyang kinatatayuan. Inakala niya na guni-guni lang niya dahil sa tindi ng pagod at emosyon. Dahan-dahan niyang ibinaling ang tingin kay Leonard, ang boses niya’y nanginginig sa kaba. "Leonard... boses ba ni Bunbun 'yun?" Maging si Leonard ay hindi nakapagtago ng tuwa. Nilapitan niya ang bata, binuhat, at pinaulanan ng halik sa matambok nitong pisngi. "Anak, tawagin mo ulit si Daddy. Dali." Nakatitig lang ang mga malalaking mata ni Bunbun sa TV. Nang muling lumitaw ang mukha ni Adrian sa screen, muling bumuka ang maliit niyang bibig. "Dada." Sa pagkakataong ito, mas malinaw ang pagbigkas. Mas malutong. Agad na umagos ang luha ni Lia. Sa wakas, narinig na niya ang boses ng kanyang anak. Niyakap niya si Bunbun nang napakahigpit habang humihikbi. "Anak... tawagin mo naman si Mo

CHAPTER 26

Ang mga salitang iyon ay tila isang sumpa na paulit-ulit na umalingawngaw sa pandinig ni Adrian.Ang nararamdaman ba niya para kay Wendy ay bunga lang ng utang na loob, o may bahid ba ito ng tunay na pag-ibig? Bakit sa tuwing naiisip niyang magpapakasal na siya rito, tila may kung anong nakasakal sa kanyang lalamunan? Sa halip na ligaya, ang isip niya ay laging bumabalik sa mga matatamis na alaala nila ni Lia.Ang nararamdaman ba niya para sa dating asawa ay hindi lang simpleng pagsisisi? Ang mga tanong na ito ay tila mga baging na mahigpit na pumupulupot sa kanya, hanggang sa hindi na siya makahinga."Huwag niyo nang pakialaman ang mga desisyon ko," malamig na tugon ni Adrian bago kinuha si Noah para umalis.Ngunit humabol ang boses ng Matandang Ginang. "Kapag nagpatuloy ka pa ng ganyan, gagawa ako ng paraan para paglapitin kayo. Gagawa ako ng isang sitwasyon na wala kang magagawa kundi pakasalan siya."Napatigil si Adrian. Nagdilim ang kanyang paningin. Bigla niyang naalala ang akus

CHAPTER 27

Nanatiling nakaupo si Noah sa kanyang silya, matalim ang titig kay Walter. Hindi niya gusto ang nakikita niya, si Walter na nakasandal sa tabi ni Bunbun, punong-puno ng papuri sa drawing ng bata. Hindi lang si Walter, maging ang ibang mga kaklase ay nagkukumpulan na rin sa paligid ni Bunbun. May mga nag-aalok ng pagkain, may nagbibigay ng yogurt, at halos lahat ay namamangha sa kakyutan nito. Lalong nagngitngit si Noah. Ano bang espesyal sa batang ito? Maganda lang naman ito nang kaunti, pero hindi nga makapagsalita nang maayos. Sa isip ni Noah, nagpapalakas lang ang mga ito dahil nanay ni Bunbun ang teacher nila. Inayos ni Lia ang kanyang mga gamit at lumapit kay Bunbun nang may matamis na ngiti. "Anak, may pupuntahan lang na meeting si Mommy. Dito ka muna sa klase kasama ang mga kuya at ate mo, ha? Huwag kang magpapasaway." Tumango naman ang masunurin si Bunbun. "Huwag po kayong mag-alala,

CHAPTER 28

Nang marinig ang mga salitang iyon, tila may kuryenteng gumapang sa mga daliri ni Lia at kusa itong nanginig. Pinilit niyang panatilihin ang malamig na boses. "Matagal na akong hindi humahawak ng lapis para gumuhit. Wala na akong inspirasyon, Mr. Serano. Humanap ka na lang ng iba." Akma nang tatayo si Lia para lumabas, ngunit mabilis na hinablot ni Adrian ang kanyang pulsuhan. Ang mga mata nito, na kasing-dilim ng gabi, ay nakatitig nang diretso sa kanya. "Ayaw mo na bang magpinta, o hindi mo na kaya, Lia? May inililihim ka ba sa akin?"Sa harap ng pag-uusig ni Adrian, magsisinungaling si Lia kung sasabihin niyang hindi nadudurog ang puso niya. Napinsala ang kamay niya dahil kay Adrian, at dahil sa pinsalang iyon, tuluyan nang gumuho ang pangarap niyang maging tanyag na designer. Itinago niya ang katotohanan noon dahil ayaw niyang madagdagan ang bigat na pasan ni Adrian. Pero nang maalala niya

CHAPTER 29

Lumabas si Lia mula sa opisina ng principal na tila naninigas ang buong katawan. Kahit anong pilit niyang balewalain ang mga salita ni Adrian, may bahagi ng kanyang pagkatao ang tumatangging sumuko, para sa kanyang nakaraan, at para sa anak niyang may autism simula nang isilang niya ito. Maagang naulila si Lia. Sa edad na sampu, natutunan na niyang mabuhay sa loob ng ampunan, ngunit baon niya ang turo ng kanyang mga magulang, gaano man kahirap ang buhay, kailangang mayroon kang layunin. Iyon lamang ang magbibigay ng kahulugan sa bawat paghinga. Naging masipag siya. Dahil sa husay sa Math, tinulungan siya ng direktor ng ampunan na makakuha ng tutor hanggang sa makasungkit siya ng karangalan sa isang international competition. Ngunit nananalaytay rin sa kanyang mga ugat ang sining ng kanyang ina na isang fashion designer. Ang makitang suot ang kanyang mga disenyo sa entablado na kita ng buong mundo ang kanyang pinaka-pangarap. Sa edad na labin

CHAPTER 30

Hindi kumibo si Lia nang marinig ang ibang babae na tawaging anak ang batang dinala niya sa kanyang sinapupunan sa loob ng siyam na buwan. Nanatiling kalmado ang kanyang mukha, walang bahid ng emosyon ang kanyang boses nang sumagot siya. "Nararapat ka lang purihin ngayong araw. Nakuha mo lahat ng tamang sagot sa Math. Umuwi ka at maghanda nang mabuti para makuha ang pinakamataas na parangal sa National Olympiad." Napangisi si Wendy nang makitang tila wala lang kay Lia ang batang kausap. "Namana talaga ni Nolan ang genes ng kanyang ama. May IQ siya na 140. Siguradong gold medal ang maiuuwi niya." "Kung ganoon, gawin natin ang ating makakaya," simpleng tugon ni Lia. "Teacher Cruz, baka pwedeng iadd kita sa social media? Para mas madali tayong makapag-usap tungkol sa bata." Kahit alam ni Lia ang laro ni Wendy, isang pangkaraniwang hiling ito mula sa isang magulang kaya wala

PREV

NEXT

SCAN CODE TO READ ON APP

DMCA.com Protection Status