All Chapters of The Billionaire's Return: Chapter 41 - Chapter 50

 Sa isang kurap ng mata, ang lahat ng paningin ng mga estudyante at maging ng mga pinuno ng AEd ay sabay-sabay na lumipat sa pwesto ni Noah. Ang mga mata ng mga ito ay puno ng pagkamangha at paghanga. Dito na tuluyang nawalan ng diskarte ang bata. Gusto niya sanang mag-deny, pero sa kabilang banda, malaking pagkakataon din ito para magpasikat sa harap ng maraming tao, upang ipakita kay Lia kung gaano kalaki ang nawala rito nang talikuran siya nito bilang anak. Tumingin siya kay Lia, pilit na nagpapakita ng tapang. “Paano ka naman nakakasiguro na ako ang gumawa niyan?” Isang manipis na ngiti ang isinalubong sa kanya ng ina. “Dahil nakita ko sa system log na isang CPX40 na model ng cellphone ang pumasok sa network ng computer ko. Hindi ba’t ganyang unit din ang gamit mo ngayon?” Napahampas na lang sa sariling noo si Noah sa kanyang loob. Masyado siyang nagmada

Hinawakan naman ni Noah ang maliit nitong kamay at dire-diretsong humakbang palabas habang sumasagot nang walang kaunting pakialam, “Hindi naman ‘yan gagawa ng gulo, ano bang kinatatakutan mo? At paniguradong hindi rin naman maglalakas-loob na magsalita ang matandang guro na iyon sa harap ko.” Nababahala si Lia na baka hindi matanggap ng ibang guro ang presensya ng isang napakabatang bata sa loob ng klase. Ngunit bago pa man siya makapagsalita muli, tuluyan nang nawala ang dalawang magkapatid sa pasilyo. Pinanood niya ang papalayong likod ng dalawa, at isang banayad na ngiti ang sumilay sa kanyang mukha. Hindi niya alam kung anong uri ng relasyon magkakaroon ang dalawang ito pagdating ng araw. Ngunit ang pagiging malapit ng kanyang anak na babae sa kanyang kuya at ama ay isang bagay na alam niyang kailanman ay hindi niya mapipigilan. - Mabilis na lumipas ang mga

Sa gitna ng kanilang pag-uusap, biglang umalingawngaw ang tunog ng doorbell ng bahay. Ang kanina’y matamlay na mukha ni Bunbun na nakasubsob sa balikat ni Leonard ay biglang nagliwanag. Mabilis itong bumaba mula sa pagkakahawak ng ama at nagmamadaling tumakbo patungo sa pinto para buksan ito. Pagkabukas ng pinto, ang matangkad na pigura ni Adrian ang agad na bumungad. Tinitigan siya ni Bunbun gamit ang malalaki at maningning nitong mga itim na mata, at dahan-dahang nangilid ang luha sa mga gilid nito. Sa tindi ng kakyutan at emosyon ng bata, parang may kung anong natunaw sa puso ni Adrian. Bakit ba tuwing nakikita niyang umiiyak ang munting batang ito ay parang dinudurog ang sarili niyang sistema? Lumuhod siya, binuhat si Bunbun sa kanyang mga bisig, at banayad na pinisil ang pisngi nito. “Natakot ka ba? Huwag ka nang umiyak, nahuli na ni Uncle ’yung dalawang masasamang tao at nasa kulungan na sila ngay

Isang mapait na tawa ang isinagot ng dalaga. “Ngayon mo na gustong malaman? Bakit hindi mo ginawa ’yan noon? Kung sinabi ba sa’yo ni Lili ang katotohanan noon, babalikan mo ba siya?” Tinitigan niya ang lalaki sa mga mata, binibilang ang bawat kasalanan nito. “Hindi, Adrian. Dahil ang paborito mong babae ay laging nagbabantang magpapakamatay tuwing gabi, at kailangan mong manatili sa tabi niya! Kaya huwag mo akong artehan ng mga pekeng luha mo ngayon. Ang sakit na idinulot mo kay Lia ay isang bagay na hinding-hindi mo mababayaran kahit mamatay ka pa ng isang miserableng kamatayan sa buhay na ito.” Matapos bitawan ang huling saksak ng mga salita, marahas na pumasok si Zoe sa kanyang kotse at mabilis na pinaharurot ito palayo, at huminto sa isang lugar na kung saan tanaw ang kalawakan ng lungsod. Ang mga salitang iyon ay tila ba isang kuryenteng gumapang sa dibdib ni Adrian, na nag-iwan n

Ang marinig na muling magsalita ang anak ay nagdala ng halo-halong emosyon sa dibdib ni Lia. Hindi niya alam kung dapat ba siyang matuwa o masaktan. Dahil tuwing bubuka ang bibig ng bata, palaging may kinalaman sa lalaking iyon, ang lalaking sumira at nag-iwan ng malalalim na latay sa kanyang buhay. Kung hindi dahil kay Adrian, malusog at masaya sanang lumalaki si Bunbun ngayon. Sama-sama silang apat na mabubuhay sa iisang bubong nang walang itinatagong dumi o lihim. Naramdaman ni Lia ang isang matalim na kirot sa kanyang dibdib. Kaya niyang tiisin ang lahat ng sakit ng nakaraan, at kaya niya ring magpanggap na walang nakikitang Adrian sa kanyang harap. Ngunit ang hindi niya kayang tiisin ay ang makitang nasasaktan ang sarili niyang anak. Banayad niyang hinaplos ang makinis na pisngi ng bata at bumulong, “Alam ni Mommy na namimiss mo si Daddy, anak. Pero hindi ka pwedeng lumapit sa kanya. Dahil kapag nalaman niya a