LOGINKalong-kalong ni Noah si Bunbun, nakayuko ang kanyang ulo. Ang makakapal at mahahaba niyang pilikmata ay tuluyang nagkubli sa anumang emosyong naglalaro sa kanyang mga mata.
Matapos ang ilang sandali ng mabigat na katahimikan, dahan-dahan siyang nagsalita. “Gusto lang naman kitang ipahiya kanina, kaso nahuli mo ako,” pag-amin niya, bahagyang umiwas ng tingin. “Sige na, talo ako sa round na ’to.”
Medyo pilit at naiilang an
Sa litrato, nakaupo si Wendy sa isang coffee shop kasama ang isang estranghero. Pero hindi ang mukha ng lalaki ang bumasag sa konsentrasyon ni Adrian, kundi ang tattoo ng ulo ng lobo na nakabandera sa braso nito.Biglang umalingawngaw sa isip niya ang babala ni Bruce noon, ang markang iyon ang simbolo ng mga miyembro ng dayuhang mafia.Ibig sabihin, may koneksyon si Wendy sa sindikato.Nang pumasok sa utak ni Adrian ang posibilidad na ang grupong ito ang may gawa sa nangyari sa kanang kamay ni Lia, unti-unting namuti ang kanyang mga daliri sa higpit ng pagkakahawak sa larawan. Lumabas ang nagngangalit na ugat sa kanyang braso. Agad niyang dinial ang numero ni Bruce."Nasaan ka?" matigas niyang tanong pagkasagot pa lang ng linya.Bakas ang gulat sa boses ni Bruce sa kabilang linya. "Nasusunog na ang sarili mong bakod ngayong naisasapubliko palang ang pagtungtong niyo sa global
Habang nakatitig sa mag-iina na tuluyan nang napatawad ang isa't isa, nakaramdam si Adrian ng isang hindi maipaliwanag na emosyon. May kaunting luwag, ngunit mas nangingibabaw ang lungkot. Ang buong pamilya nilang apat na sana’y pagsusumikapan niyang bawiin, ay nalulusaw sa kanyang harapan. Ang kaligayahang abot-kamay na niya sana ay winasak niya nang tuluyan.Naisip niya, wala nang mas tanga pang lalaki sa mundo kaysa sa kanya. Hawak na niya ang pinakamagandang baraha, ngunit winasak niya ang sariling laro. Ngayon, nalalasahan na niya ang mapait na bunga ng pag-iisa at pagka-ulila na ipinaranas niya kay Lia noon. Doble ang balik ng karma sa kanya; ito ang nararapat sa kanya, at wala siyang karapatang magreklamo.Gusto niyang humakbang, gusto niyang sumali sa yakap ng tatlo at maranasan ang init ng isang pamilya. Ngunit ilang beses man niyang sinubukang itaas ang kanyang kamay, nanatili itong nakalaylay sa gilid. Alam niyang wala nang
Isang pilit at sarkastikong tawa ang kumawala sa mga labi ni Lia."Adrian, sa tingin mo ba bobo ba ako para utuin mo ulit?" Malamig ang boses niya, ngunit bawat salita ay may talim na humihiwa sa hangin. "Sa loob ng apat na taong pagsasama natin, pumasok ba kahit isang beses sa isip mo ang pakasalan ako sa harap ng altar? Hindi, 'di ba? Ang tanging inatupag mo araw-araw ay kung paano ako gagamitin at kung paano ako tuluyang palalayasin sa pamilya Serano. Ayoko na sanang magtanim ng galit sa nakaraan, pero sumobra ka na. Sinira mo ang limitasyon ko, at titiyakin kong hindi ka makakalusot ngayon."Nang magtagpo ang kanilang mga mata, halos mapaurong si Adrian sa lalim ng poot na nakita niya sa mga mata ni Lia. Para siyang sinaksak ng kutsilyo diretso sa kanyang puso.Nang magsalita siya, gumaralgal at tuluyang napaos ang kanyang boses. "Lia... handa akong makipagtulungan sa kahit anong gusto mong gawin para maayos 'to. Per
Hinalikan ni Noah ang ulo ng kapatid at bumulong, "Huwag kang umiyak... andito lang si Kuya."Niyakap ni Bunbun ang leeg ng kapatid, na ngayo’y humahagulgol na. "Bad si Daddy... bad si Daddy."Matalas ang isip ng bata; naiintindihan niya ang lahat. Nakita niyang magpapakasal sa iba ang Daddy niya. Paano naman ang Mommy niya? Ibig bang sabihin nito ay tuluyan na sila nitong iiwan?Nasasaktan din si Noah para sa kapatid. Pinunasan niya ang mga luha nito gamit ang maliit niyang kamay. "Inaway niya si Mommy. Sobrang bad guy niya. Huwag na natin siyang kakausapin kahit kailan."Tumango-tango si Bunbun habang sumisinghot. "Hm-mm!" Kahit mahal na mahal niya ang Daddy niya, mas mahal niya ang Mommy niya. Hindi niya papayagang saktan nito ang kanilang ina.Hinila ni Noah ang kamay ni Bunbun patungo kay Lia. Pagkakita sa namumulang mukha ng ina, hindi na nakatiis ang batang babae at
"Ano?!"Halos mailuwa ni Zoe ang puso niya sa gulat habang pabagsak na tumayo mula sa sofa. "Lili! Sinong may kasalanan sa 'yo?! Yung walanghiyang Adrian ba na naman na 'yan?!"Nanginginig ang boses ni Lia, bawat kataga ay may kalakip na pait. "Suot ni Wendy... suot niya yung wedding dress na dinesenyo ko, Zoe. Ginamit nila nang walang pahintulot ko iyon. Lalabanan ko sila. Ididemanda ko sila ng copyright infringement.""Gago talaga!" Marahas na ibinato ni Zoe ang unan sa sahig, halos mag-apoy ang mukha niya sa galit. "Adrian, papatayin talaga kitang hayop ka! Kaya pala pinagawa sa'yo yung damit para sa kuto niya?! May mas isasama pa ba ang lalaking 'yan?! Hindi ko na kaya, Lili, reresbakan ko na ang dalawang impaktong 'yan ngayon din!"Sariwa pa sa alaala ni Zoe kung gaano kasabik si Lia noong binuo ang disenyong iyon. Gabi-gabi itong puyat, may ngiti sa mga labi
Humanga ang lahat. Ang dalawang beses na pag-aalay ng buhay ni Wendy ay sapat na para gawin siyang isang santa sa mata ng publiko. Agad na nagkumpulan ang mga mikropono kay Wendy."Miss Imperial! Ano po ang nagtulak sa inyo para itaya ang buhay ninyo nang dalawang beses para kay President Serano?"Yumuko si Wendy, nagkunwaring nahihiya habang may matamis na ngiti. "Dahil mahal ko siya. Kapag totoong mahal mo ang isang tao, mauunawaan mo ang kasabihang: mahalaga ang buhay, pero mas mahalaga ang pag-ibig. Para kay Adrian, ibibigay ko ang lahat, basta maging ligtas lang siya."Muling nagpalakpakan ang mga tao. Sino nga naman ang hindi maaantig sa ganoong uri ng pag-ibig?Ngunit sa ilalim ng mga tela ng nakalaylay na gown, marahas na binalot ng kamay ni Adrian ang pulso ni Wendy. Puno ng banta at walang katulad na bagsik ang kanyang mga mata. "Wendy, pinipilit mo ba talaga akong pakasalan ka?"
Bahagyang itinaas ni Noah ang kanyang mga pilikmata upang bigyan ang ama ng isang malamig at walang-awang sulyap. “Sige, lumayas ka na ngayon. Paniguradong mas masarap ang subo namin kapag wala ang mukha mo rito sa harap namin.”Dahil mas kilala ng bata ang narara
Nang makita ang ganoong klaseng reaksyon at marinig ang matatalim na salita ng babae, isang napakapait na ngiti na lamang ang iginuhit ni Adrian sa kanyang sariling mga labi. Nawalan na siya ng karapatan, maging ang tawagin ito sa pamilyar nitong pangalan nang may kaunting lambing ay ipinagkait n
Kailanman ay hindi nagpakita ng galit si Bunbun sa bawat kapilyuhan ng kuya niya; sa halip, isang napakalawak at napakatamis na ngiti lang ang palagi nitong isinalubong, pinalalabas ang munti at pantay-pantay nitong mga puting ngipin. Napakaamo, napakalambot, at napakacute.Tuluyan nang nalunod si
Marahas na itinaas ng matanda ang timbre ng kanyang boses sa matinding inis. “Ako ang lola niya, Adrian! Ako ang nagpalaki at nag-asikaso sa kanya simula noong sanggol pa lang siya! Sa tingin mo ba ay may karapatan ka na lang na basta-basta putulin ang ugnayan ng dugo sa pagitan naming







