Mag-log in
HERAIAH ‘Hera’ BAUTISTA
Tikom ang bibig ko habang bitbit ko ang isang shoulder bag at hila-hila ang isang maleta. Lumapit ako sa konduktor ng bus at inabot ang maleta ko bago pumasok na. Halos puno na ang bus, pero mayroon pa namang mauupuan sa bandang dulo kaya agad akong pumunta doon at naupo. Bumuga ako ng mabigat na paghinga bago tumitig lang sa upuan na nasa tapat ko. Malakas ang tibok ng puso ko, kinakabahan ako sa bawat minuto na lumilipas. Nanlalamig din ang mga kamay ko at talagang hindi mapakali ang isipan ko. “Calm down... hindi ka niya mahahanap, hindi niya tayo mahahanap...” bulong ko sa isipan ko habang hinihimas ang tiyan ko. Almost 3 years ago... I witnessed a murder scene. Isang pangyayaring nakakanginig ng tuhod at nakakapanghina. The killer tried to kill me too, pero kabaliktaran ang nangyari. I almost killed the killer with the swing of my shovel. Akala ko ay makukulong ako dahil sa ginawa ko, akala ko ay dalawa kaming mapupunta sa presinto—pero hindi. Instead of prison, nakulong kami sa buhay na puno ng kasinungalingan na ako ang nagsimula. After what I did, the man went into a coma for a year; my father's men and I took care of him while he was bedridden. Takot ako, takot na takot knowing that there was a criminal next to my room. But then one day I tried to forget that there was a psychopath next door, sinubukan kong umakto na normal lang ang lahat. Na walang delikadong tao na tinatago sa isa sa mga silid ng bahay ko. Not until one fateful night... I woke up, with him finally regaining his consciousness. Akala ko'y katapusan ko na, but I found out that he had lost his memory. He couldn't remember even his name. He looked like a lost Russian doll, just a hard shell with nothing more than a memory and will to live . And that's when my plan started. I took advantage of his condition. I lied to him. Dahil sa takot ko sa kaniya ay sinabi ko na ako ang asawa niya. He ended up believing me and relying on me. For more than a year, I pretended to be his wife. I was doing it for survival... but him..? He believed me, he trusted me, naniniwala siya na ako lang ang mayroon siya. I indeed fooled him. Not until he finally gained back his memory a month ago. Zeus... instead of killing me—he gave me time to run away and hide from him. And now, I am finally free. Tapos na ang lahat ng pagpapanggap. Pero bakit? Bakit sobrang bigat ng dibdib ko? Bakit naiiyak ako ngayong naaalala ko siya? Tuluyan nang tumulo ang luha mula sa mga mata ko. Napapikit na lamang ako't bahagyang tinakpan ang mukha ko dahil nahihiya ako sa katabi ko. I should be happy, right? Dapat masaya ako dahil nakawala na ako. But no... I don't feel happy at all. I felt miserable. I felt... lonely. I am hurt. Mahina akong natawa dahil sa reyalisasyon na sumampal sa akin. Hindi ako tanga, hindi rin ako manhid. Siguro nga ay gina-gaslight ko lang ang sarili ko noong mga panahon na magkasama pa kami. Pero ngayon ay hindi na, hindi ko na kayang itago pa. Zeus... who would've thought that I would fall for you? Neither I have thought that I would fall for my fake husband that I tried to tame. So please... come find me and our child, Zeus. THADDEUS ‘Zeus’ VITALE “So? How was it? Hmm? Kamusta ang bahay-bahayan mong eksena for over a year, Vitale?” I glared at Apollo, the man who had just spoken. “Woah! You're glaring at me, dude! Jeez, don't tell me you liked your little make-believe scene in the Philippines?” mangha niya pang saad. Nakatambay kami ngayon sa loob ng office niya—his room filled with monitors and computers, to be exact. Since Apollo was the Cosa Nostra's infamous hacker. “Bakit hindi ka sumasagot, Vitale? Talaga bang nagustuhan mo—” “I am not myself back then, Apollo. I was like a dumb doll, with nothing but the outer shell.” And yet, I still yearn for her. I am fully aware how fucked up our situation was back then. She made a fool of me. She made me believe that we were a damn married couple. Pero sigurado akong ginawa niya 'yon dahil takot siya sa akin. Who wouldn't be afraid of me after witnessing me murdering someone? But then... why? Why did she show me so much affection? Why did everything feel so real? Why? Why does it feel like I truly love her? Why do I yearn for her now? I chuckled. Apollo raised an eyebrow at me. “Yep, that is no joke. You're not sane right now, Vitale. You're—” “Yeah, I guess you're right.” I said, laughing. I glanced at his computer. “Go and look for her, Apollo. I want you to find her, right now.” “What?!” he exclaimed, stunned. I just raised an eyebrow at him. “You're serious, aren't you?” he asked. I just stared at him as an answer. He sighed deeply. “Yep, you're freakin’ serious.” “You know that I don't work for free, Vitale. That'll cost you five hundred thousand dollars.” I smirked. “Even if it cost a million, I'll still pay you just to find her, Apollo.” He shook his head before starting to type on his laptop's keyboard. “This is a fucking miracle. Thaddeus Vitale, the coldest person that I know, was head over heels for a woman who lied straight to his face. Damn bro, the others should know about this too. This will be fun as fuck.” I didn't reply anymore; I stood up and went to the balcony. “Hera... I hope you hid very well so that I can't find you.” I stared at the full moon. I told you to run away and hide. But I won't allow you to find another man and pretend that you didn't try to manipulate me. I won't hesitate to kill your other man, Hera... if you have one. Since the very moment that I've tasted your blood and innocence, you've become mine—mine and mine alone. You have to take responsibility for taming me—no, for taming my heart.HERAIAH ‘Hera’ BAUTISTA Tanging ang malakas na tunog ng pagtibok ng puso ko na lamang ang naririnig ko nang makarating ako sa bahay. Talagang kinailangan ko pang magsinungaling about sa sitwasyon dito sa bahay para lang payagan akong mag-half day na pasok sa trabaho. Kahit nga si Alex ay tinadtad ako ng mga katanungan dahil alam niyang hindi ko gawain ang ganito. Pero sa panahon ngayon, ay mas mahalaga ang buhay nina Mr. Stanley kesa sa trabaho. Who knows kung ano ang kayang gawin ni Zeus kapag nakawala na siya mula sa pagkakatali nila. Pagtadating ko pa lang sa harap ng bahay ay bumungad na sa akin ang dalawang nakaparada na itim na kotse na talaga namang halatang mamahalin. Sinalubong din ako ng mga tahol ng aso kong si Ace na kasalukuyang nakakulong sa kulungan niya.Napabuntong hininga ako nang nakatayo na ako sa harap mismo ng pinto. Bumaling pa ako sa kay Ace dahil patuloy siya sa pagiingay na tila ba ay inaagaw niya ang atensyon ko. Ngumiti ako sa kaniya. “Hello, baby. Don
HERAIAH ‘Hera’ BAUTISTA“Oh my God! Bakit ganiyan ang itsura mo?!”Napantig ang tenga ko matapos marinig ang matinis na boses ni Alex. Napaka-aga, pero boses niya na kaagad ang pinakauna kong narinig. Mula sa pagkakasalampak ng mukha ko sa office table ko, ay umayos ako ng upo atsaka pagod na tinignan siya.Panlalaki pa rin naman ang outfit niya, hindi mapaghahalataan na bakla siya basta huwag lang siyang magsalita. Nakangiwi pa ang labi niya habang nakatingin siya sa akin ngayon, na para bang diring-diri siya sa itsura ko. “Pagod... puyat...” maiikling sagot ko. “Huh? Puyat lang ba o talagang wala kang tulog, girl?” maarte niyang tanong bago ay hinila ang upuan niya na nasa kabilang lamesa lang rin naman. Magkatabi lang kasi kami ng table.“Tignan mo ang mga mata mo. Jusko! Nagsalamin ka ba? Napakalaki ng eyebags mo,” aniya pa habang tinuturo ang mga mata ko. Napatulala na lamang ako sa kawalan dahil talagang lutang ako at inaantok, dahil totoo nga naman ang sinabi niya na hindi
HERAIAH ‘Hera’ BAUTISTA Hindi pa rin ako makabawi mula sa pagkakagulat sa hindi kapani-paniwalang natuklasan ko kanina lang. Thaddeus lost his memories. Wala siyang maalala! Sigurado dahil napakalas ang paghampas ko ng pala sa ulo niya noon? Naapektuhan yata ang utak niya. Hindi ko alam kung maganda ba o hindi ang pangyayaring 'to, but knowing this—I can survive this situation. Mukhang makakaligtas ako mula sa taong 'to, upang hindi ako mamatay sa kamay niya. Kailangan ko lang kumalma, umakto ng normal lang ang lahat atsaka kunin ang tiwala niya. Wala siyang maalala, kaya nasa advantage ako at kailangan ko lang gamitin ang kahinaan na 'yon laban sa kaniya para maka-survive ako. I took all of my courage atsaka lakas ang loob na hinawakan ko ang kanang kamay niyang mayroong hawak na surgical knife na tinutok niya sa leeg ko. Deretso ang tingin ko sa mga mata niya nang gawin ko 'yon. Talagang pinakita ko na matapang ako at hindi ako natatakot sa kaniya. “Mr. Thaddeus! Saying it
HERAIAH ‘Hera’ BAUTISTA “Friend! Saan ka pupunta? Ang aga pa ah?” Napahinto ako sa paglabas nang marinig ang boses ni Alex. Nakataas ang isang kilay na nilingon ko siya. Bagsak din ang balikat ko at talaga namang bakas ang pagod sa mukha ko. “Hala! Kalerki! Daig mo pa ang isang lantang gulay!” aniya kaya napairap ako. Bumuntong hininga ako. “Uuwi na ako, para na akong mahihimatay sa pagod.” Napamewang siya. “Uuwi?! Anong uuwi? Sinong uuwi? Bakit ka uuwi?!” sunod-sunod niya pang sabi. “Hindi pwede! Napagusapan na natin magba-bar tayo diba?!” Napakamot na lamang ako sa ulo ko. “Alam mo rin naman yata kung saan ang bahay ko diba? Bakit dati takot na takot ka kapag madilim na ako umuuwi, tapos ngayon gusto mo madaling araw na akong uuwi?!” Tumawa naman ito bago ay inakbayan ako. “Eh bibihira lang naman kasi ito, Hera. Atsaka ihahatid kita—” “Hushhhshshh!” Pagpigil ko sa sasabihin niya. Sinamaan ko siya ng tingin. “Ganyan din ang sinabi mo last year, Alex! Pero ang ending umuwi ak
HERAIAH ‘Hera’ BAUTISTA“AHH! TULONG! TULONG!” malakas na sigaw ko habang tumatakbo papunta sa bahay ko. Lumakas na ang pagbuhos ng ulan. Wala akong kapitbahay at hindi ko rin alam kung may makakarinig ba sa akin. Hindi na rin ako lumilingon pa pabalik dahil sa takot ko sa pogi—este sa killer na ngayon ay siguradong hinahabol ako. “Lord!” naiiyak na sigaw ko. “Bakit parang lumalayo ang bahay ko?!” Kanina pa ako tumatakbo, pero bakit parang hindi ko halos maabot ang bahay ko? Nauubo na ako habang tumatakbo, at halos lumuwa ang mga mata ko nang bigla na lang akong madulas sa putikan. “ARGHHH!” daing ko nang bumagsak ako't napahiga sa putikan. “Shit! Shit!” sigaw ko nang mapagtanto ang nangyari. Nabitawan ko ang cellphone, pero ang pala na hawak ko sa isang kamay ko ay hindi.Akmang tatayo na ako nang maramdaman ko ang paglapat ng kung ano sa likod ng ulo ko. Natuod ako sa kinauupuan ko. Malakas ang tibok ng puso, at hindi na makagalaw dahil sa takot. “Please, please! Marami pa ak
HERAIAH ‘Hera’ BAUTISTA“Hera! Hera!”Halos mapatalon ang puso ko dahil sa biglaang malakas na sigaw na narinig ko. Agad na nangunot ang noo ko nang lingunin ko ang pinanggalingan ng boses. At ayon, nadatnan kong tumatakbo palapit sa akin ang kaibigan kong bakla. “Alex! Why are you yelling like that? Jeez, you nearly gave me a heart attack!” sigaw ko pabalik sa kaniya nang makalapit siya. Huminto siya eksakto sa harapan ko.“J-Just… let me catch my breath!” aniya habang kapos ang paghinga't nakatukod pa ang dalawang kamay sa magkabilang tuhod niya. Napapailing na lamang ako habang nakatayo at mayroon hawak na pang pala ng lupa. Kanina pa kasi ako nagbubungkal ng lupa para makapagtanim ng seedlings na nakalapag at handa ng itanim sa tabi ko. Tumayo naman na siya ng maayos. “Hoo! Okay na!” aniya habang pinupunasan pa ang pawis na tumutulo sa noo niya. Talaga namang papawisan siya ng sobra. Tirik na tirik ba naman kasi ang araw dahil tanghaling tapat, pero ang lokong bakla na 'oto a







