บททั้งหมดของ เกิดใหม่ครั้งนี้ฉันเป็นเจ๊ใหญ่: บทที่ 11 - บทที่ 20

“ซวยแล้ว” เสี่ยวหนิงอุทานขึ้นยามเมื่อหล่อนมองเห็นเป็นพื้นดินหาใช่ผืนน้ำอย่างที่ควรเป็น เรือลำน้อยทิ้งตัวลงตามแรงโน้มถ่วงของโลกอย่างรวดเร็วโดยไม่ทันให้ใครได้ตั้งตัว ฉับพลันในขณะที่เรืออยู่สูงจากพื้นดินไม่มากเรือลำน้อยก็คล้ายกับมีอะไรบางอย่างกระชากด้วยเรี่ยวแรงมหาศาล

‘เจ้าหนูออกมาได้แล้วอย่าดื้อกับพี่เข้าใจไหม หากว่าเธอเชื่อฟัง เจ๊ใหญ่คนนี้จะให้กินของอร่อย’ เด็กหญิงคิดขึ้นในใจในขณะพยายามหมุนตัวของทารก เวลาผ่านไปเพียงไม่นานเสี่ยวหนิงก็ถอนมือของตนออก และอีกเพียงชั่วอึดใจในขณะที่เด็กหญิงกำลังจะเรียกนางจูให้เข้ามาเป็นผู้ทำคลอด จู่ ๆ หัวดำ ๆ ของเด็กตัวน้อ

โชคดีที่เรารอบคอบไม่อย่างนั้นหากซื้อเป็นเนื้อสดออกมาคงจะลำบากเพราะหาเหตุผลไม่ได้ เจ้าตัวคิดในขณะมองดูไก่ตัวใหญ่สองตัวที่คอพับจนหมุนได้รอบ “พี่มาแล้ว พวกเจ้าดูสิ ว่าพี่ได้อะไรกลับมาด้วย” เด็กทั้งหกมองดูไก่ในมือของคนเป็นพี่ด้วยดวงตาเบิกกว้าง “พี่ใหญ่เก่ง” ต้าโถวผู้เป็นน้องเล็กข

สามีเป็นท่านหรือเปล่าที่ส่งครอบครัวนี้ให้มาอยู่ร่วมชายคาเดียวกับข้า เจ้าตัวคิด ในขณะที่หล่อนกำลังตกอยู่ในภวังค์น้ำเสียงของหมอตู้ก็เอ่ยขึ้นเพื่อทำลายบรรยากาศขัดเขินของคู่สามีภรรยา “ข้าจะออกไปรับตรวจรักษาชาวบ้านช่วยพวกเจ้าด้วยอีกแรง” “พี่บุญธรรม การที่ท่านคิดหางานนั

“พ่อ/ลุงตู้/ปู่” เด็ก ๆ ต่างพากันทักทายคนทั้งคู่เมื่อเห็นว่าพวกเขากำลังช่วยกันต้มน้ำร้อนอยู่ในครัว “ข้าว่าพวกเจ้าเรียกว่าปู่เหมือนกันดีไหม เสี่ยวฟู่เจ้าก็เปลี่ยนจากเรียกข้าว่าพี่ชายให้เป็นอาเถอะเด็กพวกนี้จะได้ไม่สับสนรวมถึงตัวข้าด้วย” “ค่ะท่านอา” นางฟู่ตอบรับอย่างเชื่อฟัง