บททั้งหมดของ เกิดใหม่ครั้งนี้ฉันเป็นเจ๊ใหญ่: บทที่ 31 - บทที่ 40

“อืม ถ้าอย่างนั้นมีความเป็นไปได้ว่าพวกมันคงจะไม่มาหากินไกลถึงนี่ พวกพี่เองก็นั่งพักเถอะดื่มน้ำกินของว่างกันก่อน อ๋อ! แล้วไม่ต้องเก็บเอาไปเผื่อลูกเมียล่ะ ฉันมีแบ่งให้” “ขอบคุณเจ๊ใหญ่” ชายทั้งห้าพูดขึ้นพร้อมกันเพราะที่เด็กหญิงบอกกับตนเช่นนี้ทั้งหมดทั้งมวลก็เกิดจากพวกเขามักจะได้กินของอร่อยย

ยกตัวอย่างเมื่อวันก่อนคือมีทหารคนหนึ่งได้รับบาดเจ็บถูกยิงเข้าที่ท้องผู้บัญชาการคนนั้นได้ให้คนมาตามปู่ไปรักษาในตอนนั้นปู่ได้ยินว่าบทลงโทษที่สายลับคนนั้นได้รับที่ทำให้คนของเขาบาดเจ็บและเพื่อให้สายลับคนนั้นสารภาพคือการกรีดแผ่นหลังของชายคนนั้นออกเป็นชั้นคล้ายกับการบั้งปลาทีเดียวยังไม่หมดแค่นี้นะ เพียง

“พี่หยูผมเอาของที่ขาดมาส่ง” เอ้อร์เป็นคนเดินเข้าไปบอกพร้อมกับส่งรายการสินค้ายาวเป็นหางว่าวให้กับเขา แม้ว่าหยูหยุนเสียงจะรู้สึกสงสัยถึงที่มาที่ไปของสิ่งของมากมายเหล่านี้ที่มีทั้งข้าวสาร ของแห้ง ธัญพืชชนิดต่าง ๆ รวมไปถึงเครื่องนุ่งห่มทว่าชายหนุ่มก็ไม่เคยคิดถามเพราะเขามั่นใจว่าเจ๊ใหญ่ของตนน

“พี่ใหญ่ เจ้าลูกไม้นี้กินได้ไหมฮับ” ต้าโถวผู้เป็นน้องน้อยของกลุ่มนำผลไม้สีม่วงอมน้ำเงินที่เจ้าตัวเด็ดมาจากพุ่มไม้ถามขึ้นอย่างสงสัยระคนใคร่รู้ “กินได้จ้ะ เจ้าลูกนี้มีชื่อว่าเฮยเหมย[1]น้องลองกินดูสิ” คนเป็นพี่นำเจ้าผลไม้จิ๋วมาเช็ดกับแขนเสื้อก่อนส่งเข้าปากให้น้อง ๆ ดูเป็นตัวอย่าง

เรื่องราวของเด็ก ๆ บ้านหยางนั้นได้ทำให้คนในหมู่บ้านต่างพากันรู้สึกทึ่งระคนหวาดกลัวเมื่อพวกเขาได้ยินเรื่องราวของเหลาหู่ “มู่มู่ พ่อของฉันบอกว่าพวกนายเป็นเพื่อนกับเสือจริงเหรอ” คำถามของสหายวัยเดียวกันที่มักจะมาเล่นด้วยกันอยู่เป็นนิจในยามที่พ่อแม่มารับจ้างทำงานในฟาร์มได้เรียกความสนใจจากเด็ก