บททั้งหมดของ เกิดใหม่ครั้งนี้ฉันเป็นเจ๊ใหญ่: บทที่ 21 - บทที่ 30

เสี่ยวหนิงมองของทะเลที่มีอยู่หลากหลายชนิดซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นปลาอย่างสนใจเนื่องจากหล่อนตั้งใจที่จะยึดอาชีพการทำลูกชิ้นปลาขายก่อนในช่วงแรก “ถูกใจหรือเปล่า” คำถามของนางจูทำให้เสี่ยวหนิงพยักหน้ารับ ดังนั้นหลังจากตกลงราคากันเรียบร้อย เสี่ยวหนิงจึงได้จ่ายเงินให้กับชายหนุ่มลูกสองที่ลดราคาให้หล่อ

แสงอรุณแรกเริ่มโผล่พ้นขึ้นขอบฟ้าจนกระทั่งมองเห็นบรรยากาศยามเช้าอย่างชัดเจน “พวกเจ้าเหนื่อยกันไหม” นางฟู่ถามลูกชายหญิงอย่างเป็นห่วง “ไม่เหนื่อยครับ/ค่ะ” เด็กทั้งสิบคนยังคงมีใบหน้าแย้มยิ้ม โดยเฉพาะเจ้าตัวเล็กทั้งสามที่นั่งอยู่บนรถเข็น การเดินเท้าเข้าเมืองไม่ได้น่าเบ

ทุกประโยคที่เสี่ยวหนิงสนทนากับซีห่าวนั้นตู้เหวินกังผู้กำลังเดินมาทางพวกเธอก็ได้ยินเข้าพอดีเช่นกัน ดังนั้นใบหน้าของชายวัยกลางคนจึงรู้สึกผ่อนคลายลงเมื่อเห็นว่าหลานชายผู้มีอายุน้อยตอบรับคนเป็นพี่แต่โดยดี “ท่านปู่” หลานสาวชายหญิงต่างพากันส่งเสียงเรียกเขาพร้อมกัน “เก็บ

ในขณะที่เสี่ยวหนิงเดินนำกลุ่มคนเหล่านี้อยู่โดยมีตู้เหวินกังประกบท้ายด้วยความอยากรู้แกมสงสัยหล่อนจึงได้เอ่ยปากถามพวกเขาถึงที่มาที่ไปและสาเหตุในการมาทำตัวเป็นโจรเนื่องจากเธอเชื่อว่าคนรักพวกพ้องเช่นนี้ไม่น่าจะเป็นคนเลวซะทีเดียว “ทำไมพวกสหายถึงมาเป็นโจรล่ะ ขอความจริงนะไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉั

ครึ่งเดือนผ่านไปนับตั้งแต่ที่เถ้าแก่ร้านยาย้ายออกจากเมือง ตู้เหวินกังผู้ได้รับสมุนไพรล้ำค่ามาจากเสี่ยวหนิงจึงได้เปิดโรงหมอของตนขึ้นมา เสียงประทัดดังกึกก้องรวมถึงคำอวยพรมากมายทำให้ตลาดแห่งนี้กลับมาคึกคักแทนความหวาดกลัวและความเครียดที่พวกเขาพากันวิตกกังวลเรื่องสงคราม ลูกจ้างภาย