เกิดใหม่ครั้งนี้ฉันเป็นเจ๊ใหญ่

“พี่ใหญ่ตื่น ฮือ ๆ เถาเถากลัว” เสียงร้องไห้ดังขึ้นข้างหูของเด็กสาวคนหนึ่งผู้ซึ่งสลบไปเพราะถูกลูกเห็บตกใส่ศีรษะ “เถาเถา มู่มู่ หนิงหนิง พวกลูกอยู่ไหน” เสียงตะโกนเรียกแข่งกับเสียงดังคล้ายประทัดถูกจุดช่วงปีใหม่ทำให้เด็กน้อยหยุดเสียงสะอื้นของตนลงเพื่อเงี่ยหูฟังให้แน่ใจ “แม่ หนูอย

“เสี่ยวหนิง เจ้าพอใจเงินจำนวนนี้หรือไม่ ว่ากันตามความเป็นจริงนะ ยุคนี้ใคร ๆ ต่างก็ต้องรัดเข็มขัด บางคนบางครอบครัวต่างต้องกินดินแทะรากไม้เพราะความอดยากจากสงคราม จะมีใครมาสนใจเรื่องเครื่องประดับกัน สหายน้อยเจ้าเห็นด้วยหรือไม่ แล้วอีกอย่างแม้หยกของสหายจะเป็นของดีแต่ทว่ามันกลับไม่ใช่ของเก่าเ

“แม่!” เมื่อเด็กหญิงที่พวกเขาดูแลเรียกหญิงสาวคนนั้นแบบนี้เหล่าทหารทั้งสามนายจึงได้ไม่ขวางนางฟู่ “หนิงหนิงของแม่ ลูกไปไหนมาแม่เป็นห่วงมากเลยรู้ไหม มะ..แม่คิดว่าจะไม่ได้เจอกับลูกอีกแล้ว” ลำแขนผอมบางของนางฟู่โอบกอดลูกสาวของตนเอาไว้แน่น เสี่ยวเฉาสงสารผู้หญิงคนนี้จับใจ “แม่ ฉันกลั

คนเรือพวกนั้นต่างพากันมองไปที่กลุ่มของเสี่ยวหนิงวาววับเพราะคิดว่าญาติของคนพวกนี้น่าจะไม่มาแล้วนั่นเอง “ข้าว่าญาติของพวกเจ้าไม่มาแล้วละ” คนเรือคนเดิมพูดขึ้นก่อนที่เจ้าตัวจะทำทีเป็นไม่สนใจกลุ่มของตู้เหวินกังที่มันมองว่าเป็นเหยื่อ เสี่ยวหนิงหาได้สนใจท่าทางของมัน “ลุงตู้คะ ลุงมีผ

“เขาละ” ชายวัยกลางคนถามขึ้นทว่าเมื่อเจ้าตัวเห็นปฏิกิริยาของเด็กหญิงตู้เหวินกังก็ถอนหายใจอย่างหมองเศร้า “ลุงตู้ ท่านช่วยหาที่ปลอดภัยให้แม่กับน้อง ๆ ของฉันอยู่ที่นี่ก่อนได้หรือเปล่าคะ” คำพูดของเสี่ยวหนิงทำให้ชายวัยกลางคนรู้สึกประหลาดใจแกมสงสัย “ทำไม” “ข้าได้ยินว่ามี