Mag-log inเธอเก่ง เธอดุ เธอสวย เธอไม่เคยเกรงกลัวพร้อมชนกับทุกปัญหาเพื่อครอบครัวที่เธอรัก...
view moreแม้ว่าหลี่ลู่เหอจะรอดพ้นจากปากนรกมาได้ทว่ามั่วเฉิงกับเด็กหนุ่มคนนั้นไม่ได้โชคดีอย่างเขา ดวงตาของชายหนุ่มแดงก่ำภายใต้ร่มคันสีดำที่เสี่ยวหนิงเป็นผู้ยืนกางให้เนื่องจากแขนของเจ้าตัวมีเชือกห้อยเฝือกคล้องไว้ที่คอ “มั่วเฉิง นายเป็นวีรบุรุษของพวกเราฉันขอให้นายนอนหลับให้สบาย ส่วนเรื่อ
“พ่อคะ พาหนูไปหาเขา ได้โปรด” เธอวิงวอนร้องขออย่างน่าสงสารจนหยางเฉียนหมิงไม่อาจปล่อยผ่าน “ได้ พ่อจะพาลูกไปเอง” เขาตอบรับเสียงหนัก รถจิ๊ปสีเขียวของกองทัพพาสองพ่อลูกหยางเดินทางเข้ามาถึงค่ายแห่งหนึ่งหลังจากสองพ่อลูกนั่งรถไฟผ่านหลายสถานีกว่าจะมาถึงตัวมณฑลแห่งนี้ “ที่นี
เสียงล้อรถดังเอี๊ยดอ๊าดขับไล่กวดกันไปมาอย่างเอาเป็นเอาตายตามท้องถนนในตรอกซอกซอยทำให้ผู้คนที่กำลังสัญจรพากันอกสั่นขวัญแขวน เปรี้ยง! รถคันที่ถูกยิงส่ายไปมาเนื่องจากยางแตก “บ้าเอ้ย! สหายหลี่เมื่อถึงบริเวณโรงงานร้างด้านหน้าคุณรีบพาเสี่ยวหมี่ไปหาที่รับส่งข่าว ส่วนผมจะเป็นตัวล่อให้
“พี่ใหญ่!! เกิดเรื่องกับพี่เขยแล้วครับ” ซีห่าวตะโกนขึ้นเสียงดังพลางชูกระดาษหนังสือพิมพ์ที่พาดหัวเกี่ยวกับคนที่ตนเพิ่งกล่าวถึงวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา เสี่ยวหนิงรับหนังสือพิมพ์จากมือน้องชายก่อนกวาดตาอ่านเนื้อหาในนั้นอย่างรวดเร็วใบหน้าของหล่อนซีดเผือด ในขณะที่เธอกำลังช่วยคนกำลังลำบ
“เรื่องแค่นี้เองไม่เห็นต้องเกรงใจนี่จ๊ะ น้าว่าหลานเอากลับไปเถอะ” หญิงสาวคุณแม่ลูกดกเอ่ยอย่างเกรงใจ “ไม่ได้หรอกครับ หากผมทำภารกิจครั้งนี้ตามที่แม่สั่งไม่ได้เห็นที่ว่าผมคงจะโดนหล่อนงอนไปหลายวัน คุณน้ากับเสี่ยวหนิงก็ช่วยกันรับไว้เถอะครับ” น้ำเสียงของคนพูดเต็มไปด้วยความร้องขอ “แต
หลังจากเด็กหญิงตกลงเป็นสายลับโดยที่ไม่มีใครยินยอมทว่าทั้งพ่อและหลี่ลู่เหอก็ยังไม่อาจหาหนทางได้อีกทั้งตอนนี้หยางเฉียนหมิงเองก็ยังต้องใช้เวลารักษาตัวเนื่องจากไม่อาจกลับบ้านได้ดังนั้นเจ้าตัวจึงต้องอาศัยอยู่ในหน่วยปฏิบัติการพิเศษแห่งนี้ เสี่ยวหนิงจึงคิดว่าการที่ตนเองรับหน้าที่แทนพ่อนั้นนับว่าเหมาะสมที่
“พี่ใหญ่ เจ้าลูกไม้นี้กินได้ไหมฮับ” ต้าโถวผู้เป็นน้องน้อยของกลุ่มนำผลไม้สีม่วงอมน้ำเงินที่เจ้าตัวเด็ดมาจากพุ่มไม้ถามขึ้นอย่างสงสัยระคนใคร่รู้ “กินได้จ้ะ เจ้าลูกนี้มีชื่อว่าเฮยเหมย[1]น้องลองกินดูสิ” คนเป็นพี่นำเจ้าผลไม้จิ๋วมาเช็ดกับแขนเสื้อก่อนส่งเข้าปากให้น้อง ๆ ดูเป็นตัวอย่าง
สีหน้าถมึงทมึงราวเทพหน้าดำของผู้เป็นนายทำให้เหล่าลูกน้องไม่กล้าเอ่ยทักแม้แต่คนสนิทของชายหนุ่มเองก็ยังไม่กล้าเอ่ยปาก “ได้ร่องรอยอะไรไหม” น้ำเสียงเย็นเยียบของชายหนุ่มตรงหน้าทำให้ชายหนุ่มในเครื่องแบบหลายคนรู้สึกขนลุกชัน “เรียนผู้บัญชาการ ไม่มีครับ” “กลับ” คำพูดห้วนสั











