جميع فصول : الفصل -الفصل 230

“ตามมา” คุณตาลุกขึ้นและพาฉันเดินมาที่ผนังห้องก่อนจะกดรหัส ผนังแยกออกเป็นประตู ด้านในขาวสว่างตา กลางห้องมีเตียง และมีคนนอนอยู่บนนั้น“นี่คือขุนเขาที่ฉันเล่าให้หนูฟัง จำได้ใช่ไหม”“จำได้ค่ะ” ร่างที่นอนอยู่บนเตียงผิวขาวราวหิมะ ร่างกายผ่ายผอม คงเพราะสารอาหารหล่อเลี้ยงไม่เพียงพอ เหมือนคนนอนหลับก็จริง แต่ก็ยังใช้เครื่องช่วยหายใจ“ช่วงนี้เหมือนขุนเขาจะมีปฏิกิริยาบางอย่างเกิดขึ้น ทำให้ฉันมีความหวัง หลังจากที่เลิกหวังมานานแล้ว ฉันยังไม่ได้บอกใครเรื่องนี้นอกจากหมอที่ดูแลอยู่ และหนู” คุณตาพูดพลางจับมือของขุนเขาแล้วลูบไปมา“ทำไมถึงบอกหนูคะ”“ต่อไปนี้หนูไม่ต้องกลับไปที่บ้านของเจ้าแผนอีกแล้ว ฉันจะให้หนูมาอยู่ที่นี่ มาดูแลขุนเขา”“หมายความว่ายังไงคะ”“ก็ตามที่ฉันพูด ฉันพูดไม่ชัดเจนตรงไหน”“แล้วน้องธารา?”“เมื่อเจ้าแผนแต่งงานกับหนูที่รัก คนที่จะเป็นแม่ของธาราก็คือหนูที่รักเท่านั้น”“...”“ฉันอยากให้เจ้าแผนมีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ ไม่มีคนเข้าไปแทรกกลางได้ หวังว่าเรื่องราวที่ผ่านมาของหนูกับเจ้าแผน หนูจะเก็บเงียบเอาไว้นะ ไม่ว่าจะช่วงที่เจ้าแผนหายตัวไปแล้วได้หนูช่วยเอาไว้ หรือแม้กระทั่งเรื่องเร็ว ๆ นี้ที่

“คุณช่วยตอบฉันทีว่าฉันเข้าใจถูกหรือคิดไปเองว่าคุณอยากช่วยฉัน”“ก็ต้องฉันอยากช่วยเด็กน่าสงสารอย่างเธอน่ะสิ ถ้าไม่อยากช่วยฉันจะเสนอเรื่องไปรักษาตัวทำไม ในเมื่อฉันอยู่ของฉันแบบนี้มาได้ตั้งนานโดยที่ไม่เดือดร้อนอะไร”“คุณพูดจริงหรือแค่หลอกให้ฉันดีใจเล่น”“ฉันไม่ใช่คนที่จะขายฝันให้เด็กสาวสิ้นหวังอย่างเธอ” สกิลปากเหมือนจะร้ายพอกันกับคนเป็นพี่ชาย“ถ้าที่คุณพูดคือเรื่องจริง แล้วคุณจะโอเคกับการไปใช้ชีวิตอยู่ในโลกภายนอกเหรอ ในเมื่อ...”“เด็กน้อย… เธออย่ามาห่วงเรื่องของฉันเลย ชีวิตของฉันมันจบตั้งแต่ที่ฉันตัดสินใจฆ่าตัวตายแล้ว ฉันมันคนตายที่ยังมีลมหายใจ เธอน่ะตัดสินใจหรือยัง จะอยู่ที่นี่ หรือ จะไปด้วยกัน”“คุณจะพาฉันไปจริง ๆ ใช่ไหม”“จริงสิ แต่เธอต้องทำบางอย่างให้ฉันนะ” ไม่มีอะไรที่จะได้มาฟรี ๆ สินะ ยิ่งกับคนตระกูลนี้ด้วย“อะไรคะ” ลองถามดูก่อนไง ถ้าได้ไม่คุ้มเสียก็ขอทนอยู่แบบนี้“ยิ้มบ่อย ๆ ห้ามร้องไห้ อย่าทำหน้าอมทุกข์”“ฮะ?”“แบบที่ได้ยินนั่นแหละ”“...”“สรุปไปใช่ไหม”“...” มันออกจะงง ๆ แต่ฉันก็พยักหน้าเป็นคำตอบ ไม่รู้สิ ฉันพูดไม่ออก แต่คิดว่ามันน่าจะเป็นทางออกที่ดี สำหรับฉันที่กำลังจะตกหน้าผาแล

“แต่ตอนนี้ผมไม่รู้เลยว่าอ้อมรักจะเป็นยังไงบ้าง ผมติดต่อเธอไม่ได้เลย ไม่รู้ว่าเธอไปอยู่ไหน คุณพอจะตามหาเธอได้บ้างไหม” คนชื่อโยพูดด้วยน้ำเสียงที่เศร้า“ต้องขอโทษ และขอบคุณด้วยที่เคยช่วยผมไว้ในอดีต ผมไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นอยู่ที่ไหน ผมต้องบอกคุณตรงนี้เลยว่า ผมมีลูกสาวอายุหกขวบย่างเจ็ดขวบ และผมเพิ่งแต่งงานไปเมื่อไม่กี่วันก่อนนี้”“อ่อ ผมเข้าใจแล้วครับ ถ้าผมมีโอกาสได้เจออ้อมรักอีกครั้งผมจะบอกเธอให้ตัดใจจากคุณซะ ไม่สิ ตัดใจจากผู้ชายที่ชื่อทราย ผมจะถือว่าทรายตายไปแล้ว”“ครับ แล้วแต่คุณเลย ถ้างั้นผมขอตัวกลับนะ ป่านนี้ภรรยาผมคงรอแล้ว” ผมบอกและลุกเดินออกจากห้องเหตุผลที่ไม่บอกว่านายทุนคนนั้นคือผม เพราะผมไม่มีความจำเป็นต้องบอกไม่รู้สิ ไม่รู้ว่าจะพูดทำไม เพราะมันคือปัญหาของผม ผมขอจัดการเองแล้วกัน“ที่กูเคยสั่งให้ไปค้นบ้านของอ้อมรักไปถึงไหนแล้ว” ผมถามไอ้พิชเมื่อเข้ามานั่งในรถ หลังจากงานแต่งจบลง ผมก็เริ่มเข้ารับการรักษาอย่างจริงจัง ตรวจสมองอย่างละเอียด ภาพในหัวของผมฉายใบหน้าของผู้หญิงที่ผมเคยสงสัยว่าเป็นใคร แต่ตอนนั้นผมยังไม่ปักใจเชื่อเท่าไหร่ผมคิดแค่ว่ามันอาจจะเป็นเพราะผมคิดถึงเธอจนหลอนมากกว่า ใ

“บังเอิญว่าฉันอยากนอนกอดเธอไง ขอกอดหน่อยแล้วกัน” เขากอดฉันแน่นกว่าเดิม ดึงตัวฉันให้นอนตะแคงหันหน้าซบกับหน้าอกของเขา“จำไม่ได้หรือไงว่าฉันไม่ใช่คนของคุณ และที่นี่ก็บ้านของตาคุณนะ”“เธอยังเป็นของฉัน เพราะฉันไม่ได้รับเงินที่ตาของฉันยื่นให้สักบาทเดียว และที่นี่ไม่ใช่บ้านตา เธอมัวแต่โมโหตกใจจนลืมสังเกตรอบข้างใช่ไหม” ฉันเอะใจฉุกคิดและพยายามผลักขุนแผนออกเพื่อที่จะกดโคมไฟเนื่องด้วยความมืดสลัวทำให้ฉัน มองเห็นอะไรต่อมิอะไรไม่ชัดนัก ที่พอมองเห็นหน้าขุนแผนก็เพราะแสงไฟจากผ้าม่านที่พลิ้วไหว“ชู่ว์ เงียบ ๆ ดิ แล้วฟังเสียง” ขุนแผนยังคงกอดฉันไว้เช่นเดิม ฉันหยุดดิ้น เงียบและฟังเสียงบางอย่างตามที่เขาบอก ฉันที่อยู่ทะเลมาตั้งแต่เกิด ทำไมแค่เสียงคลื่นจะจำไม่ได้“นี่คุณทำอะไรของคุณ เราอยู่ที่ไหนกัน”“บนเรือ ฉันก็แค่อยากอยู่กับเธอ”“จะบ้าเกินไปแล้วนะ ทำอะไรทำไมไม่คิดถึงคนอื่นบ้าง คุณแต่งงานแล้วหัดจำซะบ้าง จะยัดเยียดให้ฉันเป็นนางบำเรอไปถึงเมื่อไหร่กัน ไม่สงสารภรรยาของคุณหรือ…”“เงียบอ้อมรัก ช่วยคิดถึงแค่ฉันได้ไหม ตอนนี้มีแค่เราสองคน แค่เราสองคนเท่านั้น”“มันไม่มีคำว่าเราสำหรับฉันกับคุณ และถึงฉันจะโดนดูถูกจนมั

“หิวข้าวไหม ปวดหัวหรือเปล่า” นึกว่าจะได้ตายอย่างที่ตั้งใจเอาไว้นึกว่าจะไม่พลาด แต่แล้วก็พลาดอยู่ดี จำได้เลือนรางหลังจากที่ฟื้นขึ้นมาว่าคนที่โดดลงไปช่วยฉันก็คือขุนแผน เหตุการณ์วันนั้นที่พอจับใจความได้จากกล้องวงจรปิดที่ติดอยู่แทบทุกมุมของเรือนั้น มันน่าปลื้มใจ ถ้าหากว่าเขาไม่มีภรรยาอยู่แล้ว!ถ้าถามว่าฉันเห็นภาพจากกล้องได้ยังไง ก็ขุนแผนไงที่เปิดดูซ้ำ ๆ อยู่ในห้องพักขณะที่ฉันนอนเหมือนคนไร้ชีวิต เพราะไร้สิ้นหนทางหนีตอนนี้เขาก็ยังกดดู คิดว่าดูสารคดีชีวิตหรือไง‘อย่าไปอ้อม อย่าทิ้งพี่ไป พี่ขอโทษ ฟื้นสิ ฟื้นขึ้นมา กลับมาหาพี่ พี่สูญเสียอีกไม่ไหวแล้วนะอ้อมรัก พี่ขอโทษที่ใจร้าย กลับมา กลับมาหาพี่ พี่สัญญาว่าพี่จะทำทุกอย่างให้เราได้อยู่ด้วยกัน’ เสียงทุ้มสั่นเครือขณะที่สองมือกดปั๊มลงที่หน้าอกเพื่อช่วยชีวิตของฉัน‘พวกมึงมองเหี้ยอะไร หันหน้าไปทางอื่น’ เขาเหมือนหมาบ้าที่พร้อมกัดทุกคนตรงหน้า ที่พูดออกไปแบบนั้นคงจะเป็นเพราะเสื้อสีขาวที่ฉันสวมใส่มันบางเมื่อเปียกน้ำจึงเห็นสัดส่วนและหน้าอกที่ไม่ได้สวมใส่ชั้นใน ไหนจะกางเกงที่ใส่เพียงบ็อกเซอร์ผ้าบางในขณะที่ขุนแผนกำลังผายปอดช่วยชีวิตของฉัน โจ๊กรีบเอาผ้าม