All Chapters of เมียเด็กผู้การแสนร้าย (ผู้การสันต์:ชมจันทร์): Chapter 11 - Chapter 20

@เช้าวันต่อมาหรั่งมีนัดกับคนของผู้การเวลาสิบโมงเช้าจึงมารอที่บ้านใหญ่ ช่วงเช้าผู้การสันต์โทรไปบอกให้เขาพาคุณชมจันทร์ไปซื้อเสื้อผ้าที่ห้าง ระหว่างรอคนตัวเล็กแต่งตัวจึงนั่งคุยกับนายไปพลางๆวันนี้เจ้านายเขาไม่ได้ไปทำงาน ปกติผู้การสันต์ชอบอยู่ติดบ้าน ตอนเย็นถึงจะมีเพื่อนโทรตามไปสังสรรค์ตามประสาคนมีหน้ามีตา "คุณชมนี่น่ารักจริงๆ นะครับผู้การ คนหรือตุ๊กตาก็ไม่รู้"ผู้การสันต์ที่นั่งจิบกาแฟอยู่หันไปมองตามเมื่อได้ยินลูกน้องว่าอย่างนั้น ชะงักไปเมื่อเห็นการแต่งตัวของชมจันทร์อีกฝ่ายดูสวยสดใสกว่าเมื่อวาน เหมือนจะแต่งหน้าด้วย ปัดแก้มสีชมพูดูมีเลือดฝาด ปาดลิปมันสีชมพูอ่อน ทำผมหน้าม้าพองๆ รับกับดวงตากลมโต ดัดลอนเส้นผมอย่างกับสาวยี่สิบเอ็ดยี่สิบสองปีแต่ที่สะดุดตาสุดๆ เห็นจะเป็นเรียวขาขาวที่โผล่ออกมาจากกระโปรงยีนสีเข้มสั้นสองคืบ สวมใส่คู่กันกับเสื้อปาดไหล่สีขาวอวดผิวเนียน สะพายกระเป๋าข้างสีดำใบเล็ก มีเครื่องประดับเป็นต่างหูชิ้นเดียว "คุณหรั่งรอชมนานไหมจ๊ะ" ชมจันทร์เดินมาหยุดอยู่ระหว่างผู้การสันต์กับคุณหรั่งแล้วถามออกมา เธอเกรงว่าจะทำให้อีกฝ่ายเสียงาน"ไม่นานครับ ผมเองก็เพิ่งมา คุยกับผู้การได้แป๊บ

ผู้การสันต์นั่งมองข้อความเข้าในมือถือรัวๆ สักพักเริ่มเงียบ เดาว่าชมจันทร์คงเลิกซื้อของแล้ว อีกไม่นานคงกลับมานั่งบวกลบคูณหารด้วยสายตาคร่าวๆ เริ่มจากยอดหลักหมื่นจนหยุดอยู่ที่หลักแสนบาท แล้วก็ไม่ใช่แค่แสนต้นๆแต่มันคือแสนปลายๆ!วันเดียวชมจันทร์รูดซื้อของไปถึงเจ็ดแสนบาท อีกเพียงสามแสนเท่านั้นจะครบวงเงินที่เขากำหนดไว้เขาไม่ได้งกเรื่องเงิน แต่คิดไม่ถึงว่าชมจันทร์จะช็อปเก่งขนาดนี้ ใช้อย่างกับคนไม่เคยพบเคยเจอก็จริง ครอบครัวชมจันทร์ไม่ได้ร่ำรวย แต่ควรเห็นคุณค่าของเงินหน่อยไหม เห็นทีต้องได้คุยกันเรื่องนี้!ประมาณบ่ายสองโมงชมจันทร์และหรั่งกลับมาถึงบ้าน มีของมาด้วยเต็มรถชมจันทร์รีบลงไปขนของช่วยคุณหรั่งเอามาวางนอกรถเสียก่อน"ไม่เป็นไรครับผมขนเองได้ คุณชมเข้าไปบอกผู้การเถอะครับว่าเรากลับมาแล้ว""จ้ะ" ชมจันทร์พยักหน้ารับยิ้มๆ กำลังจะเดินเข้าบ้าน ทว่าร่างสูงใหญ่ของผู้การสันต์เดินออกมาจากในบ้านเสียก่อน"กลับมาแล้วจ้ะ" ผู้การสันต์พยักหน้า เอามือขัดหลัง มองหรั่งขนของลงมาจากรถ มีคนอื่นๆ เข้าไปช่วยมองถุงกระดาษวางเรียงรายบนพื้นนับห้าสิบถุงได้ไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมชมจันทร์ถึงใช้เงินหมดไปถึงเจ็ดแสนบาท

ก๊อก ก๊อก ก๊อก มือหนาเคาะประตูห้องของคนตัวเล็ก เขาให้คนไปบอกเมื่อตอนเย็นว่าจะพาชมจันทร์ไปกินข้าวนอกบ้าน ให้แต่งตัวสวยๆส่วนเขาอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย จึงเดินมาเคาะประตูเรียกอีกทีแอรด...ตากลมสบกับตาคมเมื่อดึงประตูเปิดเข้ามา มองผู้การสันต์ตั้งแต่หัวจรดเท้าเธอเพิ่งเคยเห็นอีกฝ่ายแต่งตัวด้วยลุคนี้เป็นครั้งแรก เพราะเวลาไปไหมมาไหนไม่แต่งตัวด้วยชุดข้าราชการตำรวจก็สวมเสื้อเชิ้ตสีดำ นั่นก็ว่าดูดีแล้วนะ แต่เขาใส่เสื้อโปโลแขนสั้นสีฟ้าน้ำทะเลที่เธอซื้อให้ดูดีและสดใสขึ้นมาเป็นกองความเข้มของสีเสื้อขับผิวขาวของเขาดูดี ทับในด้วยกางเกงยีนสีเข้มขายาวเข้ารูป คาดเข็มขัดหนังอย่างกับดาราฮอลลีวูด อีกฝ่ายไม่มีพุงอย่างคนวัยเดียวกันให้เห็นเซตผมเข้าทรงให้ความรู้สึกเท่ แขนขวาสวมนาฬิกาหรูเพียงเรือนเดียวก็พาออร่าคนรวยกระจาย"ไอ้หรั่งเอาชุดนี้มาให้เหรอ" คนตัวเล็กออกจากภวังค์เมื่อโดนทักมาว่าอย่างนั้น มองสำรวจตัวเองตั้งแต่ช่วงอกลงไป ก่อนจะเงยหน้าสบตากันแล้วพยักหน้าออกมา"ทำไมหรือจ๊ะ"ร่างสูงไม่ตอบ เดินลงจากบ้านด้วยสายตาเรียบนิ่งชมจันทร์ปิดประตูห้องลงตามหลังงงๆ แล้วเดินตามเขาลงไป แต่ด้วยความยาวของกระโปรงเ

"ขอโทษครับที่ผมไม่ทันระวัง" วันนี้เขาดื่มเยอะไปหน่อย ขาอ่อนไม่พอยังตาลายอีก"ไม่เป็นไรจ้ะ" ชมจันทร์เอ่ยยิ้มๆ อย่างเป็นมิตร ก่อนจะทานสเต๊กต่อ ตัดคำไหนก็อร่อยที่นี่นอกจากบรรยากาศจะดีแล้ว อาหารยังอร่อยอีก อาหารมื้อนี้คงจะแพงน่าดู"ขออนุญาตครับคุณผู้หญิง""จ๊ะ?" ชมจันทร์เงยหน้าขึ้นมอง ก็พบว่าเป็นพนักงานของที่นี่"คุณผู้ชายโต๊ะนั้นสั่งไวน์มาให้ครับ"ชมจันทร์มองตามมือพนักงานผู้ชาย ก็พบว่าเป็นคนที่ชนเธอเมื่อกี้ เขาชูแก้วไวน์ขึ้นหา เขามากับเพื่อนที่มีแต่ผู้ชายหญิงสาวไม่รู้ว่าต้องทำตัวแบบไหน จึงดึงสายตากลับมามองหน้าพนักงาน"เขาซื้อให้ชมหรือจ๊ะ" ชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง"ใช่ครับ คุณผู้ชายบอกว่าขอโทษ""อะ..อ๋อ" ชมจันทร์เข้าใจ แต่เธอไม่ได้โกรธเขาหรอกส่วนไวน์ อีกฝ่ายอุตส่าห์สั่งมาให้ดื่ม เธอคงต้องรับตามมารยาทหยิบแก้วไวน์บนถาดมาดื่ม ควบคู่กับนั่งทานสเต๊กไปด้วยสักพักรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ตามกาย นานเข้าเริ่มสายตาพร่ามัวไปหมด ช่องคลอดขมิบด้วยความรู้สึกแปลกๆมือเรียวค้ำศีรษะตัวเองเอาไว้ พยายามสลัดใบหน้าหลายๆ ทีเรียกสติตัวเอง แต่อาการหนาวๆ ร้อนๆ กลับหนักขึ้นเรื่อยๆ "ผะ..ผู้การจ๊ะ" เอ่ยเรียกคนที่นั่งฝั่งตรง

"ผู้การจ๋า..ฮึกฮือ.." เขาทำอย่างนี้หมายความว่าไง ไม่ได้ตั้งใจอยากช่วยเธอเหรอ"ฉันไม่จูบ"ชมจันทร์เม้มปาก เขาคงรังเกียจเธอแน่เลย พยักหน้าอย่างเข้าใจมือหนาสอดเข้าไปใต้ระหว่างขาเรียวทั้งสองข้าง โอบอุ้มของสงวนเอาไว้ นิ้วร้ายกรีดกรายตามรอยแยกตรงกลางผ่านชุดชั้นในตัวบาง สัมผัสขึ้นลงวนหาจุดที่ไวต่อสัมผัส พอเจอลงแรงขยี้ด้วยปลายนิ้วระรัว"อ๊ะ..อื้อ" ชมจันทร์กัดปากตัวเองพลางหลับตาพริ้มลง ไอ้ที่ทรมานเมื่อกี้เหมือนได้รับการรักษาที่ถูกจุด ปล่อยตัวปล่อยใจไปกับสัมผัสของเขาเขาเพียงขยี้บาๆ ทว่าเธอเสียวมาก เป็นความไม่คุ้นชินของร่างกายตัวเอง พอโดนมืออื่นที่ไม่ใช่ของเธอกลับให้ความรู้สึกซาบซ่าน เพราะเธอไม่มีความรู้สึกนี้เมื่อได้สัมผัสน้องสาวตัวเองมือหนายังคงเน้นขยี้ตรงจุดอ่อนไหวซ้ำๆ พลางมองอาการคนบนตักไปด้วย ปากเรียวเทียวเผยอครางอยู่บ่อยๆ หน้าสวยดูมีอารมณ์สุดๆตากลมหลับพริ้ม เต็มไปด้วยความต้องการในเรื่องอย่างว่า ตัดสินใจขยี้แรงๆ จนคนบนตักดิ้นพล่านไปทั้งตัวชมจันทร์ใจเต้นระรัวเร็วฟุบหน้าลงไปกับซอกคอแกร่ง เมื่อกี้เกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นกับเธอกัน แต่รู้สึกว่ามันดีมาก ผู้การสันต์ใช้นิ้วเกี่ยวขอบบิกินีไปไว้ทา