All Chapters of คุณหนูไร้ค่ากับองค์ชายพิการ: Chapter 101 - Chapter 110

จวนเจ้าเมืองหนานเจียงตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขา ตัวอาคารเก่าแก่ดูขลังทว่ากลับให้ความรู้สึกเหน็บหนาวอย่างประหลาด ทันทีที่ขบวนของอาหู่เคลื่อนผ่านประตูจวน เหล่าขุนนางท้องถิ่นนับสิบชีวิตในชุดพิธีการเต็มยศต่างพากันยืนเรียงแถวต้อนรับ ใบหน้าของพวกเขายิ้มแย้มทว่าดวงตากลับว่างเปล่าดุจผิวน้ำที่ซ่อนก้นบึ้งอันตราย"เจ้าเมืองคนใหม่เดินทางมาเหนื่อย ๆ พวกกระหม่อมเตรียมงานเลี้ยงน้ำชาและสุรามงคลไว้รอแล้วพะย่ะค่ะ" ขุนนางเฒ่าผู้หนึ่งนามว่าใต้เท้าฉี เอ่ยด้วยเสียงแหบพร่าพลางผายมือเชิญอาหู่และเซียวหลันเข้าสู่โถงกลางอาหู่เหลือบมองเซียวหลันเล็กน้อย นางพยักหน้าเบา ๆ เป็นสัญญาณว่าพร้อมทั้งคู่ก้าวเดินเข้าสู่งานเลี้ยงที่ประดับประดาด้วยโคมไฟสีแดง ทว่ากลิ่นอายในอากาศกลับไม่ใช่กลิ่นมงคล แต่มันคือกลิ่นของการชิงไหวชิงพริบบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยของป่าเลิศรส ทว่าจุดเด่นอยู่ที่กาสุราหยกขาวที่วางอยู่ตรงหน้าอาหู่ ใต้เท้าฉีรีบก้าวเข้ามาคุกเข่ารินสุราให้ด้วยตัวเอง"สุรานี้เป็นของดีขึ้นชื่อของหนานเจียง หากท่านโหวไม่ดื่มพวกกระหม่อมคงเสียใจยิ่งนัก"อาหู่ยกจอกสุราขึ้นมาจ่อที่ริมฝีปาก กลิ่นหอมกรุ่นของเหล้าชั้นดีลอยเข้าจมูก ทว่าม

ขณะที่การขุดคลองชลประทานกำลังดำเนินไปอย่างราบรื่น จู่ ๆ บรรยากาศที่เคยสดใสของเขตก่อสร้างทางทิศตะวันตกติดชายป่าลึกก็พลันเปลี่ยนไป ลมป่ากระโชกแรงหอบเอาลิ่นสาบสางคล้ายซากศพโชยมาตามลม นกป่าที่เคยส่งเสียงร้องกลับพากันเงียบกริบราวกับหวาดกลัวบางสิ่ง "อ๊ากกก!ช่วยด้วย! ตัวอะไรกัดข้า!" เสียงร้องโหยหวนดังมาจากก้นคลองที่เพิ่งขุดใหม่ อาหู่ที่กำลังคุมงานอยู่รีบกระโดดลงไปดูทันที เขาพบคนงานชายฉกรรจ์คนหนึ่งนอนดิ้นพล่าน ผิวหนังที่แขนและลำคอเริ่มมีรอยนูนแปลก ๆ แข็งกระด้าง และที่น่าสยดสยองที่สุดคือ มันเริ่มเปลี่ยนเป็นเกล็ดสีดำมันวาวดุจงูเห่าลามไปทั่วทั้งแขนในชั่วพริบตา "ถอยไปให้หมด! อย่าไปใกล้เลือดของเขา!" อาหู่ตะโกนสั่งพลางชักดาบออกมา แววตาที่เคยกะล่อนบัดนี้เคร่งเครียดถึงขีดสุด ข่าวเรื่องโรคคนเป็นงูแพร่กระจายไปทั่วเมืองหนานเจียงอย่างรวดเร็ว ชาวบ้านพากันหวาดกลัวจนไม่กล้าออกจากบ้าน เซียวหลันเดินทางมาถึงเขตก่อสร้างด้วยรถม้าศึก นางสวมชุดรัดกุมสีดำขลิบทอง ใบหน้าสงบนิ่งแต่แฝงด้วยความเฉียบขาด "อาหู่ นี่ไม่ใช่โรคระบาดธรรมดา" นางมองดูคนงานที่เริ่มเสียสติและพยายามจะฉกกัดคนรอบข้าง "ข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่

ณ ประตูวังหลวงแห่งเมืองหลวงที่เคยเงียบสงัดยามเช้า เสียงกีบม้าที่ควบตะบึงมาอย่างบ้าคลั่งดังขึ้นจนทหารยามต้องรีบชักดาบออกมาเตรียมรับมือ ม้าศึกสีดำที่เต็มไปด้วยคราบเหงื่อและฝุ่นควันพุ่งตรงมายังประตูชั้นใน"ม้าเร็วจากหนานเจียง ข่าวชัยชนะด่วนที่สุด! ใครขวางมีโทษประหาร!" ทหารสื่อสารในชุดเกราะพยัคฆ์ใต้ตะโกนลั่นพลางชูตราประทับสีทองของหนานเจียงโหวขึ้นเหนือหัวประตูวังเปิดออกกว้าง ม้าศึกควบผ่านเข้าไปจนถึงหน้าท้องพระโรงโดยไม่หยุดพัก ข่าวนี้เหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงกลางเมืองหลวงที่เคยปรามาสอาหู่ไว้ว่าคงไปตายที่ชายแดนภายในท้องพระโรง ฮ่องเต้เซียวจิ่งอันกำลังขมวดคิ้วฟังขุนนางกรมคลังบ่นเรื่องงบประมาณที่รั่วไหลจากหัวเมืองใต้ จู่ ๆ ขันทีหน้าประตูก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาคุกเข่า"ทูลฝ่าบาท ม้าเร็วจากหนานเจียงโหว ส่งคำกราบบังคมทูลมาพะย่ะค่ะ"เซียวจิ่งอันตาเป็นประกาย "รีบเอามาให้ข้าเดี๋ยวนี้"เมื่อม้วนฎีกาคลี่ออก กลิ่นอายของความเด็ดขาดก็แผ่ซ่านออกมาจากลายมือที่หวัดแต่อันทรงพลังของอาหู่ เนื้อความระบุชัดเจนว่า"กราบทูลฝ่าบาท แผ่นดินหนานเจียงปลอดภัยแล้ว ใต้เท้าฉีถูกจองจำ ภัยมืดจากเผ่าอสรพิษถูกทำลายหมดสิ้น มุกอส

ในขณะที่ตาเฒ่ากระบอกยายังคงพักค้างคืนอยู่ในวังหลวงเพื่อติดตามผลยาประสานวิญญาณที่ให้ฮองเฮาหรี่ซินหรานดื่มเข้าไป ข่าวลือเรื่องการรับกุ้ยเฟยกลับไม่ได้ซาลงอย่างที่คิด ทว่ามันกลับรุนแรงขึ้นราวกับมีคนจงใจจุดเพลิง "เจ้าได้ยินไหม เสนาบดีหวังเตรียมส่งหลานสาวคนสวยเข้าวังเดือนหน้าแล้ว เห็นว่าฝ่าบาททรงพยักพระพักตร์อนุญาตแล้วด้วยนะ" เสียงนางกำนัลแอบซุบซิบกันที่ข้างกำแพงตำหนักเย็น ข่าวลือปากต่อปากกระจายไปทั่วว่าฮ่องเต้เซียวจิ่งอันทรงถอดใจจากฮองเฮาหลี่ซินหรานแล้ว และกำลังมองหาโฉมงามที่มดลูกดีมาทดแทน เพื่อหวังทายาทเหมือนอย่างที่องค์หญิงใหญ่เซียวหลันทำสำเร็จที่หนานเจียง ข่าวลือนี้สร้างความเจ็บปวดให้หลี่ซินหรานไม่น้อย แต่นางก็ได้แต่เก็บงำความรู้สึกไว้ภายใต้ท่าทีที่สง่างาม ตาเฒ่ากระบอกยาที่นั่งแทะน่องไก่อยู่บนหลังคาตำหนักฮองเฮา ได้ยินข่าวลือพวกนี้แล้วถึงกับถ่มกระดูกไก่ออกมาด้วยความโมโห "เฮอะ! ไอ้พวกขุนนางปลวกพวกนี้ ขยันปล่อยข่าวลือยิ่งกว่าขยันทำงานเสียอีก สงสัยยาผงคัน ๆ ของข้าเมื่อวานจะยังไม่แรงพอ" ตาเฒ่าไม่รอช้า เขาแอบโดดลงจากหลังคาแล้วมุ่งหน้าไปยังห้องเครื่องหลวง แอบปรุงน้ำแกงสูตรพิเศษไปแจกจ่า

ยามเหม่า ในเช้าวันที่อากาศสดใสเป็นใจที่หนานเจียง จู่ ๆ เสียงกรีดร้องสั้น ๆ ของเซียวหลัน ก็ทำเอาจวนเจ้าเมืองที่เคยเงียบสงบแทบแตก "อาหู่ ข้า... ข้าปวดท้อง ไม่ไหวแล้ว!" อาหู่ที่กำลังนอนฝันหวานว่าจับโจรได้ถึงกับสะดุ้งตกเตียงถลาเข้าหานางด้วยความลนลาน "เมียจ๋า ใจเย็น ๆ นะ ตาเฒ่า ตาเฒ่ากระบอกยามาเร็วเข้า ลูกข้าจะออกมาแล้ว" เจ้าเมืองหนานเจียงผู้น่าเกรงขามวิ่งวุ่นจนขาขวิดกันเอง ลืมสิ้นซึ่งวิชาตัวเบาที่เคยเล่าเรียนมา ตาเฒ่ากระบอกยากระโดดพรวดออกมาจากห้องยาพร้อมกระบอกหยกคู่ใจ "ไอ้เจ้าพยัคฆ์โง่ ตะโกนหาอะไรกันนักหนา ข้าเตรียมการไว้หมดแล้ว พวกเจ้า ต้มน้ำร้อน เตรียมผ้าสะอาด เร็วเข้า!" ภายในห้องนอนที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของสมุนไพรบำรุงครรภ์ เซียวหลันกัดฟันสู้ด้วยความเข้มแข็งของสายเลือดราชวงศ์ อาหู่นั่งคุกเข่าอยู่ข้างเตียงกุมมือนางไว้แน่นจนเหงื่อซึม "หลันเอ๋อร์ ข้าอยู่นี่ เจ้าเก่งที่สุด เจ้าทำได้" ตาเฒ่ากระบอกยาขยับมืออย่างคล่องแคล่ว ตรวจชีพจรและให้เซียวหลันดื่มยาสูตรพิเศษที่ช่วยเพิ่มแรงเบ่ง "เบ่งอีกนิดยัยหนู เห็นหัวพยัคฆ์น้อยแล้ว" จนกระทั่งเสียงร้องอุแว้ที่ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งจวน