جميع فصول : الفصل -الفصل 120

สองเดือนผ่านไป บรรยากาศในตำหนักวังหลังคึกคักเป็นพิเศษ หลี่ซินเหยา ในสภาพท้องแก่ใกล้คลอดเต็มที แต่ด้วยใจที่รักหลาน นางจึงมักจะอุ้มท้องโย้ ๆ เข้าวังมาช่วยฮองเฮาหลี่ซินหรานเลี้ยงเจ้ามังกรแฝดอยู่เสมอ"พี่หญิง ดูสิ เจ้าแฝดคนโตนี่ถีบเก่งนัก โตขึ้นข้าจะให้ท่านพี่เฉินเฟิงสอนวิชากระบี่ให้เอง" หลี่ซินเหยาพูดยังไม่ทันขาดคำ เจ้ามังกรน้อยก็พ่นน้ำลายใส่หน้าอกน้าสาวเข้าเต็มรัก ทำเอาฮองเฮาหัวเราะร่า"ซินเหยา เจ้าเถอะ เดินเหินให้ระวังบ้าง อีกไม่กี่วันก็จะถึงกำหนดแล้วนะ" หลี่ซินหรานเตือนด้วยความเป็นห่วงในขณะที่หลี่ซินเหยากำลังจะเอื้อมมือไปหยิบขนมโก๋ จู่ ๆ นางก็หน้าซีดเผือด มือที่ถือถ้วยน้ำชาสั่นระริก "พี่หญิง หม่อมฉันว่า เจ้าลูกหมาในท้องมันอยากออกมาฟันกระบี่กับหลานแล้วเพคะ"เสียงของน้ำเดินดังขึ้นพร้อมกับเสียงร้องของหลี่ซินเหยา ฮองเฮารีบสั่งการทันที "ตามเฉินเฟิง เตรียมรถม้าส่งซินเหยากลับจวนแม่ทัพเดี๋ยวนี้ ตามหมอหลวงและส่งนกสื่อสารไปบอกอาจารย์ตาเฒ่าที่หนานเจียงด้วย"เฉินเฟิง ควบม้ามาถึงวังหลวงด้วยความเร็วที่ทำเอาเกือกม้าแทบหลุด เขาอุ้มหลี่ซินเหยาขึ้นรถม้าหอบหิ้วกลับจวนแม่ทัพทันที ทันทีที่ถึงห้องนอน

กาลเวลาผันผ่านไปหนึ่งขวบปี ลมวสันต์พัดหวนกลับมาอีกครั้งพร้อมกับข่าวดีที่ขจรขจายไปทั่วทั้งแผ่นดิน งานเลี้ยงเฉลิมฉลองในวังหลวงปีนี้ยิ่งใหญ่กว่าปีใด เพราะเป็นการต้อนรับหนานเจียงโหวที่เดินทางมาเยือนเมืองหลวงพร้อมขบวนเครื่องบรรณาการล้ำค่า และที่สำคัญที่สุดคือการฉลองข่าวดีเรื่องทายาทองค์ใหม่ของแผ่นดินภายในอุทยานหลวง เสียงหัวเราะสดใสของเด็กชายวัยสามขวบสองคนดังประสานกัน มังกรแฝด ที่บัดนี้เติบโตขึ้นจนซนได้ที่กำลังวิ่งเล่นไล่จับกันโดยมีเหล่าองครักษ์ ที่น่าดูเกรงขามแต่กลับยอมเป็นม้าให้องค์ชายทั้งสองปีนป่ายอย่างขัดไม่ได้"องครักษ์อย่าหนีสิ ข้าจะขี่เจ้าไปหาท่านแม่"เสียงหนึ่งในแฝดตะโกนก้อง ขณะที่องครักษ์ผู้นั้นทำท่าฮึดฮัดส่งเสียงคำรามในลำคอเบา ๆ คล้ายจะบอกว่า 'ข้าไม่ใช่ลา' แต่ก็ยังยอมหมอบลงให้เด็กน้อยปีนขึ้นหลังอย่างระมัดระวังหลี่ซินหราน ในชุดอาภรณ์สีทองอร่ามดูมีน้ำมีนวลและงดงามยิ่งกว่าเดิม นางนั่งอยู่เคียงข้างเซียวจิ่งอัน มือบางลูบหน้าท้องที่เริ่มนูนเด่นชัดขึ้นมาอย่างแผ่วเบาด้วยความรัก ท้องที่สองนี้ดูเหมือนจะทำให้คนข้างกายตามใจนางหนักกว่าเก่า"ยาบำรุงนี้ข้าเคี่ยวเองกับมือ เชิญฮองเฮาเสวยเถิด" ต

กาลเวลาผันผ่านล่วงเลยมาถึงยี่สิบปี แผ่นดินเซียวไม่เพียงแต่สงบสุข แต่ยังเจริญรุ่งเรืองถึงขีดสุด ภายใต้การดูแลของทายาทแห่งหลี่ซินหรานและเซียวจิ่งอัน องค์รัชทายาทเซียวจิ่งเยี่ยน แฝดคนโตของราชวงศ์ บุรุษผู้มีความเคร่งขรึมและเด็ดขาดเหมือนพระราชบิดา แต่มีนัยน์ตาที่แฝงความอ่อนโยนเหมือนมารดา เขาไม่เพียงแต่เก่งการปกครอง แต่ยังเป็นจอมทัพที่ได้รับการยอมรับจากทหารทั่วแผ่นดิน ในวัยยี่สิบเศษ เขาสามารถบริหารราชกิจแทนฮ่องเต้ได้อย่างไร้ที่ติ ราชเลขาเซียวอวี่ แฝดผู้น้องผู้ที่ตาเฒ่ากระบอกยาเคยย่นจมูกใส่เพราะหน้าเหมือนตา บัดนี้กลายเป็นนักปราชญ์อันดับหนึ่งของแผ่นดิน เขามีความจำที่เลิศเลอและไหวพริบปฏิภาณในการวางแผนการเมืองได้อย่างแยบยล เป็นขุนพลฝ่ายบุ๋นที่คอยคานอำนาจและอุดช่องโหว่ให้พี่ชายได้อย่างสมบูรณ์แบบ องค์หญิงเซียวหลิน ธิดาแฝดองค์โต นางสืบทอดวิชาการแพทย์มาอย่างเต็มเปี่ยม นางเปิดสถานพยาบาลประชาราษฎร์ทั่วแคว้นพัฒนาการผ่าตัดและร่วมกับตำราของตาเฒ่า จนโรคร้ายไม่สามารถกล้ำกรายแผ่นดินเซียวได้อีก องค์หญิงเซียวเฟย แฝดหญิงคนน้อง รั้งตำแหน่งราชทูต นางเป็นผู้ที่นำกองเรือเซียวออกสู่มหาสมุทร ค้าขายกับดินแ

หลังจากงานพิธีอำลาตาเฒ่ากระบอกยาผ่านพ้นไป ความเศร้าโศกเริ่มจางหายไปตามกาลเวลา เหลือเพียงปณิธานที่ต้องสานต่อ องค์รัชทายาททรงเริ่มปฏิบัติภารกิจตรวจการรอบนครหลวงเพื่อดูแลสารทุกข์สุกดิบของราษฎรตามรอยพระราชบิดาข้างกายของพระองค์คือ เฉินหยาง ลูกชายคนโตของแม่ทัพเฉินเฟิงและหลี่ซินเหยา ซึ่งบัดนี้รั้งตำแหน่งรองแม่ทัพและองครักษ์คู่ใจ ทั้งสองเติบโตมาด้วยกันดั่งพี่น้อง คนหนึ่งคือมังกรผู้ปกครองอีกคนคือพยัคฆ์ขาวผู้พิทักษ์"เฉินหยาง เจ้าว่าวันนี้ตลาดทิศตะวันออกดูคึกคักผิดปกติหรือไม่" รัชทายาทตรัสพลางทอดพระเนตรวิถีชีวิตผู้คน"ทูลรัชทายาท เป็นเพราะใกล้เทศกาลโคมไฟพะย่ะค่ะ ราษฎรต่างพากันเตรียมงานเลี้ยงฉลองความสงบสุขของแผ่นดิน" เฉินหยางตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งขรึมตามแบบฉบับตระกูลเฉินภารกิจสุดท้ายของวันคือการเข้าพบ มหาอัครเสนาบดีหวังอี้เทียน เพื่อหารือเรื่องการปฏิรูปการศึกษาในราชสำนัก ทันทีที่ทั้งสองก้าวเข้าสู่จวนที่ตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่ทรงพลัง มหาอัครเสนาบดีก็รีบออกมาต้อนรับ"กระหม่อมขอประทานอภัยที่ให้ทรงรอนานพะย่ะค่ะ พอดีบุตรีของกระหม่อมกำลังจัดเตรียมน้ำชาเพื่อต้อนรับพระองค์อยู่"ทันใดนั้น สตรีนางหนึ่งใน

ทันทีที่ข่าวพยัคฆ์หนุ่มสยบแม่เสือดาวแพร่ไปถึงหูของฮ่องเต้เซียวจิ่งอัน พระองค์ทรงพระสรวลเสียงดังลั่นตำหนัก ทรงรีบสั่งการให้เบิกสมบัติล้ำค่าจากคลังหลวง ทั้งผ้าไหมทองคำ หยกประดับ และอาวุธระดับตำนาน ส่งไปประเคนให้หลานชายถึงหนานเจียงหนัก ๆ โดยส่ง รัชทายาทเซียวจิ่งเยี่ยนและเหล่ามังกรแฝด ทั้งสี่พระองค์เดินทางไปเป็นตัวแทนพระองค์บรรยากาศที่หน้าด่านหนานเจียงคึกคักอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ขบวนม้าของรัชทายาทช่างสง่างาม แต่อลังการไม่แพ้กันคือขบวนของ แม่ทัพเฉินเฟิงและหลี่ซินเหยาที่พาลูกชายทั้งสองคนคือเฉินหยาง และเฉินหมิงมาร่วมแสดงความยินดี"อาหู่ ข้าขนดาบเหล็กไหลมาให้ลูกสะใภ้เจ้าโดยเฉพาะ เห็นว่าดุนักไม่ใช่รึ" เฉินเฟิงตะโกนทักทายสหายรักที่ยืนหน้าบานรอรับแขกอยู่หน้าจวน"ฮ่าๆๆ! มาเลยสหายรัก วันนี้ข้าเตรียมเหล้าไว้รับรองพวกเจ้าจนถึงเช้า" อาหู่หัวเราะพลางกอดคอสหายทั้งสองเข้างานลานกว้างใจกลางเมืองหนานเจียงถูกเนรมิตให้เป็นสถานที่จัดงานแต่งที่ผสมผสานระหว่างความหรูหราของราชวงศ์และความดิบเถื่อนของนักรบหนานเจียง แสงโคมไฟนับหมื่นดวงส่องสว่างแข่งกับแสงดาว เสียงกลองศึกสลับกับเสียงพิณหวานหูหูเจี้ยน ในชุดเจ้า