คุณหนูไร้ค่ากับองค์ชายพิการ のすべてのチャプター: チャプター 71 - チャプター 80

บนยอดเขาเทียนถันที่กลายเป็นนรกบนดิน เซียวจิ่งอันกวัดแกว่งกระบี่มังกรตัดผ่านหมอกควันสีเหลืองหม่นที่พุ่งออกมาจากกระถางกำยานอย่างต่อเนื่อง พิษร้ายเริ่มกัดกินดวงตาและลมหายใจของทหารอารักขา ทำให้กองทัพเกราะเหล็กที่เคยเข้มแข็งเริ่มระส่ำระสาย "จิ่งอัน วันนี้คือวันตายของเจ้า!" เสียงตะโกนของหัวหน้าทหารดังมาจากหลายทิศทางพร้อมกับการจู่โจมที่ไร้รูปแบบ เซียวจิ่งอันกัดฟันกรอด "เฉินเฟิง นำหน่วยเงาพยัคฆ์ฝ่าหมอกควันไปจับตัวหัวหน้านักพรตที่จุดเครื่องหอม ส่วนข้าจะบุกไปช่วยเสด็จพ่อ" เขาทะยานตัวผ่านดงดาบ มุ่งหน้าไปยังแท่นบูชาสูงสุดที่ฮ่องเต้กำลังถูกทหารกบฏปิดล้อม แต่ยิ่งเข้าใกล้ควันพิษยิ่งเข้มข้นจนรู้สึกเวียนศีรษะ ร่างกายที่เคยคล่องแคล่วเริ่มหนักอึ้ง ในขณะที่เซียวจิ่งอันกำลังเสียเปรียบ จู่ ๆ เซียวจิ่งเทียนก็ควบม้าฝ่าหมอกควันเข้ามาพร้อมกับทหารม้าเดนตายอีกนับร้อย เขาชูดาบขึ้นฟ้าพลางตะโกนด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความจงรักภักดี "เสด็จพ่อ หม่อมฉันมาช่วยแล้วพะย่ะค่ะ" เซียวจิ่งเทียนสั่งการให้ทหารของตนเข้าบดขยี้ทหารกบฏที่กำลังปิดล้อมฮ่องเต้อย่างโหดเหี้ยม ซึ่งแท้จริงคือกองกำลังที่เขาจงใจส่งมาสังเวยเพื่อ

ภายในห้องยาที่อบอวลไปด้วยกลิ่นสมุนไพร หลี่ซินหรานเหงื่อซึมเต็มหน้าผาก นางกำลังใช้เข็มเงินรมยาพิษสกัดจากว่านรากดินค่อย ๆ ล่อให้หนอนไหมโลหิตขยับตัวออกมาจากต้นคอของหลี่ซินเหยาที่นอนสลบไสลอยู่ตุ่มนูนแดงที่หลังคอหลี่ซินเหยาขยับอย่างน่าขยะแขยง ราวกับมันรู้ตัวว่ากำลังถูกคุกคาม หลี่ซินหรานต้องใช้สมาธิขั้นสูงสุด หากเข็มแทงพลาดแม้แต่นิดเดียว พิษของหนอนจะพุ่งเข้าสู่สมองหลี่ซินเหยาทันที"ซินเหยา อดทนไว้นะ พี่หญิงจะช่วยเจ้าเอง" หลี่ซินหรานกระซิบเสียงสั่นนางใช้มีดผ่าตัดขนาดเล็กกรีดลงบนผิวหนังเพียงนิดเดียว ทันใดนั้น หนอนไหมสีโลหิตตัวยาวเท่าปลายนิ้วก็พุ่งพรวดออกมาจากบาดแผล หลี่ซินหรานรีบใช้คีมคีบมันโยนลงในชามตะกั่วที่เตรียมไว้ แต่หนอนตัวนั้นกลับพ่นพิษสีม่วงคล้ำออกมาจนชามตะกั่วละลาย"มันร้ายกาจนัก!" หลี่ซินหรานหน้าซีด นางรีบทายาสมานแผลให้หลี่ซินเหยาและตรวจชีพจร "ชีพจรเริ่มคงที่แล้ว แต่ฤทธิ์พิษของหนอนยังเหลืออยู่ นางต้องพักผ่อนอย่างหนัก"เสียงขลุ่ยไม้ไผ่ที่เยือกเย็นดังขึ้นจากนอกจวน ทันใดนั้นหลี่ซินเหยาที่เพิ่งผ่าตัดเสร็จกลับลืมตาตื่นขึ้นมา แววตาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานอีกครั้ง นางพุ่งตัวเข้าบีบคอหลี่ซิ

ในขณะที่วังหลวงยังเก็บซากปรักหักพังไม่เสร็จ ฮ่องเต้ถูกย้ายมาประทับที่เรือนรับรองหลังใหญ่ในจวนตระกูลหลี่ซึ่งปลอดภัยที่สุดในตอนนี้ พระองค์ยังคงหลับลึก ใบหน้าดูซูบเซียวจากการถูกกุ้ยเฟยวางยามาเป็นเวลานาน เซียวจิ่งอันยืนมองพระบิดาด้วยแววตาสลับซับซ้อน "อาจารย์ ท่านพ่อของข้าจะฟื้นเมื่อไหร่ พิษที่กุ้ยเฟยวางไว้มันร้ายแรงจนข้ากลัวว่าพระองค์จะกลายเป็นเจ้าชายนิทราไปตลอดกาล" ตาเฒ่ากระบอกยาแคะหูพลางเดินวนรอบเตียง "เจ้าดูถูกข้าเกินไปแล้ว! พิษกิ๊กก๊อกของนังผู้หญิงริษยานั่นน่ะหรือจะคณามือข้า" เขาดึงกระบอกไม้ไผ่ออกมา คราวนี้เขาหยิบรากบัวหิมะเจ็ดสีที่ดองอยู่ในเหล้าสมุนไพรเข้มข้นออกมา "พิษนั้นมันทำให้จิตใจหลงลืมความจริง แต่ร่างกายมันยังจำได้ ข้าต้องใช้เข็มกระตุ้นมังกรผสานกับยานี้" ตาเฒ่าสั่งให้หลี่ซินหรานมาช่วยประคอง "นังหนู คอยกดจุดที่กลางกระหม่อมไว้นะ ข้าจะแทงเข็มที่ฝ่าเท้า ล่อให้พิษมันพุ่งออกมาทางปลายนิ้ว" เข็มยาวพุ่งเข้าสู่จุดชีพจรสำคัญอย่างแม่นยำ ทันใดนั้น ร่างของฮ่องเต้ก็กระตุกอย่างแรง พระองค์ทรงสำรอกเอาของเหลวสีดำกลิ่นเหม็นหืนออกมาก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ราวกับเพิ่งโผล่พ้นน้ำ "จิ่ง

ภายในตำหนัก เสียงดนตรีจากผีผาและขลุ่ยหยกดังประสานก้องกังวาน อาหารเลิศรสลำเลียงมาวางบนโต๊ะทองคำของเหล่าขุนนางและทูตานุทูต เซียวจิ่งอันในฉลองพระองค์มังกรดูสง่างามประทับคู่กับหลี่ซินหรานที่ดูงดงามไร้ที่ติ ทว่าสายตาของเขากลับไม่ได้จับจ้องที่ระบำนางรำ แต่กำลังกวาดตามองเหล่าอาคันตุกะที่นั่งอยู่เบื้องล่าง"ท่านพี่ ดูนั่นเพคะ ทูตจากแคว้นเป่ยหรงดูจะใส่ใจผังวังหลวงที่เพิ่งบูรณะใหม่เป็นพิเศษนะเพคะ" หลี่ซินหรานกระซิบเบา ๆ ขณะรินสุราทิพย์ให้สวามีทูตจากแคว้นเป่ยหรง เป็นบุรุษรูปร่างกำยำหน้าตาเหี้ยมเกรียมก้าวออกมาตรงกลางห้อง "ถวายบังคมจักรพรรดิองค์ใหม่ เพื่อเป็นการเฉลิมฉลอง แคว้นเป่ยหรงขอถวายภาพวาด ซึ่งวาดโดยจิตรกรเอกที่ใช้เวลาวาดถึงสิบปีและกล่องดนตรีล้ำค่าให้เป็นของขวัญพะย่ะค่ะ"หลี่ซินหรานหรี่ตามองภาพวาดขนาดใหญ่ที่คลี่ออก มันคือแผนที่ภูมิศาสตร์ของแคว้นเซียวที่ละเอียดจนน่าตกใจ ทั้งจุดยุทธศาสตร์ ลำน้ำ และเส้นทางลับที่แม้แต่ขุนนางบางคนยังไม่รู้ "ท่านพี่ นี่ไม่ใช่ภาพวาดเพื่อความสวยงาม แต่มันคือแผนที่การทหารที่พวกมันจงใจนำมาเย้ยหยันว่าพวกมันรู้จักแผ่นดินเราดีกว่าเราเสียอีก"ส่วนกล่องดนตรีนั้น เมื่อเ

แสงยามยามโหย่ว (ประมาณ 17.00 น.) สาดส่องกระทบป้ายชื่อหมู่บ้านศิลาขาวที่ดูเก่าคร่ำคร่า ทว่าบรรยากาศกลับผิดปกติอย่างน่าขนลุก ขบวนรถม้าของฮองเฮาเคลื่อนเข้าสู่ลานกว้างกลางหมู่บ้านโดยไร้ซึ่งเสียงโห่ร้องต้อนรับอย่างที่ควรจะเป็น มีเพียงเสียงไอโขลก ๆ ดังออกมาจากบ้านดินมุงจากที่ปิดเงียบราวกับหมู่บ้านร้างหลี่ซินหรานก้าวลงจากรถม้าโดยไม่รอให้พรมปูพื้น นางมองเห็นชายชราคนหนึ่งนั่งพิงเสาไม้ ดวงตาเหม่อลอย ผิวหนังแห้งกร้านราวกับขาดน้ำมานานนับเดือน ทั้งที่ข้างกายมีถังน้ำวางอยู่เต็ม "ท่านตา ทำไมท่านไม่ดื่มน้ำล่ะ"ชายชราส่ายหน้าช้า ๆ น้ำตาไหลอาบแก้ม "ดื่มไม่ได้ ยิ่งดื่ม ยิ่งร้อนรุ่มในอกเหมือนถูกไฟเผา น้ำในบ่อมันกลายเป็นน้ำจากนรกไปแล้ว"หลี่ซินหรานรีบตรงไปยังบ่อน้ำกลางหมู่บ้าน นางหยิบเข็มเงินออกมาจุ่มลงไป เพียงอึดใจเดียว เข็มเงินที่เคยแวววาวกลับกลายเป็นสีม่วงคล้ำปนเขียว "พิษตะไคร่โลหิตจริง ๆ ด้วย แต่นี่ไม่ใช่แค่การปล่อยพิษธรรมดา พวกมันใช้ หัวเชื้อสกัดที่เข้มข้นกว่าปกติ"นางหันไปหาเฉินเฟิงที่ยืนคุมเชิงอยู่ข้าง ๆ "เฉินเฟิง สั่งการหน่วยเงาพยัคฆ์ ปิดกั้นบ่อน้ำทุกจุดในหมู่บ้านนี้ทันที ห้ามใครดื่มน้ำเด็ดขา