All Chapters of คุณหนูไร้ค่ากับองค์ชายพิการ: Chapter 81 - Chapter 90

ท่ามกลางเส้นทางลาดชันที่มุ่งหน้าสู่หุบเขาหมอกม่วง เสียงล้อรถม้าคันเขื่องของฮองเฮาจู่ ๆ ก็ดังขึ้นก่อนจะเอียงวูบลงข้างทาง อาหู่แกล้งกระโดดลงจากที่นั่งพลางตะโกนเสียงหลง "แย่แล้ว เพลาหัก พวกเราไปต่อไม่ได้แล้วพะย่ะค่ะ"หลี่ซินหรานก้าวลงจากรถม้าด้วยท่าทีตื่นตระหนกเล็กน้อยพองาม นางมองไปที่ป่าทึบสองข้างทางด้วยสายตาที่ดูเหมือนหวาดกลัว แต่ในใจนางกำลังนับถอยหลังรอเวลา "อาหู่รีบซ่อมให้เสร็จก่อนค่ำนะ ข้าไม่อยากนอนกลางป่าที่บรรยากาศน่าขนลุกเช่นนี้เลย"บนเนินเขาห่างออกไป แม่ทัพอู๋เจิ้นที่ซุ่มดูอยู่ผ่านกล้องยาสูบหรี่ตามอง "รถม้าพังงั้นรึ ช่างประจวบเหมาะนัก หรือว่านางจะรู้ตัว""ท่านแม่ทัพ หรือเราจะบุกตอนนี้เลยขอรับ ทหารอารักขานางมีไม่ถึงสองร้อยนาย เป็นโอกาสทอง" รองแม่ทัพเป่ยหรงเสนออู๋เจิ้นแสยะยิ้ม "ไม่ รอให้ตะวันตกดินก่อน ให้พวกมันลนลานมากกว่านี้ ข้าชอบล่าเหยื่อในที่มืด และที่สำคัญ ข้าต้องการจับตัวนางแบบละมุนละม่อมที่สุด เพื่อเอาไว้บีบคอเซียวจิ่งอัน" ด้านกองทัพม้าเหล็กห้าพันนาย เซียวจิ่งอันในชุดเกราะทมิฬเต็มยศ ควบม้าศึกสีดำทะยานผ่านทุ่งหญ้าด้วยความเร็วสูงสุด ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ในมือของพระ

เสียงกรีดร้องของทหารเป่ยหรงที่ถูกทหารม้าเหล็กเหยียบย่ำเริ่มซาลง แทนที่ด้วยเสียงหอบหายใจอย่างหนักหน่วงของเหล่าผู้รอดชีวิต เซียวจิ่งอันก้าวเท้าอย่างมั่นคงไปยังร่างของอู๋เจิ้นที่นอนบิดเบี้ยวอยู่บนพื้นดิน ปลายง้าวสีดำนิลจดลงที่ลำคอที่เต็มไปด้วยเลือดของแม่ทัพผู้จองหอง "เจ้าว่าข้าเป็นลูกสุนัขงั้นหรือ" เซียวจิ่งอันแค่นเสียงถาม แววตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก "ดูเหมือนลูกสุนัขที่เจ้าว่า จะเป็นตัวที่ขย้ำคอหอยของเจ้าจนแหลกละเอียดเสียเองนะอู๋เจิ้น" อู๋เจิ้นไอออกมาเป็นเลือดคำโต ดวงตาที่เหลือเพียงข้างเดียวจ้องมองเซียวจิ่งอันด้วยความอาฆาต "แก... แกคิดว่าฆ่าข้าแล้วทุกอย่างจะจบงั้นรึ หึๆ แผนการของราชครูเหอมันลึกซึ้งกว่าที่แกจะจินตนาการได้นัก" หลี่ซินหรานเดินเข้ามาใกล้ นางไม่ได้สนใจคำขู่ของคนตาย แต่สายตาของนางกลับจดจ้องไปที่ตุ่มน้ำพองสีม่วงที่เริ่มผุดขึ้นตามผิวหนังของศพทหารเป่ยหรงที่นอนเกลื่อนกลาด นางรีบหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาปิดจมูกพลางร้องเตือน "ท่านพี่ ถอยออกมาเพคะ อย่าให้เลือดของพวกมันถูกตัวทหารของเราเด็ดขาด!" เซียวจิ่งอันชะงักและรีบถอยร่นออกมาตามคำสั่งนางทันที หลี่ซินหรานใช้คีมเหล็กคีบเอา

เมื่อเซียวจิ่งอันและหลี่ซินหรานควบม้าลงมาถึงค่ายทหารที่ตีนเขา ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับไม่ใช่ค่ายทหารที่ระเบียบจัดอย่างที่เคยเป็น แต่มันคือนรกบนดินที่เต็มไปด้วยเสียงคำรามโฮกฮากและเสียงโลหะปะทะกัน ทหารม้าเหล็กหลายร้อยนายที่ได้รับพิษหนอนผีดิบเข้าสู่กระแสเลือด บัดนี้ดวงตาขุ่นมัวเป็นสีม่วงคล้ำ ผิวหนังซีดสยอง และกำลังบ้าคลั่งเข้าโจมตีเพื่อนร่วมรบอย่างไม่เลือกหน้าเฉินเฟิงและทหารที่ยังเหลือสติอยู่ต้องฝืนใจใช้โล่กระแทกยับยั้งพวกเดียวกันเองไว้ "อย่าฆ่าพวกเขา! พวกเขาแค่ถูกพิษ!" เฉินเฟิงตะโกนก้องขณะที่แขนของเขาถูกเล็บของทหารนายหนึ่งข่วนจนเลือดซิบ"ฝ่าบาทมาแล้ว!" เสียงตะโกนแห่งความหวังดังขึ้นเมื่อม้าศึกพุ่งทะลวงฝ่ารั้วไม้ค่ายเข้ามาหลี่ซินหรานกระโดดลงจากหลังม้าโดยมีเซียวจิ่งอันคอยระวังหลังให้ นางรีบหยิบหญ้ากลั่นวิญญาณที่บดผสมกับยาถอนพิษสูตรลับออกมา "ท่านพี่ หม่อมฉันต้องการไฟที่ร้อนแรงที่สุด และปราณมังกรของท่านเพื่อกระจายตัวยานี้ให้ทั่วค่ายภายในพริบตา"เซียวจิ่งอันไม่รอช้า พระองค์สั่งให้ทหารนำฟืนและน้ำมันดินมากองรวมกันเป็นจุดยุทธศาสตร์รอบค่าย "ซินหราน เจ้าทำหน้าที่ของเจ้า ส่วนที่เหลือข้าจะจั

"บังอาจ!" เฉินเฟิงคำรามพลางชักดาบพุ่งเข้าขวางหน้าเซียวจิ่งอันไว้ทันที เมื่อเห็นองครักษ์ส่วนตัวขององค์ชายห้าเริ่มขยับตัว เซียวจิ่งอันสะบัดมือเพียงครั้งเดียว "ทหารม้าเหล็ก! ปิดล้อมโถงพิธี! ขุนนางคนใดที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับแผนการระเบิดกำแพงเมือง จับกุมไปขังคุกใต้ดินให้หมด ห้ามให้ใครรอดสายตาไปได้แม้แต่คนเดียว!" ทหารในเกราะแดงชาดพุ่งเข้ามาในโถงดุจคลื่นยักษ์ กวาดต้อนขุนนางที่เริ่มหวาดกลัวและขัดขืนไปรวมกันที่มุมหนึ่ง บรรยากาศงานเลี้ยงฉลองชัยกลายเป็นสนามรบกลางเมืองหลวงในพริบตา "จิ่งเหอ เจ้าไม่ต้องรีบไปไหน" เซียวจิ่งอันเดินเข้าไปคว้าคอเสื้อพี่ชายแล้วกระชากขึ้นมาด้วยพละกำลังมหาศาล "ข้าจะให้เจ้าไปอยู่ในที่ที่เจ้าควรอยู่คุกหลวงที่สกปรกที่สุด" เซียวจิ่งอันไม่รอให้ทหารมาลาก พระองค์ลากตัวองค์ชายห้าที่ดิ้นรนขัดขืนไปตามพื้นหินอ่อนหน้าท้องพระโรงต่อหน้าสายตาขุนนางนับร้อย เสียงรองเท้าและฉลองพระองค์ขององค์ชายห้าครูดไปกับพื้นเสียงดังกึกก้อง สะท้อนถึงจุดจบของอำนาจที่ได้มาลับ ๆ โดยมิชอบ หลี่ซินหรานเดินตามหลังสวามีด้วยแววตาที่เรียบนิ่ง นางไม่ได้สงสาร แต่กลับมองดูความพินาศของคนทรยศด้วยความสะใจ "ท

แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องลงมายังลานกว้างหน้าท้องพระโรงหลวง บรรยากาศเงียบกริบจนน่าขนลุก ทหารม้าเหล็กในชุดเกราะเต็มยศนับพันนายยืนเรียงรายอารักขาอย่างแน่นหนา ตรงกลางลานมีโต๊ะไม้ขนาดใหญ่ที่จัดวางไว้สำหรับการพิจารณาคดีพิเศษ เหล่าขุนนางน้อยใหญ่ต่างพากันมายืนรอดูเหตุการณ์ด้วยใบหน้าที่ซีดเซียว บ้างก็ซุบซิบกันด้วยความหวาดกลัว บ้างก็พยายามหลบสายตาขององครักษ์เงาที่ยืนคุมเชิงอยู่รอบบริเวณ เสียงแตรศึกดังกึกก้องเป็นสัญญาณการเสด็จมาของเซียวจิ่งอันและหลี่ซินหราน ทั้งคู่เดินเคียงคู่กันออกมาจากท้องพระโรง เซียวจิ่งอันในชุดมังกรสีแดงชาดปักดิ้นทองคำ ดูองอาจและมีรังสีฆ่าฟันแผ่ซ่านออกมาจาง ๆ ในมือของพระองค์ไม่ได้ถือง้าวทมิฬ แต่ถือดาบอาญาสิทธิ์ที่เป็นเครื่องหมายแห่งการประหารชีวิตขุนนางชั่ว หลี่ซินหรานเดินเคียงข้างสวามีอย่างสง่างาม นางสวมชุดหงส์สีเขียวอ่อนที่ดูเรียบง่ายแต่แฝงไปด้วยความน่าเกรงขาม บนใบหน้าของนางมีรอยยิ้มละไมแต่แววตาคมกริบดุจมีดโกน นางนั่งลงบนบัลลังก์หงส์ที่อยู่ข้าง ๆ บัลลังก์มังกร เป็นภาพที่ประกาศให้ทุกคนรู้ว่าศึกครั้งนี้ พระองค์และนางจะร่วมมือกันบดขยี้คนทรยศ เซียวจิ่งอันก้าวออกมาประทับยืนหน้