คุณหนูไร้ค่ากับองค์ชายพิการ のすべてのチャプター: チャプター 91 - チャプター 100

รุ่งอรุณที่สายหมอกจาง ๆ ยังคงโอบกอดทิวเขา หลี่ซินหรานเดินนำขบวนเล็ก ๆ มุ่งหน้าสู่สุสานที่ตั้งอยู่บนเนินเขาที่เงียบสงบที่สุด ข้างกายของนางคือเซียวจิ่งอันที่กุมมือนางไว้ไม่ห่าง ตามมาด้วยเฉินเฟิง อาหู่ และชายชราในชุดป่านซอมซ่ออย่างตาเฒ่ากระบอกยาที่เดินก้มหน้าพลางทอดถอนใจเมื่อมาถึงหน้าป้ายหลุมศพที่สลักชื่อ จางซุนเสวี่ย หลี่ซินหรานทรุดตัวลงคุกเข่า วางดอกเบญจมาศป่าสีขาวลงช้า ๆ "ท่านแม่ ลูกกลับมาหาท่านแล้ว พร้อมกับคนที่ลูกรักที่สุดเพคะ"ตาเฒ่ากระบอกยาก้าวออกมาข้างหน้า แววตาเต็มไปด้วยความโศกเศร้า เขาจ้องมองป้ายชื่อนั้นเนิ่นนานก่อนจะเบนสายตามาที่จี้หยกบนคอของหลี่ซินหราน "ถึงเวลาที่เจ้าต้องรู้ความจริงแล้ว แม่นางน้อย""จี้หยกชิ้นนี้ ข้าเป็นคนทำขึ้นมาเองกับมือ" ตาเฒ่าเอ่ยเสียงสั่น "ข้าใส่พลังทั้งหมดที่ข้ามี และความรักที่ข้ามีต่อจางซุนเสวี่ยลงไปในหินก้อนนี้ เพื่อหวังให้มันคุ้มครองนางจากเข็มพิษและเล่ห์เหลี่ยมในวังหลวง ทว่านางกลับเลือกที่จะส่งต่อมันให้เจ้า เพราะนางรู้ว่าชีวิตของนางกำลังจะสิ้นสุดลง แต่นางอยากให้ความรักของนางอยู่เคียงข้างเจ้าตลอดไป"หลี่ซินหรานน้ำตาคลอ มือเรียวบางลูบไล้จี้หยกที่ก

หลังจากคืนอันวุ่นวายที่โรงฆ่าสัตว์เก่าเพียงสามวัน ข่าวร้ายก็พุ่งตรงเข้าสู่ประตูกลางของวังหลวง ใต้เท้าหลี่ บิดาของฮองเฮาที่ควรจะแข็งแรงขึ้น กลับล้มฟุบลงกลางห้องทำงาน ร่างกายของเขาซูบผอมลงอย่างรวดเร็ว ผิวหนังเริ่มเปลี่ยนเป็นสีคล้ำม่วงหลี่ซินหรานรีบรุดมาที่จวนสกุลหลี่ทันที นางตรวจชีพจรด้วยมือสั่นเทาก่อนจะพบความจริงที่น่าใจหาย "พิษที่หลิ่วซื่อเคยวางไว้เมื่อหลายปีก่อนไม่ได้ถอนออกจนหมด แต่มันซ่อนอยู่ข้างในกระดูก และตอนนี้ลามมาทำลายอวัยวะภายในจนหมดสิ้นแล้ว"แม้นางจะเป็นหมอ แต่พิษที่ฝังรากลึกมานานประกอบกับความอ่อนแอของใต้เท้าหลี่ ทำให้นางทำได้เพียงประคองลมหายใจสุดท้าย "ท่านพ่อ ลูกมาแล้วเจ้าค่ะ"ใต้เท้าหลี่ลืมตาขึ้นมองลูกสาวทั้งสองคนเป็นครั้งสุดท้าย เขากุมมือหลี่ซินหรานและหลี่ซินเหยาไว้แน่นก่อนจะสิ้นลมไปอย่างสงบ ท่ามกลางเสียงหวีดร้องดั่งจะขาดใจของหลี่ซินเหยาบรรยากาศในจวนสกุลหลี่ฉาบด้วยสีขาวสะอาดตาของชุดไว้ทุกข์ เสียงสวดส่งวิญญาณดังระงมไปทั่ว หลี่ซินเหยาที่บัดนี้ซูบผอมและดวงตาบวมช้ำ นั่งเฝ้าหน้าหีบศพบิดาไม่ยอมห่าง นางรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังทลายลง เพราะมารดาก็จากไปในฐานะคนบาป บัดนี้บิดาที่เ

ท่ามกลางฝูงชนที่คึกคักในตลาดงานโคมไฟ มีชายหญิงคู่หนึ่งสวมชุดชาวบ้านธรรมดาและสวมหน้ากากไม้แกะสลักปิดบังใบหน้า แอบเดินย่อง ๆ ตามหลังเฉินเฟิงและหลี่ซินเหยาอยู่ไม่ห่าง"ท่านพี่ เบาหน่อยเพคะ เดี๋ยวเฉินเฟิงก็รู้ตัวหรอก รายนั้นหูไวมากนะเพคะ" หลี่ซินหรานกระซิบพลางดึงชายเสื้อของเซียวจิ่งอันที่พยายามจะโผล่หน้าไปดูฉากกุมมือบนสะพานหิน"ข้าแค่อยากเห็นชัด ๆ ว่าเฉินเฟิงมันกล้าจีบน้องสาวเจ้าแค่ไหน" เซียวจิ่งอันหัวเราะในลำคอ แววตาภายใต้หน้ากากเต็มไปด้วยความเอ็นดู "ดูนั่นสิ เขายอมซื้อโคมไฟกระต่ายโง่ ๆ ให้นางด้วย ปกติเคยสนใจของพวกนี้ที่ไหนกัน"ทั้งคู่แอบมองจนเห็นเฉินเฟิงกุมมือหลี่ซินเหยาเดินข้ามสะพานไปอย่างทะนุถนอม ท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความรัก หลี่ซินหรานถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก "ในที่สุดซินเหยาก็มีคนดูแลที่พึ่งพาได้จริง ๆ เสียทีนะเพคะ""อืม ข้าตัดสินใจแล้ว พอถึงเวลาอันควร ข้าจะพระราชทานสมรสให้พวกเขาทั้งคู่ ให้เฉินเฟิงขึ้นเป็นท่านแม่ทัพใหญ่ที่มีจวนเป็นของตนเอง จะได้ครองคู่กับซินเหยาอย่างสมเกียรติ" เซียวจิ่งอันเอ่ยพลางโอบไหล่ฮองเฮาที่รัก "หน้าที่สอดแนมของเราก็จบลงแล้วใช่ไหมฮองเฮา"เมื่อกลั

ณ ใจกลางเมืองหลวง แผนผังอาคารไม้หลังใหญ่ที่สร้างอย่างงดงามทว่าทันสมัยสร้างขึ้นในนามสถาบันแพทย์แห่งแคว้นเซียวหลี่ซินหรานในชุดทางการสีขาวขลิบทองดูภูมิฐาน ยืนอยู่ท่ามกลางเหล่าบัณฑิตแพทย์และหมอพื้นบ้านที่นางคัดเลือกมาด้วยตัวเองนางไม่ได้เพียงแค่สอนวิชาจากตำราโบราณ แต่นางนำเอาความรู้สมัยใหม่จากโลกก่อนมาปรับใช้ ทั้งเรื่องการแยกห้องผู้ป่วยตามอาการ การต้มเครื่องมือให้สะอาดเพื่อฆ่าเชื้อ และการจัดระเบียบแฟ้มประวัติคนไข้ที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน"จำไว้ ชีวิตคนไม่มีชนชั้น ไม่ว่าจะเป็นขุนนางหรือขอทาน หากก้าวเข้ามาที่นี่ พวกเขาคือผู้ป่วยที่พวกเจ้าต้องรักษาด้วยหัวใจ" หลี่ซินหรานเอ่ยเสียงกังวานด้วยแววตามุ่งมั่นในขณะที่หลี่ซินหรานกำลังตรวจสอบสมุนไพร ฮ่องเต้เซียวจิ่งอันก็เสด็จมาเยือนโดยไม่แจ้งล่วงหน้า พระองค์ไม่ได้มาเพื่อกดดัน แต่มาพร้อมกับเกวียนขนทองคำและเสบียงจำนวนมากเพื่อสนับสนุนสถาบันแห่งนี้"ซินหราน ข้าสั่งให้กรมคลังจัดสรรงบประมาณพิเศษให้สถาบันของเจ้าทุกเดือน และข้ายังได้ประกาศให้หมอทั่วแคว้นที่ผ่านการทดสอบจากเจ้า ได้รับเบี้ยหวัดและยศตำแหน่งเทียบเท่าขุนนาง" เซียวจิ่งอันวางมือบนไหล่นางพลางยิ้มอย

หลังจากชัยชนะยกแรก พวกกบฏที่เหลือรอดต่างพากันหนีตายกลับเข้าสู่ถ้ำมังกรซึ่งเป็นที่ตั้งมั่นสุดท้ายบนยอดเขาสูงชันที่ขนาบด้วยหน้าผาหมื่นลี้ แม่ทัพเกายืนมองยอดเขาที่ปกคลุมด้วยเมฆหมอกพลางถอนหายใจ "ต่อให้ใช้ทหารนับหมื่นล้อมไว้เป็นปี ก็ยากจะตีรังนี้แตกได้ นอกจากจะบินเข้าไป"อาหู่ยิ้มเย็นพลางชี้ไปที่น้ำตกขนาดใหญ่ที่ส่งเสียงสนั่นหวั่นไหว "ไม่ต้องบินท่านแม่ทัพ แต่เราจะ มุดเข้าไป หลังน้ำตกมีอุโมงค์ใต้น้ำที่เชื่อมต่อกับบ่อน้ำกลางค่ายพวกมัน ข้าเคยใช้เส้นทางนี้หนีเจ้าหน้าที่ทางการเมื่อสิบปีก่อน"แม่ทัพเกาตาโต "แต่มันเสี่ยงเกินไป หากพวกมันรู้ตัว เราจะกลายเป็นหมูในอวยทันที""ข้าจะนำหน่วยกล้าตายห้าสิบนายมุดเข้าไปเองขอรับ เมื่อเห็นสัญญาณควันไฟกลางค่าย ท่านแม่ทัพจงนำทัพใหญ่บุกเข้าทางประตูหน้าทันที"ในยามดึกสงัด อาหู่ถอดเกราะหนักออกเหลือเพียงชุดรัดกุมสีดำ คาบดาบสั้นไว้ในปากแล้วนำทหารหน่วยกล้าตายกระโดดลงสู่กระแสน้ำที่เย็นจัด พวกเขาต้องดำผุดดำว่ายฝ่าโขดหินแหลมคมใต้ดินนานนับเค่อ จนกระทั่งอาหู่โผล่พ้นน้ำขึ้นมากลางบ่อซักล้างในค่ายกบฏอาหู่พุ่งตัวขึ้นจากน้ำดุจภูตพราย ดาบสั้นในมือปาดคอยามสองคนที่ยืนสัปหงกอยู่