คุณหนูไร้ค่ากับองค์ชายพิการ のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 70

ยิ่งม้าควบทะยานห่างจากเมืองหลวงสู่ทิศตะวันตกเฉียงใต้มากเท่าไหร่ บรรยากาศรอบกายก็ยิ่งเปลี่ยนไปจนน่าขนลุก ท้องฟ้าที่เคยสดใสกลับถูกบดบังด้วยเมฆหมอกสีเทาหม่นที่ดูราวกับควันไฟที่ไม่มีวันดับ ต้นไม้สองข้างทางเริ่มมีรูปร่างบิดเบี้ยว กิ่งก้านแห้งกรังขดตัวคล้ายมือปีศาจที่พยายามจะฉุดรั้งผู้ผ่านทาง ใบไม้สีเขียวขจีเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลไหม้และส่งกลิ่นเหม็นอับชื้นของซากพืชที่เน่าเปื่อย"เจ้าสัมผัสได้ไหมซินหราน" เซียวจิ่งอันเอ่ยเสียงเรียบพลางกระชับมือนางแน่น แววตาคมกริบของเขามองฝ่าม่านหมอกที่เริ่มหนาขึ้นทุกที "อากาศที่นี่มันหนักอึ้งเหมือนมีใครเอาหินมาถ่วงหน้าอกไว้ พลังปราณในกายข้ามันหมุนวนผิดปกติเหมือนถูกรบกวนด้วยพลังงานบางอย่าง"หลี่ซินหรานพยักหน้าด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียด นางกำจี้หยกที่หน้าอกไว้แน่น บัดนี้จี้หยกไม่ได้เพียงแค่กะพริบถี่ ๆ แต่มันส่งความร้อนรุ่มออกมาจนผิวหนังของนางเริ่มแดง "มันคือม่านอาคมเพคะ ฮองเฮาน่าจะใช้เลือดของนักฆ่าเงาโลหิตที่เหลือรอดมาทำพิธีเปิดทางและทิ้งคำสาปไว้ตามทาง เพื่อไม่ให้ใครตามนางเข้าสู่ใจกลางหนานเจียงได้ง่าย ๆ"ภาพในนิมิตบอกนางไว้แบบนั้นเมื่อรถม้าเคลื่อนมาถึงหมู่บ้านสุ

กลางดึกท่ามกลางป่าหนานเจียงที่มืดมิด เสียงแมลงป่าเงียบหายไปอย่างประหลาด ราวกับสิ่งมีชีวิตทุกชนิดกำลังกลั้นหายใจด้วยความหวาดกลัวต่ออำนาจมืดที่ปกคลุมอยู่ ในวงล้อมอาคมของตาเฒ่ากระบอกยา แสงสีม่วงทองยังคงหมุนวนรอบตัวเซียวจิ่งอันและหลี่ซินหรานอย่างต่อเนื่องเหงื่อผุดขึ้นตามใบหน้าคมคายของรัชทายาทหนุ่ม พลังมังกรในกายของเขานั้นร้อนแรงและดุดันดุจเปลวเพลิง ทว่าเมื่อมันไหลผ่านมือที่ประสานกันเข้าสู่ร่างของหลี่ซินหราน มันกลับถูกกลั่นกรองด้วยพลังจากจี้หยกพันวิญญาณจนกลายเป็นกระแสพลังที่นุ่มนวลแต่ทรงอานุภาพ หลี่ซินหรานรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดในกระดูกที่ถูกชำระล้าง เส้นชีพจรที่เคยติดขัดเพราะพิษของฮองเฮาพลันทะลุปรอด แสงสีม่วงในจี้หยกเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ จนกลายเป็นสีม่วงดำที่ดูสูงส่ง"อดทนไว้นะซินหราน" เซียวจิ่งอันกระซิบ เสียงของเขาฟังดูแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยความห่วงใย "อีกเพียงนิดเดียว พลังมังกรของข้ากับพลังวิญญาณของเจ้าจะหลอมรวมกันโดยสมบูรณ์"หลี่ซินหรานพยักหน้าทั้งที่หลับตาแน่น นางรู้สึกเหมือนวิญญาณของนางกำลังเดินทางกลับไปยังรากเหง้าที่นางไม่เคยรู้จัก ภาพของสตรีในชุดศักดิ์สิทธิ์สีขาวปร

ทันทีที่ขบวนเสด็จก้าวผ่านประตูเมือง เสียงโห่ร้องต้อนรับจากราษฎรดังระงมไปทั่วท้องถนน เซียวจิ่งอันในชุดเกราะสีทองอร่ามขี่ม้าเคียงข้างรถม้าของหลี่ซินหราน ความกล้าหาญที่ไปกำราบภัยร้ายที่หนานเจียงทำให้บารมีของรัชทายาทพุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุดเมื่อถึงหน้าพระราชวัง ฮ่องเต้ซึ่งมีพระพลานามัยแข็งแรงขึ้นมากจากยาถอนพิษของหลี่ซินหราน เสด็จออกมาต้อนรับโอรสและว่าที่ลูกสะใภ้ด้วยพระพักตร์ที่อิ่มเอิบ"เจ้าทำได้ดีมากจิ่งอัน และเจ้าด้วยซินหราน เจ้าไม่ใช่แค่หมอหญิง แต่เจ้าคือผู้พิทักษ์บัลลังก์ของข้า" ฮ่องเต้ตรัสพลางวางพระหัตถ์ลงบนไหล่ของคนทั้งสอง "ราชโองการเตรียมไว้พร้อมแล้ว งานมงคลสมรสระหว่างรัชทายาทและหลี่ซินหราน จะจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ที่สุดในแผ่นดิน"ในขณะที่วังหลวงกำลังจัดเตรียมงานใหญ่อย่างขะมักเขม้น อาหู่กลับต้องเผชิญกับศึกหนักยิ่งกว่าตอนสู้กับซากศพเสียอีก เมื่อเขาถูกองค์หญิงใหญ่เรียกตัวเข้าพบทันทีที่ถึงเมืองหลวง"เจ้าตัวดี ไปลำบากลำบนที่หนานเจียงตั้งนาน กลับมาถึงแทนที่จะรีบมาหาข้า กลับไปนั่งโม้อยู่ที่ภัตตาคารงั้นหรือ" องค์หญิงใหญ่ทรงกริ้วพลางบิดหูอาหู่จนหน้าเบี้ยว"โอยๆๆ องค์หญิง ข้าไปกู้ชาติมานะพ่ะย

ณ ตำหนักรัชทายาท เสียงประตูปิดลงเสียงดังพร้อมกับร่างของหลี่ซินหรานที่ถูกวางลงบนเตียงกว้างอย่างนุ่มนวล เซียวจิ่งอันยืนค้ำหัวนางพลางปลดสายคาดเอวออกช้า ๆ จนนางเริ่มใจคอไม่ดี"ท่านพี่ ท่านจะทำอะไรเพคะ หม่อมฉันแค่ไปเดินตลาดเองนะ" หลี่ซินหรานขยับตัวหนีจนชิดหัวเตียง"เจ้าไปเดินตลาด แต่เจ้าไปสู้กับนักเลงเมืองหลวง เจ้ารู้ไหมว่าถ้าพวกมันมีอาวุธร้ายแรงกว่านี้ หรือถ้าเจ้าโดนลูกหลง ข้าจะทำอย่างไร!" เซียวจิ่งอันตะคอกเสียงต่ำแต่แฝงไปด้วยความห่วงใยจนสั่นเครือ "ข้าเกือบจะเสียเจ้าไปในป่าหนานเจียงมาแล้วครั้งหนึ่ง ข้าจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอีกเด็ดขาด"หลี่ซินหรานชะงัก นางเห็นเงาความกลัวในดวงตาของมังกรหนุ่มคนนี้ "หม่อมฉันขอโทษเพคะ หม่อมฉันแค่คิดว่ามีอาหู่กับเฉินเฟิงอยู่ด้วย""อาหู่กับเฉินเฟิงไม่ใช่เจ้าของชีวิตเจ้า แต่เป็นข้าต่างหาก" เซียวจิ่งอันโน้มตัวลงมาประชิดจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อน "บทลงโทษของเจ้าคือห้ามก้าวเท้าออกจากห้องนี้จนกว่าข้าจะอนุญาต และข้าจะตรวจชีพจรเจ้าทุกยามเพื่อให้แน่ใจว่าเจ้ายังปลอดภัยดี"เซียวจิ่งอันเริ่มตรวจชีพจรด้วยริมฝีปากเบา ๆ ที่ข้อมือ ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาที่พวงแก้มและริมฝีปากขอ

รัตติกาลอันเงียบสงัดในจวนตระกูลหลี่ เฉินเฟิงยืนสังเกตการณ์อยู่บนกิ่งไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านคลุมเรือนพัก สายตาของเขาดุจพยัคฆ์ที่จ้องมองเหยื่อ ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งก็มุดออกมาจากห้องพักคนรับใช้ แอบปล่อยนกพิราบสีดำสนิทให้โผบินขึ้นสู่ท้องฟ้าเฉินเฟิงไม่รอช้า เขาดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว เข็มสั้นไร้พิษแต่แม่นยำก็พุ่งเจาะเข้าที่ปีกนกจนมันร่วงลงมาในเขตสวนป่า เขาพุ่งตัวลงไปเก็บนกตัวนั้นอย่างรวดเร็วและพบกระดาษแผ่นเล็กที่ม้วนติดขามา"แผนการขนทองคำทิศเหนือเริ่มขึ้นแล้ว กำจัดหูตาในจวนตระกูลหลี่ให้หมดสิ้น"เฉินเฟิงขมวดคิ้ว "พวกมันยังไม่เลิกรา แล้วยังมีหนอนบ่อนไส้อยู่ในจวนนี้จริง ๆ" เขาเก็บหลักฐานไว้และเตรียมจะนำไปรายงานรัชทายาท แต่เสียงสะอื้นเบาๆ จากศาลาริมน้ำกลับดึงดูดความสนใจของเขาเสียก่อนหลี่ซินเหยาในชุดสีขาวสะอาดตาดูซูบซีดแต่เริ่มมีสติมั่นคงขึ้น นางค่อย ๆ พยุงร่างอันอ่อนแอออกมานั่งรับลมที่ศาลาริมน้ำ สายตาของนางเหม่อมองไปที่ดวงจันทร์ที่ถูกเมฆบดบัง ราวกับชีวิตของนางที่มืดมนไม่แพ้กัน"เจ้าออกมาทำอะไรข้างนอกยามนี้" เสียงทุ้มต่ำของเฉินเฟิงดังขึ้นทำให้ซินเหยาสะดุ้งโหยง"ทะ... ท่านองครักษ์เฉิน" หลี่ซ