คุณหนูไร้ค่ากับองค์ชายพิการ のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 60

แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันในถ้ำมรกตวูบไหวตามแรงลม หลี่ซินหรานนั่งลงตรงข้ามกับตาเฒ่ากระบอกยาหลังจากโอสถปรุงสำเร็จ บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัด มีเพียงเสียงเดือดของหม้อยาสมุนไพรที่ตาเฒ่าเคี่ยวทิ้งไว้ "ท่านผู้เฒ่า ก่อนที่ข้าจะไป ข้ามีเรื่องหนึ่งที่ติดค้างอยู่ในใจ" หลี่ซินหรานมองสบตาชายชรา "ภูมิหลังของท่านแม่ข้า ความจริงนางไม่ได้ตายเพราะไข้ป่าใช่ไหมเจ้าคะและจี้หยกนี้ มันเกี่ยวข้องกับความลับที่นางซ่อนไว้ที่แดนใต้อย่างไร" ตาเฒ่ากระบอกยาชะงักมือที่กำลังจัดสมุนไพร แววตาที่เคยดูบ้าบอบัดนี้กลับนิ่งลึกและเศร้าหมองอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาถอนหายใจยาวก่อนจะเริ่มร่ายความหลังที่ถูกฝังกลบมานานกว่ายี่สิบปี "เจ้าคงไม่รู้ ในอดีตมีสตรีสามคนที่โดดเด่นที่สุดในสำนักโอสถหนานเจียง" ตาเฒ่าเริ่มเล่า "คนแรกคือฮองเฮาหวงอี้หลานผู้ทะเยอทะยาน คนที่สองคือหลิ่วซื่อ ผู้มีจิตใจคดโกง และคนสุดท้ายคือจางซุนเสวี่ย แม่ของเจ้า ผู้ที่มีพรสวรรค์เหนือใคร ทั้งสามคือศิษย์รุ่นน้องที่ข้าและอาจารย์เฝ้าสอนมากับมือ" ตาเฒ่าแค่นยิ้มขมขื่น "คนภายนอกคิดว่าพวกนางไม่รู้จักกัน แต่ความจริงพวกนางซ่อนคมไว้ใต้แขนเสื้อ ฮองเฮาหวงใช้ฐานะตระก

ภายในค่ายทหารด่านชายแดนบรรยากาศอึมครึมดุจพายุกำลังจะตั้งเค้า แม่ทัพเกาจ้องมองราชโองการสีเหลืองทองในมือด้วยแววตาที่สั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน คำสั่งที่ให้เขาสละโลหิตทำพิธีและถอยทัพห้าสิบลี้ มันคือการตบหน้าขุนพลผู้ปกป้องชายแดนมาทั้งชีวิตอย่างรุนแรงที่สุด "ท่านแม่ทัพ นี่มันกับดักชัด ๆ" รองแม่ทัพหวังตะโกนลั่นด้วยความแค้นใจ "ให้ท่านไปอารามหลวงเพียงลำพัง มิเท่ากับส่งพยัคฆ์เข้ากรงเล็บหมาจิ้งจอกหรือขอรับ แล้วการถอยทัพห้าสิบลี้ หากทหารฝ่ายตระกูลหวงสวมรอยบุกยึดด่าน เราจะทำอย่างไร" แม่ทัพเกานิ่งเงียบ มือที่ถือราชโองการสั่นระริก "ข้ารู้ดีว่านี่คืออุบายของนางผู้หญิงใจโฉดคนนั้น แต่นางอ้างถึงพระอาการของฝ่าบาท หากข้าขัดราชโองการในยามที่ฝ่าบาททรงอาการหนัก ข้าจะกลายเป็นคนอกตัญญูต่อแผ่นดินทันทีที่สิ้นลมหายใจ" เขามองออกไปที่สนามฝึกทหาร เห็นทหารกล้านับหมื่นที่พร้อมจะสละชีพเพื่อเขาและฮ่องเต้ "ฮองเฮานางรู้ใจข้าดีกว่าใคร นางรู้ว่าข้าทนเห็นชื่อเสียงของตระกูลเกาแปดเปื้อนคำว่ากบฏไม่ได้" "รองแม่ทัพหวังรับคำสั่ง" แม่ทัพเกาเอ่ยเสียงเฉียบขาด "ข้าจะไปอารามหลวงตามราชโองการ" "ท่านแม่ทัพ!!" "ฟังข

ในขณะที่หลี่ซินหรานและเซียวจิ่งอันกำลังวางแผนทำศึกใหญ่ที่ตำหนักท้ายวัง อาหู่ก็แยกตัวออกมาตามคำสั่ง เขาเคลื่อนไหวแผ่วเบาราวกับเงาปีศาจ ลัดเลาะผ่านหลังคาตำหนักต่าง ๆ จนมาถึงตำหนักเย็น สถานที่ที่ถูกทิ้งร้างและหนาวเหน็บที่สุดในวังหลวง"ทหารยามสี่คน กระจอกนัก" อาหู่แค่นยิ้ม มือหนาคว้าเข็มยาสลบที่หลี่ซินหรานแบ่งให้มา ซัดออกไปเพียงพริบตา ทหารทั้งสี่ก็ล้มพับลงโดยไม่ทันส่งเสียงเขางัดหน้าต่างไม้เข้าไปในห้องที่มืดมิด มีเพียงแสงจันทร์ที่ส่องผ่านรอยแตกของหลังคา และที่นั่นเองเขาได้เห็นองค์หญิงใหญ่นั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงเก่า ๆ ใบหน้าที่งดงามราวกับภาพวาดมีรอยนิ้วมือแดงก่ำจากการถูกตบ แววตาของนางเศร้าสร้อยแต่ยังคงไว้ซึ่งขัตติยามานะอาหู่ถึงกับชะงักฝีเท้า หัวใจของจอมโจรผู้ไม่เคยสยบให้สตรีใดกลับกระตุกวูบ'นี่หรือองค์หญิงใหญ่ เหตุใดจึงงดงามและน่าทะนุถนอมถึงเพียงนี้'อาหู่เผลอจ้องมองวงหน้าเนียนละเอียดที่มีคราบน้ำตาจนลืมตัว"นั่นใคร!" องค์หญิงใหญ่สะดุ้งสุดตัว นางพยายามถอยร่นไปจนชิดผนัง แววตาสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว "เจ้าเป็นคนของจิ่งหมิงจะมาสังหารข้าหรือ"อาหู่รีบก้าวออกมาจากเงามืด แสงจันทร์ตกกระทบใบหน้

เสียงระเบิดกึกก้องกัมปนาทสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งพระราชวังราวกับแผ่นดินจะถล่มทลาย แรงอัดมหาศาลทำให้เครื่องทองเหลืองและแจกันลายครามล้ำค่าตกแตกกระจายเกลื่อนพื้นท้องพระโรง ฝุ่นละอองสีขาวโพลนฟุ้งกระจายไปทั่วอากาศ บดบังวิสัยทัศน์ของทุกคน บรรยากาศแห่งการเฉลิมฉลองพลันมลายหายไป เหลือทิ้งไว้เพียงความตื่นตระหนกและความโกลาหลขั้นสุดเหล่าขุนนางผู้สูงศักดิ์ที่เคยยืนวางมาดต่างพากันหวีดร้องเสียงหลง ล้มลุกคลุกคลานแย่งกันกรูไปยังประตูทางออกอย่างไม่คิดชีวิต บ้างก็ถูกเหยียบย่ำจนบาดเจ็บเสียงร้องไห้ระงมผสมกับเสียงถ้วยชามแตกดังกึกก้องไปทั่วโถงกว้างฮองเฮาพยายามทรงตัวบนบัลลังก์ด้วยใบหน้าซีดเผือด จอกเหล้าทองคำในมือร่วงหล่นลงพื้นน้ำเหล้าสีอำพันไหลนองปนกับเศษกระเบื้อง แววตาที่เคยจองหองฉายแววหวาดหวั่นอย่างปิดไม่มิด นางรีบกวาดสายตามองหาราชบุตรที่บัดนี้ตัวสั่นเทาอยู่ข้าง ๆ บัลลังก์ ใบหน้าที่เคยโอหังกลับขาวซีดดุจคนตาย"นี่มันเกิดอะไรขึ้น ใครบังอาจมาก่อความวุ่นวายในงานประสูติของข้า" เซียวจิ่งหมิงตะโกนเสียงหลง ทว่าเสียงของเขากลับถูกกลืนหายไปกับเสียงโห่ร้องและความวุ่นวายเบื้องล่างท่ามกลางฝุ่นละอองที่ค่อย ๆ จางลง หลี่ซ

รุ่งเช้าหลังเหตุการณ์ระเบิดกลางท้องพระโรง กลิ่นควันไฟยังคงลอยอบอวลไปทั่วเมืองหลวง เซียวจิ่งอันในชุดฉลองพระองค์สีแดงดำขลิบทองสมฐานะรัชทายาท ยืนตระหง่านอยู่บนแท่นสูงหน้าลานประหาร แววตาที่เคยอ่อนโยนยามอยู่กับหลี่ซินหราน บัดนี้กลับเย็นเยียบดุจภูเขาน้ำแข็ง"ในพระนามแห่งฮ่องเต้และราชวงศ์เซียว ตระกูลหวงและพรรคพวกที่ร่วมก่อกบฏ ทั้งหมดถูกตัดสินโทษประหารชีวิตและยึดทรัพย์เข้าหลวง ชายชาติทหารที่แปรพักตร์ให้เนรเทศไปเป็นทาสที่ชายแดนชั่วชีวิต"เสียงเพชฌฆาตตวัดดาบดังกึกก้องสลับกับเสียงโห่ร้องของราษฎรที่ถูกกดขี่มานาน ทรัพย์สินมหาศาลที่ซ่อนอยู่ในคฤหาสน์ตระกูลหวงถูกลำเลียงออกมาเป็นสายน้ำ ทั้งทองคำ ไข่มุก และที่สำคัญที่สุดคือบันทึกสัญญาลับที่พวกมันแอบทำไว้กับแคว้นศัตรูเพื่อขายชาติ"จดจำวันนี้ไว้" เซียวจิ่งอันเอ่ยเสียงเรียบแต่กังวาน "แผ่นดินนี้จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาหยามเกียรติอีกต่อไป"ท่ามกลางความวุ่นวายของการกวาดล้าง หลี่ซินหรานเดินทางมายังพระราชวังชั้นใน นางไม่ได้มาในร่างหมอหลวงชราอีกต่อไป แต่มาในชุดสตรีสีฟ้าอ่อนปักลายงดงาม เส้นผมดำขลับรวบขึ้นอย่างสง่างาม ประดับด้วยปิ่นหยกที่เซียวจิ่งอันเคยให้ไว้ ใบ