All Chapters of เด็กมันชอบอ่อย: Chapter 21 - Chapter 30

'พายส่งโลเคชั่นร้านให้นะคะ'มาร์วินยิ้มให้กับข้อความที่รุ่นน้องสาวส่งมาให้เมื่อต้นชั่วโมงที่แล้ว ก่อนจะเก็บโทรศัพท์มือถือลงกลับในกระเป๋ากางเกงแล้วสาวเท้าเรียวยาวในชุดนักศึกษาเดินขึ้นไปนั่งหลังพวงมาลัยรถแอสตัน มาร์ตินคันสีขาวสะดุดตาตำแหน่งคนขับบ่งบอกสถานะความเป็นเจ้าของรถหรูแล้วเสียบกุญแจขับออกจากลานจอดรถของคณะเรียนตรงไปยังร้านอาหารที่ได้นัดหมายกันไว้รถคันหรูเลี้ยวเข้ามาจอดภายในบริเวณลานจอดรถของร้านอาหารโดยระหว่างนั้นที่กำลังจะลงจากรถก็เกิดการชะงักไว้เมื่อมีรถอีกคันเข้ามาจอดหยุดข้างกันราวกับจงใจ แต่คนขับนี่กลับเป็นเพียงเด็กนักเรียนมอปลายที่ยังอยู่ในชุดนักเรียนเต็มตัวอยู่เลยเขานั่งรอให้คนด้านนอกจัดการกับตัวเองเสร็จเรียบร้อยก่อนถึงจะค่อยลงไปเพราะระยะจากที่จอดของรถทั้งสองคันอยู่ติดกันค่อนข้างมากอีกอย่างเขาไม่ได้รีบมากเพราะคนตัวเล็กเพิ่งส่งข้อความมาบอกว่ากำลังจะมาเพราะฉะนั้นรอเด็กไปก่อนแล้วตัวเขาค่อยตามไปทีหลังก็ไม่สาย"พี่ฮันรอหนูด้วย"เสียงเล็กเล็ดลอดเข้ามาให้ได้ยินเบาๆ เรียกความสนใจจากดวงตาคมใต้กรอบแว่นกันแดดสีชาให้หันมองตามก่อนจะนิ่งไปเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าร่างเล็กของเด็กสาวในชุดมินิเ

"ที่รักไหนเสื้อรุ่นที่แกไปเอากับฮันเตอร์ล่ะ""....""อยู่ไหนอ่ะ"สุดที่รักพ่นลมหายใจออกแรงๆ ด้วยความไม่สบอารมณ์ ใบหน้าสวยบึ้งตึงแสดงออกชัดเจนแต่เพื่อนจอมซื่อบื้อของเธอกลับถามไม่เลิกจริงๆ "แกเลิกถามสักทีได้ไหมเนี่ย!""....""หงุดหงิดจริงเลย"กระถินที่เห็นว่าเพื่อนมีอารมณ์ที่เปลี่ยนไปจึงเงียบลง เป็นจังหวะเวลาเดียวกันกับที่สองหนุ่มสุดฮอตประจำห้องเดินเข้ามาพอดี ออร่าความหล่อและความฮอตกินกันไม่ลงดึงสายตาของเธอให้เงยหน้าขึ้นมองแล้วยิ้มตามถึงใบหน้าของฮันเตอร์จะมีความบึ้งตึงบ่งบอกถึงอารมณ์เจ้าตัวว่าอยู่ในอาการไม่ค่อยดีมากนักแต่ก็ยังคงความหล่อเหลาดึงดูดเพศตรงข้ามไม่เปลี่ยน เช่นเดียวกับพระนายที่ลุคดูแบดๆ ปากร้ายหน่อยๆ แต่สาวๆ ก็ยังคงตามชอบเขาเป็นพรวนไม่ต่างกัน"เดี๋ยว!"เสียงดับฝันกลางวันชัดๆ เสียงตะโกนแทรกขึ้นท่ามกลางเสียงฮือฮาที่กำลังมองตามสองร่างของหนุ่มฮอตประจำห้องดังขึ้นมา ทำให้สายตาทุกคู่จับจ้องมองมายังต้นเสียงโดยทันทีรวมถึงพระนายที่หยุดเท้าลงแล้วหันมองมาเช่นเดียวกัน ส่วนฮันเตอร์ก็ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ของตัวเองแล้วเหลือบตาขึ้นมองมา"พระนายนายไปเอาเสื้อรุ่นไม่ใช่เหรอแล้วอยู่ไหนล่ะ ทำไมนายไ

"อือ~" เสียงหวานครางเบาๆ ในลำคอ ใบหน้าสวยชื้นเหงื่อแม้อากาศรอบกายจะเย็นฉ่ำด้วยการทำงานของเครื่องปรับอากาศราคาแพง ริมฝีปากอวบอิ่มเผยอเล็กน้อยระบายความรู้สึกแปลกที่วิ่งวนอยู่บริเวณท้องน้อยพลันทำใจสั่นไหวตามไปด้วย ความรู้สึกสะลึมสะลือกึ่งตื่นกึ่งหลับแต่ความร้อนวูบวาบยามการสัมผัสเลื่อนผ่านผิวเนื้อทำให้สติเริ่มประมวลผลกลับมาอีกครั้งพระพายลืมตาขึ้นท่ามกลางแสงสลัวจากด้านนอกที่ส่องลอดเข้ามา คืนนี้เป็นคืนเดือนหงายเธอที่นอนดูซีรีส์ตั้งแต่หัวค่ำหลังจากทำรายงานเสร็จหมดแล้ว พร้อมกับเปิดม่านรับบรรยากาศไปด้วยเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบแม้แต่โน๊ตบุ๊คเธอมันก็ดับไปแล้ว"อ๊ะ!" ความเจ็บแปลบบริเวณต้นขาด้านในดึงความสนใจของเธอให้กลับมาอยู่กับปัจจุบันอีกครั้ง ลมหายใจร้อนระอุเป่ารดต้นขาด้านในเธอเล่นเอาเสียวท้องน้อยวูบวาบมันช่วยยืนยันชัดเจนว่าเธอไม่ได้อยู่ในห้องนี้เพียงคนเดียวแต่ยังมีใครอื่นอีก..."หอมจัง"เสียงนี้มัน... ฮันเตอร์"อึก! จะ.. จะทำอะไร""....""ฮันเตอร์อย่านะอ๊า! อื้อ~"ร่างเล็กเปลือยเปล่าแอ่นอกขึ้นยกมือขึ้นขยุ้มเส้นผมดกของคนกลางหว่างขาที

ครืน~ครืนเสียงสั่นเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะข้างหัวเตียงปลุกคนบนเตียงให้ตื่นขึ้นมารับเช้าวันใหม่ เปลือกตาบางขยับเล็กน้อยเพื่อหลบแสงแดดยามเช้าพร้อมกับนิ่วหน้าซี๊ดปากด้วยความแสบกลางกายสาว โดยเฉพาะจุดอ่อนไหวที่โดนเล่นงานมาอย่างหนักหน่วงเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมาพระพายเอื้อมมือควานหาตำแหน่งของเสียงเข้ารบกวนการนอนแล้วหยุดนิ่งไปเมื่อเสียงที่เคยดังก่อนหน้าได้หยุดไปแล้ว แต่มีเสียงของคนข้างๆ ที่เปล่งเสียงออกมาแทน"ฮัลโหล"เปลือกตาบางปิดลงตามเดิมแล้วเอนตัวลงนอน ดึงผ้าห่มที่ร่นลงไปอยู่กลางกายขึ้นมาคลุมถึงช่วงลำคอเช่นเดียวกับมือหนาที่เลื่อนมาจัดแจงผ้าห่มให้กับเธอเช่นกัน"หลับอยู่ครับอีกสักพักถึงจะตื่น"พรึ่บ!หลับอยู่เหรอ? เปลือกตาบางลืมตาขึ้นมาแทบทันทีหลังสิ้นเสียงทุ้มแหบของเด็กหนุ่ม ร่างบางผลุนผลันลุกขึ้นนั่งพรวดพราดทำคนตัวโตแอบยิ้มด้วยความเอ็นดู'ใคร' ทำปากขมุบขมิบแต่ไม่ออกเสียงกลัวจะเล็ดลอดเข้าไปในสายทำให้คนปลายสายเกิดการสงสัยได้"อ๋อครับ ผมจะบอกให้ครับ ได้ครับ"ฮันเตอร์ดันโทรศัพท์ในมือออกห่างหูแล้วโชว์รายชื่อเจ้าของสายให้กับเจ้าของโทรศัพท์มือถือ เห็นเธอเบิกตากว้างด้วยความตกใจก็ลอบยิ้มขำกับ

"วันนี้เอาแค่นี้ก่อนนะคะ อย่าลืมกลับไปทบทวนชีทและเนื้อหาด้วยนะ""ครับ/ค่ะ อาจารย์"เสียงพร้อมเพรียงดังขึ้นเรียกสติเลื่อนลอยของพระพายให้กลับมาอยู่กับปัจจุบัน เป็นเวลาเดียวกันกับที่อาจารย์ผู้สอนหน้าห้องเดินออกไปพอดี ตามด้วยเพื่อนนักศึกษาร่วมห้องชั้นปีที่ต่างทยอยกันเดินออกจากห้องไปเช่นกัน"อาจารย์สอนเสร็จแล้วเหรอ""ยังมีหน้ามาถามอีกนะ แกเหม่ออะไรของแกเนี่ยฉันกับยัยจ๊ะจ๋าเรียกจนเสียงไม่มีจะเรียกอยู่แล้วแกยังไม่หือไม่เออสักคำ หรือจะเกี่ยวกับเจ้าของเสียงผู้ชายตอนเช้าที่รับโทรศัพท์แก""นั่นดิฉันว่าจะถามอยู่พอดีเลย ใครรับสายโทรศัพท์แกอ่ะ ตอนที่ยัยมีนามันเล่านะต่อมเผือกฉันนี่สั่นหยิกๆ เลย เล่ามาแกแอบซุกผู้คนไหนไว้ที่คอนโดห๊ะ"ความกระตือรือร้นอยากรู้อยากเห็นของเพื่อนไม่ได้ช่วยดึงความอายความอยากปกปิดหรืออารมณ์ใดๆ ออกมาจากคนที่กำลังเหม่อเลยสักนิด เธอทำเพียงหลุบตาลงมองยังข้าวของของตัวเองบนโต๊ะแล้วก้มเก็บเงียบๆ ท่ามกลางเพื่อนทั้งสองที่ต่างมองหน้ากันด้วยความงุนงง"เป็นอะไรของมันเนี่ย วันนี้ลืมปลุกวิญญาณก่อนออกจากห้องมาด้วยหรือไงทำตัวเหมือนร่างไร้วิญญาณไปได้""เออนั่นดิ มันแปลกๆ นะ ตอนเช้ายังตาแดงมาด