Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

วันต่อมา...พระพายมายืนดักรอน้องชายตัวเองใต้ตึกคณะวิศวะโดยในมือมีขนมและของกินเล่นเล็กน้อยเป็นข้ออ้างที่จะพาตัวเองมายืนอยู่ใต้ตึกคณะนี้ เธอพ่นลมหายใจออกปากเพื่อระบายความร้อนในใจและความตื่นเต้นออกเบาๆ เดินหมุนวนรอบต้นพิกุลที่กำลังเริ่มผลิบานออกดอกส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วลานระหว่างที่กำลังเดินวนรอน้องชายลงมา เสียงของใครบางคนก็ดึงเท้าเล็กให้หยุดลงแล้วหันกลับมองเข้ามายังใต้ตึกคณะพร้อมกับรอยยิ้มน้อยๆ ที่ระบายออกส่งไปให้กับร่างสูงของเขา"พระพาย มาหาน้องชายเหรอ""ใช่ น่าจะใกล้ลงมาแล้ว แล้วกัปตันล่ะเรียนเสร็จแล้วเหรอ""อืม กำลังจะไปลานรวม วันนี้ไม่มีรวมน้องใหม่ไอ้ทีนกำลังให้น้องหาพี่รหัสอยู่น่ะ""อ๋อ... แล้วกัปตันเป็นลุงรหัสใครเหรอ เรารู้จักหรือเปล่า" ยื่นหน้าเข้าใกล้ป้องปากกระซิบเสียงเบาให้ได้ยินกันสองคน ก่อนจะยิ้มสดใสทำคนมองชะงักไปเล็กน้อยแล้วค่อยระบายยิ้มน้อยๆ ยื่นหน้าลงมาใกล้ในระดับเสมอกันก่อนจะยกมือขึ้นป้องปากทำท่าราวกับมีความลับที่จะส่งต่อคนฟังเอียงหูตั้งใจฟัง เธอรู้มาว่าวิศวะโหดเรื่องการลงโทษมาก ยิ่งถ้ารุ่นน้องคนไหนไม่ตั้งใจหาพี่รหัสแบบจริงจังหรือหาพี่รหัสไม่เจอก่อนกำหนดเวลาที่ให้ไว้จะโ

พระพายกลับมาทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ตัวเดิม เหลือบมองยังร่างสูงของเพื่อนน้องชายที่นั่งอยู่กับใครบางคนเล็กน้อย โดยทันทีที่เธอเดินมาถึงโต๊ะก็ถูกความรู้สึกราวกับถูกใครจ้องมองเข้ามาครอบคลุมรอบตัว ก่อนจะหันมองตามสายตาที่รับรู้ถึงการจับจ้องมองมา"มีอะไรเหรอ""คะ.. คะ!?""เธอมองพี่ทำไม"สุดที่รักกลืนน้ำลายลงคอแล้วฉีกยิ้มกว้างยกแก้วน้ำด้านหน้าขึ้นจิบก่อนจะวางลงบนโต๊ะตามเดิม เงยหน้ากลับขึ้นมองยังรุ่นพี่สาวที่ยังคงจ้องหน้าเธอไม่ละสายตา กดดันให้เธอตอบคำถามก่อนหน้านี้"ที่รักแค่สงสัยค่ะว่าพี่พายร้อนเหรอคะเห็นเหงื่อท่วมหน้าเลย""เปล่าหรอก ฉันไปล้างหน้ามาน่ะ""อ๋อค่ะ"คำตอบจบลงมือเรียวก็ยกแก้วค็อกเทลแก้วใหม่ยกขึ้นดื่มพรวดเดียวจนหมดแก้วดับความร้อนในใจที่มันกำลังแผดเผาทำเธอเสียตัวตนก่อนจะตามมาด้วยอีกหลายแก้วทำเอาผิวแก้มร้อนผ่าวขึ้นมา เอาจริงๆ เรื่องที่เธอเจอมามันไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกกับมันได้เทียบเท่ากับการทำเมินไม่สนใจของเด็กนั่นเลยด้วยซ้ำ จิตใจร้อนรุ่มไม่เข้าใจตัวเอง หงุดหงิดกับความรู้สึกที่เหมือนจะถูกแย่งของรักของหวงไปจากมือตัวเอง รู้สึกเหมือนจะเสียสิ่งที่หวงแหนที่สุดไปทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าของสิ่งนั้น

"อื้อ~ ปวดหัวจังเลย"เสียงแหบแห้งในลำคอดังมาจากคนตัวเล็กบนเตียงนอนหนานุ่มสีชมพูหวาน แรงขยับเล็กน้อยทำให้เกิดเสียงดังขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงันภายในคอนโดของตัวเองพระพายค่อยๆ พยุงร่างกายหนักอึ้งลุกขึ้นนั่ง ปรือเปลือกตาบางขึ้นท่ามกลางแสงสว่างจ้าที่ส่องลอดเข้ามาจากด้านนอกกระจกบานใหญ่ แรงกดรัดทำให้เธอรู้สึกหนักหัวปวดอื้อไปหมด ยังรู้สึกว่ามีลอนคลื่นรอบกายไปทั่วจนร่างกายโอนเอนตาม"โอ๊ย! ซี๊ด... แสบจังเลย"มือเรียวเลื่อนลงจากหัวลงมายังจุดอ่อนไหวกลางกายสาวที่รู้สึกแสบสันขึ้นมาเมื่อขยับร่างกาย ภาพเลือนรางเมื่อคืนบอกให้รู้ว่าได้มีสงครามเร่าร้อนเกิดขึ้นบนเตียงของเธอ และมีเธอเป็นคนร่วมมือกับสงครามครั้งนี้ด้วยแต่...แล้วไหนล่ะคนที่ทำเอาเธอสลบคาเตียง ไหนล่ะคนที่เธอลากกลับมาด้วย เธอจำได้ว่าเป็นเขาแต่เขาอยู่ไหนล่ะ ทำไมไม่เห็นนอนอยู่ด้วยกันเลยดวงตากลมกวาดสายตามองรอบห้องด้วยหวังอยากให้เด็กนั่นอยู่ในห้องนี้ด้วย ความกลัวว่าจะทำให้เขาหายไปอีกทำให้เธอจำต้องพยุงร่างหนักอ่อนเพลียของตัวเองลงจากเตียงก้าวเดินตามหาจนทั่วห้อง แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะเจอแม้แต่เงาของเขาอยู่ดี"กลับไปแล้วเหรอ? ทิ้งฉันไว้คนเดียวเนี่

แรงขยับของร่างเล็กในอ้อมแขนทำให้ฮันเตอร์ลืมตาตื่นขึ้นมาในยามเช้าของวันใหม่ เปลือกตาหนาเปิดขึ้นมาปรับรับโฟกัสแสงครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุบลงมองยังศีรษะทุยของคนในอ้อมแขนที่ขยับซุกเข้าหาอกกว้างเปลือยมากขึ้นทำลมหายใจร้อนรินรดลงบนผิวเนื้อถี่ๆมุมปากหนาระบายยิ้มเล็กน้อยแววตาเต็มไปด้วยความรักใคร่เอ็นดู มือใหญ่ถูกยกขึ้นมาใช้นิ้วเรียวยาวเกลี่ยผมสวยข้างแก้มเนียนไปด้านหลัง ทำให้ผิวข้างแก้มสวยออกมาสู่สายตาชัดเจนมากกว่าเดิม ริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูระเรื่อเผยอขยับเล็กน้อยยามถูกรบกวนด้วยริมฝีปากร้อนผ่าวของคนที่ตื่นก่อนแล้ว ก่อนจะตามมาด้วยมือเรียวที่ยกขึ้นปัดสิ่งรบกวนออก"ขี้เซาจริง"เสียงแหบแผ่วเบาดวงตาคมเรียวยังคงจดจ้องมองดวงหน้าสวยไม่วางตา แสงสีทองตกกระทบผิวเนื้อนวลทำเกิดแสงออร่าราวกับในซีรีส์ละคร นึกแล้วก็อดขำตัวเองไม่ได้ที่ตามติดคนตัวเล็กไปดูซีรีส์ที่เจ้าตัวชอบดูจนได้เห็นฉากโรแมนติกในยามเช้าแบบนี้"ฮันเตอร์!" ร่างบางสะดุ้งลืมตาโพลงดันตัวลุกขึ้นนั่งพรวดพราดทำคนที่กำลังมองสำรวจโครงหน้าสวยดันตัวลุกขึ้นตาม อาการเธอดูตกใจมากจนเขาอดสงสัยไม่ได้ว่าเธอกำลังฝันถึงอะไรกันแน่ แต่ที่แน่ๆ คงมีเขาอยู่ในฝันนั้นด้วย ก็ช

"ใคร""พี่ชาย""พี่ชายคนไหน พี่มีแต่น้องชาย"พระพายพ่นลมหายใจด้วยความระอา เขาจะถามไปหมดทุกคนแบบนี้ไม่ได้นะ ตั้งแต่นั่งเขี่ยดูไอจีมาจนถึงตอนนี้ไม่ว่าจะเจอโพสต์ของใครก็ถามตลอดว่าใคร พอไม่ได้คำตอบก็งอแงทำเธอรำคาญ พอตอบไปก็ต้องให้ละเอียดถึงขั้นต้องรู้ว่าพ่อแม่เป็นอะไรกับเธอเฮ้อ...มือเรียวยกขึ้นจับผมสวยดูว่าแห้งดีหรือยัง พอเห็นว่าผมหมาดๆ ไม่ได้เปียกมากแล้วจึงดันตัวออกห่างจากมือหนาที่ยังคงถือผ้าขนหนูเช็ดผมอยู่ การขยับออกห่างของเธอทำให้เด็กหนุ่มปั้นหน้านิ่งทันที เสมองออกไปเล็กน้อยราวกับกำลังงอนสาวรุ่นพี่อยู่ก็ไม่ปาน"เขาเป็นลูกพี่ลูกน้องเป็นลูกป้าแท้ๆ ของฉันชื่อทิวา มีน้องชายอีกสองคนน้องสาวหนึ่งคน ทีนี้พอใจหรือยัง" ทีแรกกะจะปล่อยผ่านไม่อธิบายอะไรมากความเพราะมันไม่ใช่เรื่องที่เธอจะต้องมาอธิบายอะไรกับเด็กนี่ แต่พอเห็นใบหน้าหล่อๆ ที่ราวกับเด็กขี้งอนจนแก้มป่องก็อดที่จะอธิบายออกมาไม่ได้ พระพายเธอชักจะทำให้เด็กนี่ได้ใจใหญ่แล้วนะ!"...ผมไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย"ฮันเตอร์ว่าพลางระบายยิ้มเล็กน้อย เอื้อมมือคว้าข้อมือเล็กดึงกลับเข้ามานั่งลงบนขอบเตียงตามเดิมโดยที่ตัวเองก็ขยับเข้ามาใกล้ๆ จนแผงอกกว้างแนบไป